prentje en het minimalisme

 Soms (vaak) heb ik kunst nodig in mijn leven. 

Het is zo intuïtief. Mijn hart maakt een sprongetje, of niet. Bij dit beeld van Sonja Ferlov (tentoonstelling Ontmoet de Denen, Cobra-museum) maakte mijn hart een radslag. Vanwege de mooie spanning die erin zit. Moedervogel kijkt liefdevol naar haar kuiken, maar ook een beetje op een afstandje. 

Ik hou van kunst tussen figuratief en abstract in. Ik heb een beetje houvast nodig, maar niet teveel. Misschien dat ik daarom ook van minimalisme hou. 

Na de Denen op zaterdag, volgde Object zondag. 

Object is een van mijn lievelingstentoonstellingen/beurzen. Vanwege de geweldige locatie en de prachtige 'objecten'. Mijn favoriet dit jaar was Marleen Boot van design studio bøøt. 

Alles klopt: de kleuren, de verpakking, de typografie. Eigenlijk hoef ik dan niet eens meer verder te lopen. Ik wilde wonen in die stand. 

Dat bed. 

Die kopjes. 

Dat je naar huis wilt om alle overbodige dingen weg te doen. (Nou ja, dat effect heeft het dan op mij hè). 

Een eenvoudig appartement in zandkleuren. Met een bed, een kast, een bank. Een bad. 

Zoiets (Studio Henk, Amsterdam). 

Enfin, toch nog maar even ook de rest van Object bekeken.  Ik was er nou toch. 

Ook allemaal fijn. (De ronde vorm blijft altijd mijn favoriet). 

Maar die design studio bøøt...   

prentje en de roze paashaas

Ik denk wel eens: ik ben een vat vol dualiteit. Extra- en introvert. Kinderlijk enthousiast en hemeltergend zwaarmoedig tegelijk. Stijlvol en hysterisch. 

En soms zit het geluk in een plantenpotje. De lief en ik waren een weekendje naar Maastricht. Eigenlijk voor een fototentoonstelling, maar ook om er even uit te zijn in deze grijze januarimaand. 

Ik had een 'design en wellness-hotel' geboekt, omdat de lol van weekendjes weg voor mij ook vooral in de verblijfplaats zit. 

'Geen idee waar het design-gehalte in zit', zei de lief terwijl hij rondkeek. Dat begon al goed. 

Het werd er niet beter op toen bleek dat onze kamer niet was schoongemaakt. Ik dacht nog even dat het onopgemaakte bed in een soort van berg deel van het designgebeuren was, maar niets was minder waar. 

We kregen een upgrade naar een andere kamer ('geen idee waar de upgrade in zit', zei de lief) en ik werd steeds zenuwachtiger. Ik had tenslotte geboekt. De sfeer werd er niet beter op toen bleek dat we ook geen handdoeken hadden. 

Enfin, dan maar de stad in. Gelukkig begon het te sneeuwen. En omdat het nu tijd wordt voor het sprookjesachtige gedeelte, zag ik in de eerste de beste etalage die we passeerden een roze Alice-in-wonderland-haas-bloempot. Enthousiast rende ik naar binnen. Helaas bleek de haas behoorlijk aan de prijs, en om mijn gezicht te redden (waarom eigenlijk?) mompelde ik iets over hotel in de buurt en terugweg. 'We zijn om 17.00 uur dicht en morgen gesloten', bromde de verkoper. 

's Nachts droomde ik over de roze haas. Maar zondag en dus dicht. En geen webshop. Verbeten googelde ik op alles waarvan ik dacht dat het maar in de buurt kwam, van roze paashaaspotjes tot Alice in Wonderland-hazen. 

'Naar wie zit je zo druk te mailen?' vroeg de lief nieuwsgierig toen we in een stijlvol kasteel in de buurt aan de wijn zaten. 'Dat durf ik niet te zeggen', antwoordde ik. De plastic paashaas detoneerde behoorlijk met de omgeving. Zelfs in een mailtje. 

Vandaag kwam ie binnen. Blij als een kind keek ik er al de hele week naar uit. 

Gelijk maar de discobolpaasei opgehangen. 

prentje en de magie

Ik denk dat de grootste en meest constante zoektocht in mijn leven die naar magie is. 

Magie is overal te vinden: op voor de hand liggende plaatsen als musea, mooie gebouwen en pretparken, maar ook gewoon op straat:

Ik denk dat dat mijn lievelingsmagie is. 

Ik sta altijd 'aan'. Altijd speur ik naar het bijzondere, afwijkende, maar ook het gewone. Het kan ook een lichtval zijn. Of een dode vis. 

Ik heb wel een paar favorieten. Mist. Zeepbellen. Lichtjes. Felle kleuren. 

 

En natuurlijk leent de ene plaats zich er beter voor dan de ander. 

Als ik zo door mijn foto's scrol van de afgelopen maanden, is dat voor mij de rode draad. 

En voel ik me zo dankbaar. Voor de geweldige plekken waar ik ben geweest met de leuksten. Dat gevoel van opwinding; dat ik denk: 'ooooh dit is zo gaaf, lukt het me dit vast te leggen?'  

Antigif.

prentje en de sneeuwpop, deel 2

Het internet is iets wonderlijks. Voor mij veel te groot, maar soms (gelukkig) ook heel klein. 

En af en toe kom ik mezelf tegen. Daar schrik ik dan altijd een beetje van, maar het maakt me ook bewust van de consistentie van mijn (voor)liefdes. 

Zo ging ik op Pinterest zoeken naar 'snowman' en warempel;  daar doemde een Russische illustratie uit de jaren '20 op die ik jarenlang geleden heb gedeeld op mijn blog. De poster hing in mijn vorige huis, en ik vind 'm nog steeds geweldig: 

Die me dan ook weer doet denken aan een fantastische illustratie die ik laatst in de Kunsthal zag: 

Samen met deze. Uit de jaren '50; ook al zo'n inspirerende periode:

Waarom heb ik zolang niet gedeeld wat me raakt? Ik denk ook de onrust die het met zich meebracht. 

De eeuwige haat/liefde-verhouding die ik heb met social media. Het continue vergelijken. 

'Hoe kan het dat X zoveel volgers heeft?' 'Waarom heeft Y wel een creatieve carrière?' 

Groen van jaloezie zien; geen mooie eigenschap. 

Opnieuw kijk ik in de spiegel. Uitgaan van eigen kracht. En vooral ook: omgaan met te hoge verwachtingen in het leven. Bitterzoet, ooit mijn nickname. Het hoeft niet allemaal LEUK te zijn. 

Intens kunnen genieten heeft ook een zwarte keerzijde: melancholie. Dysthymie: plak er maar een etiket op. 

Wat opvrolijkt: de draad zo makkelijk weer op kunnen pakken. Zulke lieve trouwe mensen die me al zo lang volgen en de draad ook weer zo doortrekken. Alsof ik nooit weg geweest ben (nou was ik natuurlijk ook niet echt 'weg': enfin, U begrijpt vast wat ik bedoel).  

Ik heb er weer plezier in. De geweldige positieve reacties op de porseleinen sneeuwpop doen me zo goed. Het concept past bij me: de iconische, eenvoudige vorm (2 ronde bollen), het contrast tussen mat en glans: mijn eigen minimalistische kerstdecoratie. 

Dicht bij mezelf blijven. Dan komt alles 'goed'.    

prentje en de sneeuwpop

Als kind had ik een porseleinen beeldje van een zeemeermin. Dat was mijn lievelingsding. Mijn jeugdvriendinnetje E en ik maakten altijd ruzie wie haar mocht als we samen speelden (zij weet dat niet meer. Ik weet dat omdat ik het haar onlangs heb gevraagd. Na 40 jaar hadden we voor het eerst weer contact.)

Net weer begonnen en ik maak nu alweer een omweg. We maken opnieuw een stap. Terug of vooruit; zoals U wilt. Als ik als puber bedacht wat ik wilde worden, had ik een zuivere droom. Ik wilde maker zijn. Maar hoe gaat dat: ik ging na de HAVO naar het VWO (niet slim) en daarna naar de School voor Journalistiek. Maken zat er niet meer in (of het moesten teksten zijn).

Maar mijn handen bleven jeuken. Na een lange creatieve weg, vond ik mijn plek in keramiekatelier van Husk Ceramics. Ik heb er verschillende keren over geschreven. Ik maakte verschillende gebruiksvoorwerpen (ik kan mijn koffie uit 40 verschillende kopjes drinken) maar het was het nog niet. 

Opeens wist ik het. Het moest iets decoratiefs zijn. Iets om verliefd op te worden. Ik wilde een sneeuwpop maken. Een minimalistische sneeuwpop met een matte bol en een geglazuurde bol. (Nu kwam ik er vandaag achter dat ik 7 jaar geleden al schreef over mijn sneeuwmannenfetisj. Enige consistentie kan me niet ontzegd worden.)      

Ik vertelde mijn idee aan mijn porseleinjuf en zei zij meteen: 'we maken er een co-productie van'. Het zit zo: mijn juf heeft onlangs met een aantal medecreatieven een winkel geopend in Utrecht en ze zocht nog iets kersterigs. (Even he: een stenen echte winkel met je eigen producten. Hoe cool is dat? Dat was ook onderdeel van de puberdroom). 

Vorige week stuurde ze me een foto van onze eerste sneeuwpop en wat denk je: exact zoals ik 'm in mijn hoofd had. Een paar dagen geleden mocht ik mijn eerste sneeuwpoppen gieten. Mijn hoofd en hart waren al eerder op hol geslagen: ik zou alsnog mijn puberdroom waar maken. Ik zou toch maar weer opnieuw op Insta gaan hoewel ik er een grafhekel aan heb omdat iedereen altijd een zoveel Leuker Leven lijkt te hebben. 

En zo komt mijn droom toch een beetje tot leven. Mijn concept ligt straks in hartje Utrecht! En van de weeromstuit heb ik er zelfs een blog over geschreven. Kom daar maar eens om. 

 

prentje en het einde (van het jaar)

Het was U wellicht al opgevallen: ik heb hier een tijdje niet meer geschreven. 

Ik heb er wél over na gedacht. Ga ik ermee door? Wat brengt het U? Wat brengt het mij? Wat brengt het U  en mij?

Ik heb altijd alleen geschreven als ik er zin in had. Over de dingen waar ik op dat moment over wilde schrijven. Kunst. Vormgeving. Animatie. Het leven proberen te nemen zoals het komt. 

Anyway; niemand weet wat het nieuwe jaar gaat brengen. Mij leek het wel gepast om in ieder geval even van me te laten horen op deze laatste dag van het jaar. Omdat U me altijd zo trouw heeft gevolgd, soms al meer dan 10 jaar lang. 

Ik wens U een mooi jaarwisseling. 

En wie weet, tot ziens. 

We gaan het zien.  

prentje en de objectliefde

Ik schreef er al eens eerder over: ik heb een beetje rare objectliefde. Dan zie ik opeens een voorwerp waar ik op slag verliefd op word. 

Meestal is dat zeegerelateerd: vissen | schubben | zeemeerminnen | vissersbootjes | surfplanken: allemaal wel eens langsgekomen. 

Tot ik afgelopen zomer in Normandië was en ik 'm opeens zag: de 'life guard tower' om maar eens een goed Nederlands begrip te gebruiken. (Hoe vertaal ik dat: reddingstoren? Badmeestershuisje?)

Enfin, ik had deze foto al een keer gedeeld en om eerlijk te zijn, had ik ook al eens eerder op 'life guard tower' gegoogeld en toen de bovenste onweerstaanbare houten toren gevonden van Candylab (die gebaseerd is op een reddingshuisje op het strand van Malibu). Nu wil ik natuurlijk naar Malibu. 
 

Vervolgens vond ik een poster van de toren van Deauville (ha, dat klinkt simpeler dan het was: deze poster hing bij de Office de tourisme die natuurlijk net gesloten was en waar we op de dag van vertrek nog zijn langsgesjeesd omdat ik 'm niet uit mijn hoofd kon krijgen):

En wat denk je: toen ik net zocht op de illustrator Pauline Launay (want dat doe ik dan ook) vond ik er nóg een:

Overigens een illustrator waarvan ik in elke plaats waar we kwamen, op zoek ging naar ansichtkaarten met de plaatsnaam en een illustratie van haar erop.  En ze heeft er nog veel méér, zag ik net. O, ik zie een tour voor me naar alle Franse plaatsen waar ze een kaart van heeft gemaakt! 

Hmm, ik weet niet of ik dat thuis helemaal kan verkopen.

In ieder geval heb ik mezelf het reddingshuisje van Candylab maar cadeau gedaan. 

En droom ik alvast over de zomer van volgend jaar...