prentje en de kerstkaarten

Het sneeuwde, Sky radio zond de kerst Top zoveel uit, Zoon had kerstvakantie; een uitgelezen moment om de kerstkaarten te versieren. Dacht ik, in mijn sneeuw-Last Christmas-vakantie mood. Zoon had er beduidend minder zin in. Story of my life: in mijn hoofd zien de dingen er vaak anders uit dan in werkelijkheid. Belangrijke les voor mij: is het dan minder mooi?

De middag begon al iets anders dan ik had gedacht. Ik zag ons al romantisch samen met de slee boodschappen doen. Zoon rode wangen van de kou, af en toe stoppen voor een sneeuwballengevecht en een grote sneeuwpop toe. Reality: Zoon die niet weg te slepen is voor Disney XD en alleen zijn skibroek aan wil omdat hij daar binnen zo lekker mee kan glijden over de houten vloer.

Tweede droom dan maar: Zoon die enthousiast de kerstkaarten versiert, af en toe gelukzalig opkijkend van zijn hertjes. Reality: Zoon die overal het hertje opplakt, behalve op de kerstkaarten (let niet op het gat in zijn  sok, ook dat is niet helemaal conform droombeeld).

Uiteindelijk zitten alle hertjes dan op hun plek. Denk ik. Vol binnenpret kijkt Zoon me aan. 'Mam, wie heeft er humor in Nederland?' Euh, 'Youp van het Hek', probeer ik, maar die naam zegt hem uiteraard niets. 'Hoezo dan?', vraag ik nietsvermoedend. 'Nou, ik heb een hertje expres verkeerd om geplakt!', zegt hij proestend.

Een ontvanger is dit jaar dus gewaarschuwd.

prentje in Stockholm, deel 2

Goed, het begin was niet ideaal te noemen. Maar hoe ging het nou verder, daar in Stockholm, vraagt u zich wellicht af.
Welnu, Stockholm is een prachtige stad. Mooie winkels, lekker eten, prachtige mensen. Echt, je zou er een minderwaardigheidscomplex van krijgen. We wandelden door de oude stad, bezochten een kerstmarkt, kochten cadeautjes voor de thuisblijvers en gingen lekker lunchen. En daarna thee drinken. Met taart. Die ik tot Man's grote schaamte ook op de foto zette. Want o, wat zag die er prachtig uit.
Heb ik al gezegd dat alles mooi is in Stockholm? Zelfs het eten ziet er schitterend uit. En toen moesten we weer gaan pinnen, want schoonheid heeft een prijs, zeg maar.
Ik kocht een paar houten XMAS-letters, een Zweeds Gouden retro kerstboekje en een koekjesvormpje van het bekende Zweedse paardje (dat u even weet wat u te wachten staat de komende blogs). We dronken een biertje in een kroeg met 25 zingende kerstmannen, met uitzicht op de schaatsbaan en de kerstmarkt. Ik dacht nog: 'kerstiger gaat het niet worden'.

En dat is dus het rare. Want op het moment dat ik dat dacht, blies 500 meter een man zichzelf op. Vader van twee kleine meisjes. Met de intentie om veel meer mensen op te blazen, maar dat wisten we toen nog niet. Wij wisten van niets. Niets van een mogelijke ramp waaraan we waren ontsnapt. Wij zochten gewoon een leuk restaurantje in de oude stad, aten een dure biefstuk en namen de metro naar ons sfeervolle hotel op het industrieterrein. En toen ik uit de douche stapte, zei Man, die naar de BBC had zitten kijken, dat er een bomaanslag was gepleegd. 'Waar', vroeg ik nog, maar eigenlijk wist ik het antwoord al. 

En dan voelt de stad opeens anders aan. Grimmiger. Ik vond het niet erg meer dat we de volgende dag alweer terug moesten. Ik stelde vrienden gerust die bezorgde sms-jes stuurden, haalde diep adem en stapte de metro weer in.

Op weg naar huis.

prentje in Stockholm

Ik leer het ook nooit. Elke keer word ik gelokt door de Ryan Air aanbiedingen (nu! Stockholm! 3 euro!) en denk ik dat dat wel te doen is, in een weekendje. En zo vertrekken Man en ik vrijdagochtend richting Eindhoven.

De eerste tegenslag is op het vliegveld. Ik moet mijn nieuwe fles lenzenvloeistof weggooien omdat ik maar 100 ml mee mag nemen. Na een barre tocht (waarom moet de dikste man van de luchthaven uitgerekend naast mij gaan zitten?) komen we aan in -10. Nog een klein stukje met de bus, denk ik optimistisch, terwijl de ijspegels aan mijn neus hangen. Maar nee, Stockholm is nog 100 kilometer verderop. En zo zitten we in het donker nog eens anderhalf uur in de bus.

Als we dan ein-de-lijk in de stad aankomen, blijkt ons hotel toch niet op een steenworp afstand van het centrum te liggen. Moe en koud besluiten we een taxi te nemen en worden uiteraard vet getild.

De taxi stopt voor een desolaat hotel op een industrieterrein. De snelweg raast boven ons hoofd. Man doet gezellig de tl-lichten aan in onze hondenhok kamer.

En toen moesten de bomaanslagen nog komen.

prentje en de boom zonder ballen

Hij staat hoor. Nou ja, eigenlijk heb ik gisteravond drie kerstbomen versierd. Een 'gewone', en twee kleintjes: een knalroze en een witte. Die laatste twee houdt u nog van me tegoed.

Eerst maar eens de gewone. Die eigenlijk ook niet gewoon is. In de zin van hoe de meeste mensen hun kerstboom versieren, bedoel ik. Mijne heeft namelijk geen ballen. Nou ja, op twee gehaakte Hema-ballen na dan.

Mijn boom hangt helemaal vol met vilten en stoffen hangers, vooral van de Return to Sendercollectie, zoals daar zijn: het peperkoekmannetje, de sneeuwpop, de engel en nog een paar van hun vrienden. Mijn manier om het goede doel te steunen, zeg maar.
En dan ben ik zelf nog creatief bezig geweest, want de kerst haalt het beste in me naar boven. Zie het vilten boompje op de foto.

Tenslotte zette ik de knalroze piek op de boom. Die gelijk uit de toon viel, omdat die als enige van glas was. Dilemma, dilemma. Maar omdat ik toch zo lekker crea bezig was, heb ik de piek beplakt met vilten rondjes en een gehaakte vlinder. Waar een mens zich al niet mee bezig kan houden; ik zeg het zelf maar alvast.

En gezellig dat het staat. Ik vind: een boom moet een beetje bij je passen. Nou, deze boom ben ik ten voeten uit.

Ik zie er nu alweer een beetje tegenop dat ie straks weer weggaat.

prentje en de kerstvoorpret

De ene man met de witte baard is nog niet vertrokken, of de volgende komt alweer aan. Ik heb eigenlijk als stelregel dat ik ons huis pas in kerstsferen mag onderdompelen als de Sint is uitgezwaaid, maar toen ik deze kersthangers bij de Hema zag hangen, heb ik een uitzondering gemaakt. En dus geniet ik al een tijdje van mijn gehaakte sneeuwman en zijn compagnons. Ze hangen gezellig bij elkaar in de keuken.

Iemand die zoiets fijns ontwerpt; dat moet wel een leuk persoon zijn. En dat klopt. Een paar weken geleden zat ik in de trein op weg naar een congres over administratieve lastenverlichting in de zorg. Inderdaad, echt mijn cup of tea. Om mezelf een beetje op te peppen, had ik een 101 Woonideeën gekocht, een van mijn favoriete woonbladen. En wie staat daar in met haar huis? De Hema-ontwerper die verantwoordelijk is voor de kerstcollectie! Ze heeft een supergezellig huisje in de Jordaan, draagt ook graag bloemetjesjurken en houdt van dezelfde winkels. Kortom, een en al herkenning. Nou ja, behalve dat huis in de Jordaan dan, helaas woon ik zelf nog steeds in een Vinex-wijk bij Utrecht, maar verder: helemaal prentje. Vervolgens voelde ik me nog meer verweesd op het congres over de administratieve lastenverlichting.

De volgende dag trok in de stoute schoenen aan en stuurde haar een mailtje. Gewoon, dat ik blij werd van haar ontwerpen, en haar huis en alles zo leuk vond. Even later stuurde ze me een lief mailtje terug. Dat zij op haar beurt weer blij werd van mijn mailtje, en mijn blog er mooi uit vond zien. Mijn Hema-kerst-ontwerp-goeroe! Is natuurlijk ook een gewoon mens, dat weet ik ook wel, maar toch hè.    

En nu vind ik mijn kerstfiguurtjes nog leuker. Dankzij Joëlle.

prentje viert pakjesavond

We hebben ze van 6 jaar, maar ook van 21. En van 82, en 38 en van 13 en van in de vijftig. Zoveel verschillende leeftijden in een familie, verzin dan maar iets voor Sinterklaas wat ze allemaal leuk vinden.

We hebben nog twee gelovigen, dus er moesten sowieso pakjes komen. Dit jaar hadden we bedacht dat er alleen voor de kinderen cadeautjes zouden komen. Helaas, prima. Gelukkig weet oma prentje de boel altijd te saboteren en hadden we toch weer voor iedereen pakjes. Ik was vooral blij met de brandnetelthee. Broer met zijn rolletjes tape.

Maar graag ook nog iets doen nadat de stapel cadeautjes is weggewerkt. Hoewel, die mening werd niet door iedereen gedeeld. Toen Zoon zijn buit binnen had, fluisterde hij zachtjes in mijn oor: 'kunnen we nu naar huis mama?'

Sorry Zoon, we blijven nog even. Zus had bedacht dat het leuk zou zijn om 'Ik hou van Holland' te spelen. Avonden lang had ze vragen bedacht, geluidsfragmenten gezocht en badges geplastificeerd.

En het werd weer hilarisch. Kookwekkers die niet af gingen, woorden waarvan de spelling op z'n minst dubieus te noemen was.

Ik kan het echt niet helpen, maar met spelletjes word ik altijd zo fanatiek.
En dan met 1 punt in de laatste ronde van de Molenwieken verliezen hè.

Sinterzoon slaat zijn armen om me heen.

'Maakt toch niet uit mama? Het is maar een spelletje hoor!'

prentje heeft voor een keer weinig woorden nodig

Zoon wenst geen enkel risico te lopen.
Piet zou eens naast kunnen gooien.

Wel attent dat hij ook aan ons heeft gedacht.