prentje en Vaderdag

Eigenlijk had ik dit logje gisteren willen schrijven. Toen het ook daadwerkelijk Vaderdag was. Maar dankzij een flink portie werkstress en een mislukte voetbalwedstrijd (eigenlijk een combinatie van die twee) lukte dat helaas niet. Dus doen we vandaag nog maar even of het Vaderdag is, of was. Ach, laat ook maar, het wordt me te ingewikkeld.

Gisteren reden we op hoop van zegen naar de kust, en hoera, de zon ging steeds feller schijnen. Onze eerste stop was bij mijn favoriete kofferbakmarkt, waar ik bovenstaande fijne gehaakte opa vond. Dat kwam goed uit, ik moest nog een cadeautje voor mijn papa, dus ik dacht: ik koop er een mooie bloemenmand bij en klaar is dochter.

Tevreden streken we neer op ons lievelingsterras Zilte Zoen. Waar Zoon stralend het terras op stormde, nadat hij van de Zandheuvel, pardon Klimduin, was gerend.
Let ook even op zijn shirt mensen; dit zijn minicaravannetjes.

Enfin, toen brak de zon pas echt door, en togen we richting strand.

Nou vooruit, nog een van Zoon en zijn leuke shirt:

Wat een Hollandse foto, vindt u niet?

Toen werd het echt tijd om langs mijn vader te gaan.

En moest de wedstrijd nog beginnen...
(Maar laten we het daar maar niet meer over hebben).

prentje en de stad

Het weer kon twee kanten op. De grote vraag vandaag: gaan we naar ons huisje aan zee of naar de stad? We kozen voor het laatste (ook omdat we nog geen vaderdagcadeautje hadden.)

Toevallig zag ik van de week dat er een leuke film ging draaien: Een monster in Parijs. Een animatiefilm over een monster in het Parijs van 1910.

Dus daar gingen we eerst heen. Wat de film bijzonder maakt, is de liefdevolle manier waarop de Franse hoofdstad is vormgegeven.

Het deed me weer beseffen hoeveel ik van de sfeer van bepaalde steden hou (en gelukkig heeft mijn eigen stad ook magische plekken, zie foto bovenaan; de tunnel die Zoon zelf vandaag gevonden heeft).

En wat een toeval: in de boekwinkel stuitte ik op dit boekje:

De vormgever Vahram Muratyan, opgegroeid in Parijs, besloot om een tijdje in New York te gaan wonen en startte een blog om de verschillen tussen de twee steden weer te geven. Deze blog werd een boek, en dat heb ik in mijn handen.
Ik hou van de minimalistische, iconische manier waarop hij de verschillen weergeeft. Er staat niets te veel, en toch is het onmiddellijk herkenbaar:

Alles klopt in het boekje, van het lettertype tot het kleurgebruik.
Fijne inspiratie.

Goede keuze dus, de stad (en zelfs voor het vaderdagcadeautje zijn we geslaagd.)

prentje en de ambachtslieden

Ik heb een nieuw boek. Een geweldig boek. Het heet 'The new artisans' en het is geschreven door Olivier Dupon.
Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik even op moest zoeken wat 'artisans' betekent, maar ik weet inmiddels dat we het hier om ambachtslieden gaat.
Het is een boek om heel langzaam door te bladeren, en van elke pagina te genieten. Bijna zoals je een superlekker snoepje in je mond hebt, waar je heel zachtjes op zuigt om er maar zolang mogelijk over te doen.
Of doet u dat nooit?

Anyway, ik heb het nog niet uit (gelukkig), maar kan niet langer wachten om het met u te delen (en dan kan ik er fijn nog een keer over schrijven.)
Ik vermoed namelijk dat u het ook wel mooi vind.
Trouwens, hoe heerlijk moet het zijn om de hele dag aan zulke prachtige dingen te werken?

Ik heb de pagina's allemaal expres als spreads gefotografeerd, zodat de namen van de kunstenaars ook meteen zichtbaar zijn, mocht u helemaal verliefd worden op iets. 
(U kunt ook klikken op de foto, dan ziet u het beter. Of het boek aanschaffen.) 

O pardon, ambachtlieden bedoel ik natuurlijk. Maar ik vind het ook kunstenaars. Oordeelt u zelf.

prentje na de wedstrijd

We hadden Teddy in moeten zetten (die kopt 'm er zo in).

prentje en de wedstrijd

Erop of eronder vandaag.
(Of erin, dat is nog beter).

prentje en het weerzien

Hij is weer teruggekeerd van kamp.
Schor en smerig, zoals dat hoort.
Hij vertelt niet zoveel, maar dat hoeft ook niet.
Het is zijn eigen keuze of hij zijn herinneringen wil delen, of voor zichzelf wil houden.
Hij zit vooral dicht tegen me aan.

'Ik heb je gemist zoals Sinterklaas zijn staf', zegt hij opeens, als hij in bad zit.
Ik zie hem denken wat nog meer erg belangrijk is voor de Sint.
'Of Amerigo', voegt hij er zachtjes aan toe.
'Zoals Sinterklaas Amerigo zou missen, als die er niet zou zijn', vat hij nog even voor zichzelf samen.

Ik zeg maar niet dat Amerigo Sinterklaas ook erg zou missen.
Niet alles hoeft uitgesproken te worden.

prentje en Oranje

Tja, vanavond he. Dan moeten we aan de bak. 

Ik weet niet hoe dat met u zit met het EK, maar ik zit er een beetje tussenin. Het is niet zo dat ik de behoefte voel om mijn huis of straat in het oranje te steken, maar ik heb ook niet een weekendje weg ofzo gepland. Ik zit vanavond wel voor de buis. Toevallig met de hele straat, maar dat is vanwege de jaarlijkse straat BBQ. Maar dan weer niet met een bak oranje champignons. Snapt u het nog?

Anyway, deze sleutelhanger van de Hema kon ik niet weerstaan. Zolang Oranje nog meedoet, hangt ie aan mijn tas. 

Succes jongens, vanavond.