prentje in Voorlinden

Omdat ik niet zonder magie in mijn leven kan, ga ik regelmatig naar de speeltuin onder de musea: Voorlinden. 

Er is voor mij geen museum dat kunst zo toegankelijk maakt:

Daarnaast heeft dit museum iets wat andere musea vaak ontbeert: een prachtig jong publiek dat zorgt voor een geweldige interactie met de kunst:

En af en toe zit er dan een klassieker tussen die zorgt voor een interessant en complex geheel:

Een thema (gezicht) op diverse manieren abstract geschilderd:

Het fijnst is kunst als het verschillende emoties oproept. 

Van afgrijzen tot ontroering en alles er tussenin:

Tot slot: ik hou van de gave van een kunstenaar om één onderwerp terug te brengen tot de essentie en deze vervolgens tot uiting te laten komen in verschillende materialen. 

Ziehier; de valk van Martin Puryear:

Ik kan er weer even tegen. 

prentje en de roze wand

En dan denk ik opeens: roze.
Ik weet niet of het met de lente te maken heeft die vandaag officieel is begonnen, maar opeens hangt er voor mij roze in de lucht.
Spiedend kijk ik rond in de Petteflat: wat kan er nog worden geverfd?
Ha, ik heb nog een wandje in de gang waar ik 'iets' mee wilde.

Enfin, het eerste het beste moment dat ik vrij ben (zaterdagochtend) wordt de wand oud/millennial roze/pink.
Hmm. Ik ben toch nog niet helemaal tevreden over de tint.
Of in dit geval ook wel ' teint'.
Roze kan soms ook wat koeltjes lijken.
Maar ik moet weg, dus veel tijd om er over na te denken, is er niet.

Als ik op zondag terug ben, merk ik dat ik niet het 'yes' gevoel heb als ik binnenkom.
Dus: opnieuw naar de bouwmarkt.
Het is inmiddels bijna sluitingstijd, dus er is weer geen mogelijkheid om lang te dubben.
Ik stop snel een proefmonstertje in mijn mandje van een wat donkere, warmere kleur roze.

's Avonds ga ik daar nog mee aan de gang in de gang.
Nou is verven zonder daglicht sowieso al geen aanrader.
Laat staan als je er nog niet helemaal uit bent.

Ik probeer de raarste technieken.
Gooi een hoop water bij de verf om een soort gemarmerd effect te krijgen.
Ga los met een spatel omdat ik ook houd van oude verweerde gestucte roze huizen.
Probeer wanhopig met een natte doek een mooi resultaat te krijgen (dit lukte in mijn keuken toen de moed me in de schoenen zakte).
Het effect is helaas een soort jaren ' 80 terracotta-wand.
Ik heb het inmiddels wel aardig gehad met de ververij en gooi alles in een vuilniszak. 

Op maandag moet ik haasten naar mijn werk.
Ik vergeet de vuilniszak buiten te zetten.
En daarna rennen naar yoga.

Het lukt me maar niet om mijn gedachten weg te laten drijven en me te concentreren op mijn ademhaling.
Ik adem: muurtje.

Opeens krijg ik tijdens de neerwaartse hond een idee.
De vuilniszak staat nog in mijn keuken.
Als ik nu zelf eens een kleur ga mengen met het proefmonstertje en een pot witte verf die ik nog heb staan en er dan nog één keer overheen rol?

Om 10 uur 's avonds sta ik voor de tweede avond op een rij mijn muur te verven.
En dit keer heb ik eindelijk het 'yes'-effect.

Niet te zoet, niet te koel, niet te strak dankzij de stuc-pogingen van de avond ervoor.
Het oude-gebouwen-effect zonder dat het er te dik bovenop ligt.

In prentjes-roze.

prentje en de kunst

Ik heb vaker geprobeerd te beschrijven wat kunst voor effect heeft op me.
Ik kan er maar niet de juiste woorden voor vinden.

Ik heb moeite om genoeg voldoening te halen uit het dagelijkse leven.
Werken - boodschappen - koken - opruimen - en vooruit, nog even onderuit voor de buis of computer voordat we ons bed opzoeken.
Morgen weer een dag.

In de weekenden laad ik op.
Kom ik tot leven. 
Zorgvuldig zoek ik een tentoonstelling uit die me aanspreekt.

Afgelopen weekend waren dat er zelfs twee - Michael Wolf's Life in Cities in het Fotomuseum en Morgan Betz's Flies on Milk, Green Eggs & Ham in mijn lievelingsmuseum: het Gemeentemuseum. Allebei in Den Haag.
Sterker nog: naast elkaar. 

De energie die ik voel als ik een gave tentoonstelling bezoek, heb ik wel eens vergeleken met een instant verliefdheid.
Ik voelde het bij Paris Roof Tops, een onderdeel van Life in Cities.
Michael Wolf heeft in veel steden in de wereld gefotografeerd en de ziel van de stad blootgelegd.
In Parijs fotografeerde hij alleen de daken.
Hij deed iets met de scherpte/diepte, waardoor de foto's als het ware 'platgeslagen' worden.
Wat overblijft, is een beeld dat nog het meest weg heeft van een schilderij.

Het tweede kunstwerk dat me raakte, is onderstaand werk van Morgan Betz (hieronder een uitsnede).
Morgan gebruikt een transfertechniek: hij smeert stukken karton in met verf en drukt dit vervolgens op het doek.

Als ik allebei de werken zo onder elkaar plaats, zie ik opeens de overeenkomsten. 

Beide kunstwerken zijn stilistische, grafisch sterke beelden die geen perspectief kennen. 

Het is exact wat me ook aantrekt in het werk van Fiep Westendorp. 

Een opeenstapeling van de onderwerpen, zonder schaduwwerking.  

Bijna klare lijnen. 

Teruggebracht tot de essentie. 

Een stijl die ook kenmerkend is voor mijn favoriete grafische ontwerper Saul Bass. 

Sterker nog, bladerend door mijn grafische vormgeving-bord op Pinterest zie ik dat elke afbeelding die ik heb bewaard voldoet aan deze voorwaarden.  

Ik ben stijlvaster dan ik dacht.  

Genoeg voor nu.  

Morgen weer een dag. 

prentje en het paashuis

Zelden heb ik zo verlangd naar de lente als dit jaar. 

Ik hou van alle jaargetijden, maar van de lente het meest. 

De belofte, de frisheid; het gevoel dat alles weer vernieuwd. 

Pasen verwelkom ik dan ook met open armen.
Daarnaast; ik heb een crush voor konijnen/hazen; alles met twee lange zachte oren.
Ik krijg er een Alice in Wonderland-gevoel van.
Eigenlijk is dat ook precies het lentegevoel, bedenk ik me nu.

Ik ben verliefd op mijn nieuwe konijnenstolp.
Ik denk dat ie het hele jaar mag blijven staan. 
En om het niet te zoet te maken, trakteerde ik mezelf ook nog op een skelettenhaaskaars.
Kan niet wachten om 'm op te branden.

Enfin.
Aangezien ik nooit betrapt kan worden op enige consequentie, ga ik het liefst weer over the top met mijn hazenliefde.
En kies ik voor hysterische kleuren.
Daar krijg ik dan weer een Jeff Koons-gevoel van. 

Daarnaast hou ik van paaseitjes.
Kleine delicate verwennerijen.
En die dan weer het liefst met rare vullingen als gember-limoen of aardbei-balsamico.
Ik verzin dit niet hè. 
Ze liggen nu voor me.

Maar ze passen qua kleur weer minder goed in mijn eerste eigen pottenbak-bakje:

Daarnaast ben ik blij met mijn reageerbuisvaasjes.
Over verwennerijen gesproken: zo fijn om, net als de paaseitjes, zorgvuldig losse bloemen uit te kiezen.

 De zon schijnt magisch in mijn huis.

Lentelichtheid.

prentje en de maan

Ik was wat somber. 

Het leek wel alsof iedereen me links en rechts inhaalde. 

En ik stil bleef staan. 

Het regende succesverhalen op verschillende blogs. 

'Lees ze dan ook niet', denkt U nu misschien (en terecht overigens).

Maar het is net als met een pijnlijke kies; je gaat er tóch steeds even met je tong langs. 

Volgende week moet ik ook nog eens naar de tandarts voor een vervelende behandeling. 

(Ik ben bang voor de tandarts). 

Ik liep een promotie mis op mijn werk en ging maar weer eens ten rade bij mezelf Wat Ik Nu Echt Wil. 

Die zit voor mij in dezelfde categorie als Waar Mijn Hart Ligt. 

Moest ik niet nu eens werk gaan maken van mijn liefde voor vormgeving/illustratie/kunst/interieur/schrijven? 

Maar wát dan?  

Ik voelde me wat eenzaam. 

Zoon bij zijn vader deze vakantie; en leek het nou wel of niemand me meer appte? 

En zo kan ik nog wel even een blogje doorgaan, maar dat zal ik U besparen. 

Wat ik dan doe, is vooral niemand laten weten dat ik me zo voel.

Vinden ze me nog wel Leuk als ik zo ben? 

En maar wegdrukken, die negatieve emoties. 

Dat werkt niet. 

Ooit zag ik een geweldig filmpje over de black dog. 

Misschien kent U het wel. 

Ik moest er de afgelopen dagen regelmatig aan denken. 

Dus besloot ik de zwarte hond maar gewoon weer mee te nemen. 

Hij paste nog maar nét in mijn kleine auto.   

Ik vind het zo stoer als mensen openlijk praten over depressies. 

Van de week hoorde ik een dj op Q-music zijn verhaal doen. 

Robbie Williams in The Sun. 

Misschien moest ik ook maar eens openheid van zaken geven.

'Ik voel me down. Vooral deze week', appte ik vandaag schoorvoetend twee vriendinnen. 

En dan moet ik ook écht mijn best doen om er niet meteen dingen achteraan te appen als: 'valt wel mee hoor' of rare emoticons om de boel weer wat te verlichten. 

Het frappante is; ze begonnen allebei over de (volle) maan morgen. 

Ik ging gelijk wat rondgoogelen. 

En vond dit artikel. 

Misschien ben ik wel maangevoelig. 

Ik ben immers zo f* gevoelig dat de maan er ook nog wel bij kan. 

En op de een of andere manier vind ik het ook wel logisch klinken. 

Als die maan al zo'n effect heeft op eb en vloed, dan is het toch niet uitgesloten dat het op z'n minst een beetje gevolgen heeft voor de mens? 

We bestaan immers voor bijna tachtig procent uit water. 

En dan is de maancyclus immers ook nog eens dezelfde als die van de vrouw. 

En waar dacht je dat 'Lunatic' vandaan kwam? 

Ik knapte er zowaar weer wat van op. 

Kreeg gelijk zin om vorm te geven met de maan als inspiratie. 

En om eindelijk weer eens te schrijven. 

Was ik niet juist ooit begonnen om de blogzeepbel af en toe eens door te prikken?  

Als ik bewondering heb voor mensen die zich kwetsbaar open durven te stellen, moet ik zelf niet stil blijven. 

Of het nu genen zijn, externe omstandigheden of de invloed van de hemellichamen: deel depressieve gevoelens.   

Het geeft lucht. 

Brengt je op andere ideeën. 

En inspireert soms zelfs. 

Die maan zeg. 

Nou ja, ik heet dan ook niet voor niets Mo(o)nique ;-). 

prentje en keramiek

Ik hou van keramiek. 

Toen ik vorig jaar in het eerste nummer van Scandinavian Living een reportage las over Tortus Copenhagen, was ik dan ook meer dan geïnteresseerd. 

Eric Landon, een Amerikaan, bezocht in de jaren '90 Kopenhagen en besloot daar te blijven.

Ooit had hij in zijn thuisland meegedaan aan een cursus pottenbakken en was daar laaiend enthousiast over. 

Hoewel hij absoluut niet uit een creatieve familie komt (zijn vader werkte in een fabriek) gaf zijn moeder hem daarna een draaischijf en oven, blij dat hij zijn 'draai' had gevonden. 

In Denemarken volgde hij een opleiding aan de Royal Danish Academy of Fine Arts en al tijdens zijn opleiding werd zijn talent voor keramiek ontdekt en regende het beurzen en opdrachten. 

Eric was klaar voor de volgende stap en begon samen met zijn broer het bedrijf Tortus Copenhagen. Dankzij een gewiekste inzet van social media (inmiddels heeft hij miljoenen volgers op onder andere You Tube en Instagram) wist niet alleen het grote publiek hem te vinden, maar ook ontwerpers zoals Paul Smith. Daarnaast geeft hij workhops, die altijd volgeboekt zijn en deelnemers van over de hele wereld trekken. 

Tot zover Eric. Terug naar prentje. 

+ Die in Utrecht ook een workshop pottenbakken volgde en meteen verkocht was. 

Ik hou van de eenvoud van het ambacht. 

Een draaischijf. Een homp klei. Fantasie. 

En dan het magische, bijna sensuele proces van het vormen van de klei.   

(Ik kwam daar onder andere de bovenste pot tegen. Hoezo is pottenbakken niet sexy?) 

+ En die altijd een lichte spijt had gevoeld dat ze tijdens haar studie (of daarna) nooit een poosje in het buitenland had gewoond.  

+ Die gek is op Kopenhagen. 

= En die opeens dacht: 'why not?' en een mail stuurde naar Tortus Copenhagen. 

(Wat nog enige voeten in de aarde had, aangezien de eerste paar mails onbeantwoord bleven, maar dat is een saai verhaal. De aanhouder wint). 

Lang verhaal kort: de workshop was inderdaad volgeboekt, maar de lieve assistente van Eric wist me te verklappen dat er in april een extra workshop komt die nog niet op de website staat. 

Hoe gaaf is het dat ik in april een week in Kopenhagen ga 'wonen' (via Airbnb heb ik een appartement gevonden in een leuke wijk) en 's ochtends op mijn fietsje stap om zes dagen bij Eric een workshop te mogen volgen?  

prentje en de spullen

Op mijn kerstverlanglijstje had ik maar één wens staan: het boek 'Vaarwel spullen'.
Dankzij een lieve kerstman ging deze wens in vervulling.

Vanaf dat ik een klein Prentje was, ben ik gefascineerd door het minimalisme.
Ik heb er wel eens eerder over verteld.
Als kind speelde ik het liefst met een huifkarretje.
De woonkamer was de wereld, en meer dan de bezittingen in de huifkar hadden de mensen op de bok niet nodig.
Mijn vurige verlangen was een Speelboom.
Daar woonde een kleine familie in die precies genoeg spullen had.

Als we op vakantie gingen, pakte ik het liefst mijn eigen koffertje in.
Eén spijkerbroek, een dikke trui, een korte broek, een t-shirt en wat ondergoed en toiletspullen.
En een fijn boek. 
Meer had ik niet nodig.

En meer heb ik nog steeds niet nodig.
Altijd heeft overdaad een overspoelende werking op me.

Het is een rode draad die altijd in mijn leven terugkomt.
De verlammende werking van 'teveel'.

Teveel keuzes. Teveel informatie. Teveel ruis.

Ik was dol op het programma ' Life Laundry', kent U dat nog?
De zichtbare opluchting van bewoners als hun huis vol spullen werd leeggehaald.
Alleen waar ze écht waarde aan hechtten, mocht terug het huis in.
De basisgedachte ook van Marie Kondo inderdaad; ik hoor het U denken.

Ik heb het boek 'Vaarwel spullen' verslonden.
De toename van geluk bij de afname van spullen.
Nog voor ik er aan begon, begon ik alweer te ruimen in mijn Petteflet.

Dozen vol gingen naar de Kringloop.
Er kwam steeds meer ruimte, die niet hoefde te worden opgevuld.

Het zorgt onmiddellijk voor ruimte in mijn hoofd.
Voor een nieuw avontuur, waarover binnenkort meer.
Voor alleen datgene wat echt belangrijk is. 

Opgeruimd vertrok ik vervolgens naar Hamburg.
Voorheen waren dit soort tripjes niet compleet zonder de nodige 'souvenirs'.
Nu kon ik genieten van de mooie dingen in de omgeving waarin ze thuishoorden. 

Ik kan nog meer in het heden te 'zijn'.
Het lukt me steeds beter de vergelijking met anderen los te laten.
Ik ga mee op de golven van het leven.
Dankbaar voor de immateriële rijkdom.

Allemaal zaken waar ik het verleden zoveel moeite had.
Ik kocht wel eens spullen vooral om aan anderen te kunnen tonen.
Ik kon niet wachten om ze hier op mijn blog te tonen.
Hunkerend naar schouderklopjes.

Een valkuil voor veel bloggers, denk ik.
Een reden voor mijn haat-liefde verhouding met social media an sich.
(Die ik op mijn blog na ook allemaal opnieuw de deur heb gewezen).

Voorlopig blijf ik bloggen.
Domweg omdat ik graag wil delen waar ik wel (of niet) gelukkig van word, in de (arrogante) waan dat ik anderen hiermee kan inspireren. 

En daarom gaat dat boek van me er ook ooit komen.
In Hamburg kon ik er een nacht niet van slapen omdat de ideeën zo hard aan mij deur klopten.

Een (Nederlands) boek over minimalisme.
Op alle fronten. 

De ruimte is er.