prentje en de kerstgedachte

Tussen alle kerststress door logeer ik bij haar. We vieren een pre-kerstfeestje samen, met een high tea bij Villa Augustus, onze favoriete hang-out.

De high tea is zo overdadig dat we de geplande risotto thuis maar overslaan. 

Samen hangen we op haar bank met wijn, oerbrood en tapenade uit de Villa, en de dvd Moonrise Kingdom. 

Ik geniet van de rust in haar heerlijke huisje (en denk maar even niet aan de chocobombe van Jamie Oliver, die Man wil maken voor het kerstdiner maar die minimaal een nacht moet overwinteren in de vriezer, die overvol zit).

Als ik de volgende dag naar huis ga, mag ik dit cadeautje meenemen:

Ik arriveer weer in mijn overvolle kersthuis. Ik betrap mezelf er op dat het me ook heerlijk lijkt om zo'n sereen wit huisje te wonen, met een of twee smaakvolle kerstversieringen. Mijn hele huis roept kerst, van de keuken tot Zoon's kamer:

Ik kan nu eenmaal niet zo goed maat houden als het om kerstversiering gaat. Van kitsch tot kwaliteit: alles staat door elkaar heen.

Het houten kerststalletje kreeg ik ook van haar. Ik wilde het eerst samen met Zoon beschilderen (zoals de bedoeling is), maar ik vond 'm zo eigenlijk mooier.

Zoon en ik kijken mijn favoriete kerstfilm 'A Nightmare before Christmas'. Tot mijn grote vreugde ontdek ik in de film opeens mijn eigen Tim Burton's poppetje:

Als ik naar buiten ga om de laatste kerstboodschappen in huis te halen, ondertussen piekerend hoe dat nu moet met de overvolle vriezer, valt mijn oog opeens op een winterblad voor mijn neus:

Ik ben diep geraakt door de schoonheid. Het lijkt net een vlinder.

En opeens realiseer ik het me. Kerst gaat niet om decoratie, overvloedig of simpel, of om chocoladebommen die niet in de vriezer passen.
Kerst gaat om het samenzijn met de mensen van wie je écht houdt (of dat nu met de kerstdagen zelf is, het weekend ervoor of de week daarna) en misschien ook een beetje om het stilstaan bij pure schoonheid tussen alle bijzaken door.

Soms ligt het letterlijk voor je voeten.

prentje en de kerststress

'Wat maak jij eigenlijk voor mijn kerstdiner?', vraagt Zoon belangstellend. 'Euh, ik lever de servetjes', zeg ik laf. (We mochten op school allemaal een briefje van de 'bestelboom' plukken. Ik was toevallig een van de eersten, en koos dit keer voor de servetten. Ik zag de bui al hangen qua kerststress).

'Servétjes!', roept Zoon vol minachting. 'Ik dacht dat we kerstmankoekjes zouden bakken!'. 'Het zijn toevallig wel hele leuke servetten van de Hema hoor', antwoord ik verdedigend. 'En hé, wie zit hier nu dertig kerstkaarten voor je te snijden? En ik heb ook nog twee huiswerkopdrachten en ik ben nog nog niet eens begonnen met het versturen van mijn eigen kerstkaarten!'

Ja, mensen, de kerstsfeer zit er weer goed in dit jaar.

En dan heeft u ook nog mijn aankopen uit Düsseldorf te goed (u vroeg zich al af wat een opblaasbare notenkraker was. Nou, hier is ie dan. Voor 0.99 cent mocht ik 'm meenemen).
De hysterische kerstkabouter kon ik ook niet laten liggen (zag net pas dat hij een soort van blauw oog heeft, wat 'm stiekem nog leuker maakt). Het poppetje met de gele regenjas herkent u misschien uit mijn fotoverslagje, en ik ben verliefd op het delicate babyhertje. Het potlood van de Gruffalo namen we voor Zoon mee.

Mijn Muji-aankoop bewaar ik nog even, die verdient een eigen berichtje.

Daar heb ik geen tijd meer voor. Schoonheid moet je koesteren.

prentje op het winterfeest

Ik verheugde me er al enorm op: samen met haar een workshop hippe kerststukjes maken tijdens het winterfeest hooi en stro.
Zondag reden we opgewekt samen naar het Hooghiemstraplein in Utrecht (uiteraard konden we het weer niet vinden omdat we de verkeerde bus hadden, maar dit terzijde).

We kwamen aan op een piepklein marktje van vijf  kramen. Maar dat maakte helemaal niet uit, want de kraampjes die er stonden, waren superleuk. En je kunt beter vijf goede kramen hebben, dan een markt vol rommel.

Het werd een kleine blogreünie, Zo kwamen we onder andere Anki (Mevrouw Zilverblauw) en Iris (Enigheid) tegen, en shopten we bij Ellen en Kim. Kim was mijn juf van mijn illustratiecursussen die ik heb gevolgd en ik vind haar werk geweldig. Vooral de nieuwe serie met het vosje, waarvoor ze haar inspiratie haalde uit Moonrise Kingdom (een van mijn lievelingsfilms). Ik kocht van haar een schenkkannetje (dat ook goed dienst kan doen als vaasje, heb ik inmiddels thuis gemerkt).
Kim gaf overigens ook de workshop kerststukjes maken. We konden kiezen uit twee zakken miniatuurdieren. Ik ging voor het paardje.

Om al het moois te verwerken, borrelden zij en ik nog even na in een wijncafeetje in de stad. (We waren er dit keer maar naar toe gelopen om een nieuw openbaar vervoer-debacle te voorkomen).

's Avonds kreeg ik een sms-je. 'Fijn dat ik met jou kerststukjes kan maken én wijn drinken', stond er.

En daarmee verwoordde ze voor mij de essentie van vriendschap.

prentje in Düsseldorf

'Ze gaan van mijn werk een dagje naar Düsseldorf', zei Man laatst tussen neus en lippen door.
'O, leuk! Kunnen we mee?', riep ik enthousiast.
Verbaasd keek Man me aan.
'Het is met de bus', zei hij aarzelend. 'En met de personeelsvereniging'. 'Ze vertrekken 's ochtends vroeg', deed hij er nog een schepje bovenop.
'Het is op zaterdagmorgen met de personeelsvereniging per bus naar de kerstmarkt in Düsseldorf'.
'Ik kan niet wachten', zei ik.

Ik wil al jaren voor de kerst naar Düsseldorf. Maar het komt er steeds niet van. Als we met de auto gaan, moeten we winterbanden en een groene milieusticker hebben. En ik ben steeds te laks om dat te regelen (dat geldt eigenlijk ook voor treinkaartjes). Dus we gingen niet. Tot nu. Zoon kon bij Zus logeren, en Man en ik gingen op naar Duitsland.

En hoe was het? Het was druk. De kerstmarkten heb ik nauwelijks gezien, want daar kon je je amper bewegen. En eigenlijk vond ik de achterkant van de kerststalletjes mooier dan de voorkant. Maar ik ging ook niet alleen voor de kerstmarkt. Ik wilde graag naar Muji, een soort Japanse Hema. Wat ik daar heb gekocht, laat ik binnenkort zien. Net als mijn andere aankopen, waaronder een opblaas-Notenkraker.
Eigenlijk was het 't showmodel (de rest was uitverkocht) en was ie dus al opgeblazen, maar ik wilde hem per se hebben. Dus liepen we de hele dag met een opgeblazen Notenkraker (ook in de bus terug, tot hilariteit van Man's collega's).
Dat houdt u allemaal nog tegoed, mensen. Want ik moet rennen.
Op naar de volgende kerstactiviteit!