prentje en De Verhalenwinkel

Studiegenootje M vroeg of ik meeging naar een 'Tupperware-avond voor kinderboeken'. Nu bedank ik normaal gesproken vriendelijk doch resoluut als mensen mij uitnodigen voor avonden waarin het woord Tupperware zit, maar nu werd ik toch wel getriggerd door het woord 'kinderboeken'.
Nou is het ene kinderboek het andere kinderboek niet, dus ik was nog steeds niet helemaal overtuigd. Maar goed, het was in de buurt, en met studiegenoot M is het altijd gezellig, dus even later zat ik op de fiets.
Alle scepsis was voor niets, zag ik al gelijk toen ik de drempel overstapte. De huiskamer was omgetoverd tot kinderboekenhemel. Overal waar ik keek, zag ik de meest fantastische illustraties.
Al snel raakte ik aan de praat met Merel, die deze avond had geïnitieerd. Merel heeft net als ik een enorme liefde voor prachtige kinderboeken, die nét even anders zijn. Maar in plaats van er over te dromen (en er af en toe over te schrijven, zoals ik doe) had Merel een plan bedacht om daadwerkelijk iets met die passie te gaan doen. Ze heeft verschillende uitgeverijen van mooie boeken in binnen- en buitenland benaderd en gevraagd of ze met hun pareltjes 'de boer op kon'.
Want, bedacht ze, als je die boeken online voorbij ziet komen, heb je vaak geen idee wat voor geweldige schatten ze binnenin verbergen. Maar dat zie je wel als rustig op de bank, met een kopje thee en wat lekkers, de boeken rustig kunt doorbladeren. Bovendien zijn ze dan allemaal op één plek, wat je in Nederland niet snel vindt (ik herinner me nog een zo'n kinderboekenhemel in een museumwinkel in Barcelona). Tuurlijk heb je hier ook kinderboekenwinkels, maar daar zitten dan ook weer grote, commerciële titels tussen waar ons hart niet sneller van gaat kloppen. Wij houden van initiatieven als Circus Patz, en bijvoorbeeld deze geweldige serie uit België:

Zo'n simpel en geweldig idee, een Tupperwareparty voor fantastische kinderboeken, ik was er beduusd van.

Het werd een heerlijke avond. Met zalige hapjes, creatieve mensen, en overal waar je keek, die geweldige titels.
Wilt u Merel nou ook uitnodigen voor zo'n fijn avondje, dus kunt u haar hier bereiken.

Ik heb me overigens ingehouden, en maar één boek gekocht: 'In het bos van de luiaard' van Anouck Boisrobert en Louis Rigaud. Een prachtig pop-up boek over een bos dat langzaam vernield wordt, en gelukkig ook weer opgebouwd.

Door al die prachtige bomen, zag ik zelf het bos bijna niet meer.

prentje en Jaime

Ik was toe aan een ongecompliceerde, blije tentoonstelling. Eentje zonder extra betekenis, of politieke lading. Studiegenootje S en ik reisden af naar Groningen voor 'Funtastico'.

Funtastico is een expositie waar het plezier van af spat. Jaime Hayon (1968) schiep zijn eigen sprookjeswereld in keramiek, textiel, glas en plastic. Mike Kelley meets Jeff Koons.
Een levensgroot schaakspel, wandkleden vol dieren, glazen objecten met Mickey Mouse-oren, geweldige stoelen.
Heel leuk om te zien zijn de schetsboeken van Hayon, vol pietepeuterige tekeningetjes. Even een kleine onderdompeling in de fleurige wereld van Jaime.
Ik wilde als herinnering aan de tentoonstelling iets meenemen in deze fijne sfeer, en vond een blije eikel.
Vormgeving waar je om moet glimlachen.

Niets meer en niets minder.

prentje en Werkman

Toen ik afgelopen maart in Groningen was, werd ik gegrepen door het werk van Hendrik Nicolaas Werkman (1882) - drukker, typograaf, schilder en vormgever. De zolder van het Grafisch Museum Groningen (GR-ID) is ingericht als werkplaats/atelier waarin workshops worden gehouden in de geest van Werkman. De drukker gebruikte de drukpers als schildersgereedschap, en inkt als verf. 

Daarnaast 'bevrijdde Werkman lettertypen van hun traditionele functie'. Of, zoals ontwerper Paul Schuitema in 1961 opmerkte: 'voor die tijd diende een letter nergens anders voor dan om gelezen te worden.' 

Toen een van mijn studiegenootjes van de week een boek met het werk van Werkman bij zich had, werd ik opnieuw geraakt door zijn werk. Het doet me denken aan Russische kinderillustraties uit de jaren 20, maar ook aan Chagall. Helemaal het werk dat Werkman (what's in a name) maakte nadat hij tijdens de oorlog uitgenodigd werd door Willem Sandberg (destijds directeur van het Stedelijk Museum), en hij in aanraking kwam met werken van schilders als Van Gogh, Klee, Picasso en Cézanne. Schilderijen van deze kunstenaars waren opgeslagen in een schuilkelder bij het huis van Sandberg in Castricum, en Werkman werd hier erg door geïnspireerd. 

Hoe ik dat allemaal weet? Dat heb ik vandaag gelezen in het boek H.N. Werkman, dat ik van de week online heb besteld nadat ik weer verliefd was geworden op zijn werk.

Voor een abstract schildersopdracht had ik me overigens laatst al door hem laten inspireren:

  En dan met name zijn sjabloontechniek:

Ok, geen echte Werkman, ik weet het, maar een prentje. Want ik ben ervan overtuigd dat het zo werkt: overal haal je je inspiratie vandaan en al deze invloeden meng je tot je eigen stijl.
Een proces dat continu gaande is, zowel bewust als onbewust.

Genoeg kunstzinnig gepraat, terug naar de aarde. Ik ga maar eens zuurkool met worst ofzo eten.

Ik wens u een inspirerend weekend toe.

prentje en de simpele ontwerpen

Hoe meer ik me verdiep in vormgeving, hoe meer ik uitkom bij de kern. Al het overbodige kan weg, wat achterblijft, is waar het om gaat. Als het niet zo uitgekauwd was, zou ik bijna zeggen: less is more. Maar dat doe ik natuurlijk niet.

Zo maar enkele schatten die ik vond afgelopen weken, en die onderstrepen wat ik bedoel. De kaarten van Dick Bruna kocht ik gisteren in de museumwinkel van de Hermitage, waar ik met mijn collega's was. Heel mooi, die tentoonstelling over Franse kunstenaars, maar mijn hart ging pas echt sneller kloppen van de ontwerpen van onze meestervormgever Dick. Ik heb niets met nijntje, of met al zijn neven en nichten in dierenvorm, maar ik hou ontzettend veel van het werk van Bruna before nijntje. De boekontwerpen die hij maakte voor de Zwarte Beertjes vind ik fenomenaal.

Het bakje kreeg ik van mijn medeverkoper op de vlooienmarkt. Het doet me een beetje aan Marimekko denken. Ik ben er heel content mee.

En de bordjes tenslotte vond ik op de Dutch Design Week. Ik kijk altijd met bewondering naar dit soort wegwijzerborden, en ben blij dat ik nu ook van deze borden thuis heb.

Maar dan om van te eten.

prentje en het keukenspook

Het was de avond van Halloween en ik racete naar huis. Een vriendje van Zoon die onlangs naar Duitsland was verhuisd, kwam met zijn mama een weekendje terug in Nederland en het vriendje had aangekondigd graag met Zoon langs de huizen te gaan voor 'trick or treat'. In een spontane bui had ik aangeboden om voor ze te koken. Nu ben ik een ramp in de keuken, dus het is al Halloween genoeg om bij mij te eten.

Maar goed, dat wist die mama nog niet dus die was blij met mijn aanbod. Ondertussen had ik, naspokend in die spontane bui, nog een aantal vriendjes gevraagd voor de gang langs de huizen, dus ik moest flink opschieten. Om 19.00 uur zou iedereen bij ons verzamelen.
Met piepende banden haalde ik Zoon op en nog met mijn jas aan zette de pannen op het vuur. Pasta met paddenstoelen en salade, dat moest zelfs mij toch lukken.

Toen de pasta kookte, trok ik de paddenstoelen uit de koelkast. Verbaasd keek ik naar de bevroren klompjes in mijn hand. Had de groentenla dan werkelijk een functie? Ik dacht dat die diende als extra opbergruimte in de koelkast. Maar toen ik vervolgens een bevroren zak rucula salade uit de koelkast trok, wist ik dat ik een probleem had. Of de koelkast was kapot, of de opbergplek was niet ideaal. Veel tijd om er over na te denken had ik niet, want de bel ging. 'Je snoep of je leven!', kraste twee kleine heksjes op de stoep. Had ik eigenlijk zelf wel snoep in huis om uit te delen? Gelukkig kwam Zoon al aangerend met zijn geheime snoepvoorraad, die hem zelf al jarenlang in leven houdt.

Ondertussen ging de telefoon. De mama uit Duitsland stond in de file en haalde het niet op tijd om te komen eten. 'Wat jammer!', riep ik, terwijl ik in een vloeiende beweging de bevroren paddenstoelen in de vuilnisbak liet glijden, gevolgd door de diepbevroren rucula.

Genoeg gespookt in de keuken.

prentje op de vlooienmarkt

In de stromende regen parkeer ik voor dag en dauw mijn overvolle autootje voor de Homeboxx in Nieuwegein.
Twee vriendinnenmama's en ik gaan vandaag verkopen op de vlooienmarkt.

Vriendinmama 1 is al vooruit gerend, vriendinmama 2 + dochter en ik proberen haar in de wirwar van kraampjes te vinden. Na drie keer de hele hal doorgecrosst te hebben, vinden we haar in verhitte discussie met een Utrechtse oma met vermoedelijk Siciliaans bloed, haar dochter en een besnorde man van de organisatie. Van de twee kramen voor onze neus staat er al één vol spullen.

'En ik ga dus echt niet weer mijn hele kraam ontruimen', krijst de dochter. 'Jij zei dat we deze kraam mochten hebben!'. Bij die laatste woorden wijst ze priemend naar de organisator, die het steeds benauwder krijgt.

'Het zijn onze kramen!', roept vriendinmama 1 terug. 'En ik vind het vervelend dat ze jou de verkeerde kraam hebben toegewezen, maar ik ga hier dus staan met mijn vriendinnen!'.

Vol respect kijken vriendinmoeder 2 en ik naar het tafereeltje.
'Kijk, dat is nou opkomen voor jezelf', mompel ik tegen vriendinmama 2 + dochter. 'Daar kunnen wij nog wat van leren!'. Watje dat ik ben.

Even later komt de organisator weer aanbenen. Hij kijkt al iets opgeluchter; hij heeft een andere dubbele kraam voor ons gevonden. Weliswaar achter in de zaal, maar we zijn de beroerdste niet (en ik vermoed dat de Utrechtse dochter ons anders had bekogeld met haar spullen).

We hebben niet zo lang meer om de kraam op te tuigen. Ik skate op een wagentje met wieltjes van vriendin 1 richting auto (waarom heb ik daar nou niet aan gedacht? Ik vond het al heel voorbereid van mezelf dat ik een flesje water had meegenomen) en ga vervolgens bijna onderuit.
Niet zo stoer doen, prentje.
Iets rustiger haal ik mijn spullen. Helaas had ik geen rekening gehouden met de gladde drempel en 7631 piepkleine kraaltjes vinden hun weg over de vloer.
Even rustig ademhalen. (Lijkt of het regent als altijd).

Uiteindelijk heb ik mijn gedeelte ingericht en ben helemaal in mijn nopjes met mijn eigen winkeltje.
En gelukkig maar, want ik ben de enige.
Ik ben een beetje een vreemde eend in de bijt, blijkt al snel. Het publiek bestaat vooral uit koopjesjagers die mijn kleurrijke shop hard voorbij lopen. En ik heb nog wel zoveel spulletjes dat het bij lange na niet op de kraam past. Ik blokkeer de weg een beetje door alle dozen op de grond, maar zelfs dat stopt het publiek niet.
Vriendinnenmama's en ik blijken elkaars beste klanten te zijn.
De rest van het Nieuwegeinse publiek zit blijkbaar niet te wachten op de zelfgemaakte prentje-schilderijtjes en -hangers; en bakken vol roodkapjebandjes en knoopjes in de vorm van pinguïns, koffiekopjes en appeltjes.
Als we weer inpakken, lijkt het of ik op wonderbaarlijke wijze meer spullen heb dan toen ik begon.

Misschien toch eindelijk maar eens die webshop openen.

prentje en de kapper

Ik hou van kort haar. Ik vind dat het vaak iets extra's geeft, iets pittigs. What you see is what you get.
Ik hou ook van films waarin vrouwen hun haar afknippen. Denk Barbra Streisand in Yentl (maar dat was in haar geval niet omdat ze het zelf zo graag wilde) of, een van mijn favoriete films: Sliding Doors.
Voor wie de film niet kent, even een korte synopsis: we volgen Gwyneth Paltrow in twee verhaallijnen: eentje waarin ze de metro mist, in haar ongelukkige relatie blijft hangen, en een stomme baan heeft.
En een verhaallijn waarin ze de metro wél haalt, haar foute vriend betrapt, heur haar afknipt en blond kleurt en een eigen PR-bureau opent.
Als toetje krijgt ze dan ook nog een lieve nieuwe vriend (die ook in Four Weddings and a Funeral speelde. Kom, die leuke die een relatie had met die man met die baard, en door een gedicht dat hij op de Funeral voorleest, blijkt dat ze partners waren. U weet wel, ik heb even geen zin om het op te zoeken, en bovendien dwaal ik nu veel te ver van mijn verhaallijn af.)

Nu ben ik geen Gwyneth Paltrow en lijkt de film niet op mijn leven, maar u begrijpt de boodschap.
Kort moest het dus worden. Ware het niet dat mijn kapster ook een vriendin van mij is, en ik kreeg het er maar niet doorheen hè, bij haar. Want ik kon wel zeggen dat ik het haar van Angela Schijf zo leuk vond; het moest ook bij mijn gezicht passen enzo. En ze dacht misschien dat het ook een gril was, dat korte haar.
Maar afgelopen maandagavond liet ik me niet meer ompraten. 'Wat ga we doen?', vroeg ze en ik antwoordde resoluut: 'kort. Angela Schijf-kort'.

Nu zijn er zoveel veranderingen in mijn leven, dat het eigenlijk ook niet meer te vermijden was. Vrouwen schijnen dan vaker hun haar af te knippen, wat dat betreft ben ik natuurlijk ook weer een wandelend cliché. En hé, inmiddels door alle stress waarmee dat gepaard gaat bijna tien kilo lichter, dus mijn gezichtsvorm is ook veranderd.
Goed, mijn lieve kapster zag dat het ernst was en zette de schaar in mijn haar. En terwijl ze knipte, zag ik mezelf weer tevoorschijn komen. Bij elke stuk dat eraf ging, herkende ik me terug.

Om 11 uur 's avonds kwam ik blij thuis. Ik maakte met mijn mobiel een louzy foto in de badkamerspiegel, en kon het niet nalaten deze op Facebook te zetten. Daar kreeg ik zulke enthousiaste reacties op dat ik me helemaal gesterkt voelde. Ik had het dus goed gezien, kort haar past bij me.
Zeker nu.

Vanmorgen had ik een belangrijke afspraak op mijn werk, en omdat ik nu toch al opgetut was, vroeg ik Zoon om even een foto te maken. Want de oude foto bij mijn blog paste ook niet meer, voor mijn gevoel. Bij deze dus.

Het nieuwe prentje.