prentje en de Disney-figuren

He gezellig, Albert Heijn heeft weer zo'n fijne landelijke spaaractie. Was een beetje saai hoor, die laatste spaarpromotie van de plaatselijke voetbalclubs. Ik miste het gezamenlijk sparen.

Dat zit zo, als AH een actie aankondigt, treden er allerlei radartjes in werking. Collega E komt op maandag de kamer binnen met een grote envelop. Hij laat zijn boodschappen thuisbezorgen, en krijgt daarom altijd extra zegels/poppetjes/kaartjes. Zijn wekelijkse aflaat, noemt hij dit. Vaak mag ik van hem de envelop in zijn geheel mee naar huis nemen, maar bij deze actie is er veel concurrentie. Dus moeten de zegels door zessen worden verdeeld, wat betekent dat alle collega's met kinderen 1 zegel mee naar huis nemen. Dat schiet dus niet zo erg op.

Gelukkig heeft Zoon in dit geval nog een oma (mijn mama). Onderschat deze niet als het om sparen gaat voor haar kleinzoon. (Of als je per ongeluk laat vallen dat je een poef van de Hema op het oog hebt, die in veel Hema's is uitverkocht. Ze belt alle Hema's van Noord-Holland af, tot ze hem triomfantelijk kan overhandigen). Maar goed, waar was ik? O ja, de fanatieke kantjes van de vrouwelijke prentjes.
Van de week viel er een envelop op de mat met genoeg zegels voor zo ongeveer alle Disney-figuren in 1 keer. Met veel liefs van oma. Zoon en ik togen natuurlijk on-mid-del-lijk naar Albert Heijn, waar bleek dat alle figuren op waren. Daar kon geen shoppende oma tegenop.

Gelukkig werden ze weer snel aangevuld, en hadden we had Zoon in recordtijd zijn verzameling compleet, wat hij gisteren trots aan oma vertelde. 'Ja', zei oma, 'ik ging gewoon alle kassa's langs. En dan zei ik tegen iedereen: "ik spaar voor mijn kleinzoon". Op een gegeven moment zag ik een vrouw met een hele volle kar. Ik dacht: "die is voor mij". Maar ze spaarde voor haar neefje', eindigde mijn moeder een beetje spijtig haar relaas. Ik zie meteen voor me hoe mijn bijna tachtigjarige mama alle kassa's afschuimt, op jacht naar Disney-zegels voor haar oogappeltje. Sommige dingen kun je maar beter niet weten.

'Misschien een leuk verhaal voor je euh, column?', oppert mijn moeder. 'Mijn blog, mam', antwoord ik afwezig. 'En dat was nou precies waar ik ook aan dacht.'

prentje en Sinterklaas (op papa's werk)

'Hij gelooft niet meer in Sinterklaas, maar zet toch zijn schoen.' Gealarmeerd kijk ik naast me. We zitten bij de kapper en de meneer voor ons vertelt over zijn zoontje. Zoon heeft het niet gehoord, of doet alsof hij het niet gehoord heeft. Ik wil de woorden 'Sinterklaas' en 'geloven' eigenlijk niet in 1 zin horen. Je weet nooit wanneer het zaadje van twijfel wordt gepland. Sint is niet iets om in te geloven, Sinterklaas is er gewoon.

Gelukkig gaan we 's middags naar het Sinterklaasfeest op papa's werk. Dan ziet Zoon hem weer, en mocht er al enige twijfel zijn, dan wordt deze hopelijk weer van tafel geveegd. Zoon wordt door Sinterklaas naar voren geroepen, iets dat we in de 5 jaar dat we naar het feest gaan, nog niet eerder is gebeurd. Zoon is niet snel genoeg bij de Sint, die al weer doorgaat naar het volgende kindje.
Ik kijk naar het verdrietige gezichtje van Zoon. En loop naar de Hoofdpiet, om hem erop te wijzen dat Zoon nog niet bij Sinterklaas is geweest. De Hoofdpiet is de beroerdste niet, en legt het briefje met de naam van Zoon weer bovenop de stapel. Zoon mag alsnog bij Sint komen, en zingt braaf een liedje.

Vervolgens gaan we naar het winkelcentrum om de cadeautjes in te slaan. Dat is een heel gepuzzel. Eerst gaan we met z'n drieën naar de speelgoedwinkel, om Zoon langs de neus weg te vragen wat hij het liefste wil. Vervolgens gaat Man met Zoon weg, en sla ik in. Veel zenuwachtig gedoe met mobiele telefoons ('waar ben jij nu? Ok, dan ga ik de andere kant op) en heen en weer naar de auto om de tassen te verbergen.

Bij opa en oma drinken we een kopje koffie om bij te komen van het gewinkel. Zoon mag hier zijn schoen zetten. Nou ja, eigenlijk mag hij de schoen van opa zetten, want hij heeft geen extra schoen mee. Oma vertelt over een jongetje die nog op zijn tiende geloofde, en wiens zusje zich zo schaamde dat ze Het hem heeft verteld. Ik sein naar oma dat Zoon aan tafel zit, diep na te denken over zijn brief naar Sinterklaas. Want de Sint moet wel even weten dat hij vanavond op 2 plekken zijn schoen heeft gezet.

Net als we thuis willen zingen voor de schoenen die ook daar klaar staan, komt Zus langs met een van haar zonen. Opnieuw zingen we met z'n allen alle Sinterklaasliedjes die we kennen.

Zoon schrijft voor de zekerheid nog een brief aan de Sint, om hem duidelijk te maken dat hij op twee plekken moet zijn vannacht.

Het twijfelzaadje heeft de weg naar de aarde nog niet gevonden.

prentje special: de clowns gaan aan de slag

'Vanmiddag hebben we de eerste voorstelling!'

'Ik strijk nog even mijn outfit'

'Ik draai nog even een wasje'

'Dan naai ik nog een knoop aan mijn jas'

'Zie ik er goed uit, jongens?'

'Dames en heren, met trots presenteer ik u de clownsfamilie!'

'Ik heb altijd al een levende kanonskogel willen afschieten!'

'De hoed is leeg...'

'Taadaa'

En nu omhoog'

Volgens mij was het een succes! Welterusten.'

prentje en de Kanjertraining

'Ik wil vandaag in mijn pietenpak naar school. We hebben namelijk pietengym. En ik wil ook geschminkt.'

Enthousiast staat Zoon weer voor mijn bed in de vroege ochtend. 'Maar wil je dan niet je gewone kleren aan, en je pietenkleren mee?', vraag ik lafjes. 'Nee, ik wil mijn pak meteen aan', zegt hij gedecideerd. 'En als we nu je gewone kleren in je tas stoppen, zodat je die eventueel nog aan kunt?', vraag ik laffer dan laf. Vermoeid bij zoveel onbegrip kijkt hij me aan. Ok, de boodschap is duidelijk.

We staan voor zijn klas. We zijn een beetje laat, vanwege het schminken. Even zie ik de twijfel op zijn gezicht als hij ziet dat niemand is verkleed. Ja, een jongetje heeft zijn pietenmuts op, that's all. Hij slikt en stapt de klas binnen. Verschillende kinderen barsten in lachen uit. Kon ik hem waar weer onder mijn arm meenemen. De juf sluit de deur. 'Mag ik hem nog even snel een kus geven?, vraag ik en glip naar binnen. 'Ik kan je toch geen kus geven, ik ben toch geschminkt', zegt hij nuchter. Met een brok in mijn keel loop ik weg. Opvoeden is loslaten.

Toevallig hebben we 's avonds een Kanjertraining op school. We leren over pestvogels, witte petjes en benzine geven. De vrouwelijke trainer doet het fantastisch. Ze laat een boek zien over een grote vogel, die graag met de mussen wil spelen. De mussen wijzen hem af, waardoor hij zich steeds meer gaat aanpassen aan de mussen. Hij slijpt zijn snavel, neemt een modderbad om dezelfde kleur als de mussen te krijgen, maar die willen nog steeds niets van hem weten. Uiteindelijk ontmoet hij een arend, die vanuit de lucht denkt 'wat een joekel van een mus is dat'. De grote vogel ontdekt weer zijn eigen kwaliteiten, en leeft vervolgens nog lang en gelukkig (met de andere arend).

Ik wil Zoon zo graag leren om zichzelf te zijn. En soms vind ik dat moeilijk, omdat ik hem ook wil beschermen tegen de pestvogels. Anders zijn is niet erg (sterker nog, ik heb er bijna mijn "handelsmerk" van gemaakt met mijn gekke sokken en maffe jurkjes). Maar de groepsdrang op school is zo sterk. En soms duurt het jaren (of komt het helemaal niet) voor je de moed hebt om jezelf te zijn.

Sla je vleugels maar uit, kleine arend in je pietenpak.

prentje en de surpises

'Vannacht heb ik drie keer naar buiten gekeken. En de derde keer zag ik Sinterklaas met het paard op het dak van de school.'
Met deze fijne mededeling werd ik vanmorgen vroeg gewekt door Zoon. We wonen naast het schoolgebouw, dus het zou best wel eens waar kunnen zijn.

De schoenen stonden al sinds vrijdag in de klas, en Sint was tot vannacht nog niet langs geweest. Maar vandaag ging het gebeuren, want Zoon had Sinterklaas zelf gezien.
Slaapdronken wandelden we samen richting badkamer. 'Mijn haar is vanmorgen opgestaan', zei Zoon blij, kijkend naar een pluk haar dat recht overeind stond.

Nadat ik Zoon op school had afgezet, vertrok ik richting stad. Ik had opeens bedacht dat een streepjeskleed ook leuk zou staan bij onze bloemenkleden (voor een extra Bohemian-effect).

Thuisgekomen lag er een envelop op de deurmat. Ik had onlangs bij Guten Appetit het boek 'The Life of Mr Mustache' besteld. Ik wilde 'm al een tijdje hebben, en toen ik 'm dit weekend bij Anki zag, was ik om. Dit boek is gemaakt door Studio Violet (inmiddels opgeheven), het samenwerkingsverband tussen Elisabeth Dunker en Camilla Engman, mijn twee favoriete Zweedse ontwerpers. Het bleek een heel klein boekje te zijn (ik word elke keer weer verrast door het formaat van de boeken die ik via internet bestel) maar de inhoud is geweldig. Ik ben tegenwoordig into de 3d-illustraties, zeg maar een soort kijkdoos-effect. Elke pagina bleek een surprise te zijn.
Het boekje was fantastisch ingepakt met prachtig papier, inclusief een klein poppetje. Er zat ook nog een grappige kaart bij en de envelop had een Bambi-stempel.

Zoon had gelijk. Sint was inderdaad in onze straat.

prentje en het glurende konijn

Ik doe dus die cursus hè, Illustratie. Een paar weken geleden kondigde onze juf Kim aan dat we 'lino's gingen gutsen'. De mensen om mee heen knikten enthousiast. Lino's gutsen? Ik zou het wel zien.
Uit twee bakjes moesten we twee dichtgevouwen papiertjes pakken, een 'beweging' en een 'ding'.

Ik trok glurend konijn.

Nou, daar gingen we hoor. Eerst schetsen, toen uit linoleum de figuren snijden. Rekening houden met twee 'drukgangen', kleuren mengen, en daarna het linoleumplaatje inrollen met verf. Papier erop, aandrukken met de achterkant van een lepel en de eerste drukgang kwam tevoorschijn. Daarna weer snijden, plaatje rollen, aandrukken en daar kwam de tweede drukgang.

Hier hebben we vier lessen over gedaan, en nog kwam ik tijd tekort. Om me heen zag ik perfecte kunstwerkjes verschijnen, waar de verf egaal dekte en de drukgangen precies op elkaar pasten.
Sommige cursisten hadden er wel een stuk of acht gemaakt.

Ik kwam uiteindelijk tot twee blaadjes en dan nog dankzij juf Kim. Maar hé, ik zou niet meer zo vergelijken (wat is dat toch moeilijk!).

Dit glurende konijn past bij mij. De verf zit er niet perfect op, hij is wat scheef, en sorry voor de slechte foto maar de tijd was allang om (en de konijnen moesten achterblijven om te drogen).

Schoonheid zit in imperfectie.

prentje en de verzamelaarsbeurs

Dit weekend was ik naar de verzamelaarsbeurs. Verzamelen is hip, volgens het Flow-Mindfulnessdoeboek (hele mondvol). De beurs werd er zelfs in aangekondigd.

Helaas was de hipheid nog niet tot alle bezoekers doorgedrongen. Ik had een beetje het idee op een andere planeet rond te lopen. Ik zag volwassen mannen, gewapend met een notitieblok, door een map met Pokemonkaartjes bladeren. Maar hé, wie ben ik om daar een oordeel over te vellen. We hebben het hier over de vrouw die Fisher Price-clowns uit Amerika laat overkomen.

Wat onrustig schuifelde ik over de beurs. Ik zag een doosje met prachtige houten huisjes liggen. 'Hoeveel zijn deze?', vroeg ik aan de man achter de kraam. 'Zeventig euro', antwoordde hij in het Duits. 'Ze komen nog uit de DDR. Goede prijs.'

Goede prijs of niet, ik ging echt geen zeventig euro neertellen voor een paar houten huisjes. Ik maakte ze zelf wel. Enthousiast haalde ik de blokkendoos van Zoon maar weer eens van zolder. Daar deed hij toch niets meer mee. Ik tekende een paar raampjes op enkele blokken. Leuk, maar ik miste nog wat. Mijn oog viel op mijn mand met stofjes. Ik trok er mijn huisjestof uit. Geïnspireerd zocht ik nog meer stofjes bij elkaar. Dit ging lekker. Ik maakte nog een bostafereel en zette wat fruit bij elkaar. Roodkapje mocht ook niet ontbreken.

Volgend jaar toch maar weer naar de Flavourites-beurs.