prentje en de spreekbeurt

 ©Sylvia van Ommen

'Waar ga je je spreekbeurt over houden?', vraag ik Zoon.
We lopen het korte stukje van school naar huis.
Zoon heeft net verteld dat hij voor zijn Plusgroep (het bollebozenklasje) zijn eerste spreekbeurt moet houden.

'Over dieren', zegt hij blij.
'Is dat niet een eeuh wat breed onderwerp?', vraag ik voorzichtig.
Ik wil dat hij zijn eigen pad kiest, maar ik wil hem ook begeleiden.
Een glibberig pad, dat waarschijnlijk steeds gladder wordt.

'Nee hoor', zegt hij beslist.
'Kunnen we straks Wikikids bekijken op de computer als we thuis zijn? Ik wil even wat uitprinten.'

Zoon zoekt de pagina's op die over het dierenrijk gaan, ik print ze voor hem uit. Zover gaat mijn bemoeienis, verder wil ik het hem zelf laten uitzoeken qua huiswerk (is mijn goede voornemen).
Ik had alleen nooit gedacht dat dit op zijn zevende al aan de orde zou zijn.

Ik voel een kleine brok in mijn keel terwijl we wachten op de printer.
Onze Zijn eerste huiswerkopdracht.

Wat is hij opeens groot.

(De geweldige illustratie hierboven is dus niet van mij, maar van Sylvia van Ommen. Ik maakte dankzij Merula kennis met haar werk, en ik ben nu fan. Elke dag maakt zij een tekening van bovenstaande vrienden, Os en Jo. Grote aanrader.)

prentje in het huisje

De kussens staan leuk in ons huisje aan de kust. Ik twijfelde eerst even, omdat ze uit dezelfde serie komen als de gordijnen en ik niet zo van de 'bijpassend' ben, maar in een kleine ruimte geeft het ook wel rust.

De zon laat zich voorzichtig zien, nog een beetje schuchter omdat ze zo lang niets van zich heeft laten horen. We eten een broodje op het terras in het dorp.

Zoon pakt zijn spel op met zijn vriendje. Voor een buitenstaander is het onbegrijpelijk, maar dat hoort ook zo.
Man maait het gras. Ik pak de fiets.

Het enige dat ik hoor is het knisperende geluid van mijn fietsband, zich een weg banend over het schelpenpad. En af en toe een vogel. Ik maak mijn hoofd leeg, voor zover dat mogelijk is.

We zijn te lui om boodschappen te doen. En daarom lopen we door de duinen naar onze favoriete strandtent.

Zoon maakt een hart voor mij, alvast voor Moederdag.

We kunnen nog achter glas op het terras eten, maar daarna koelt het snel af. We verheugen ons op de warmte van de kachel van ons huisje, terwijl we teruglopen.

Man zit voor de kachel als ik thee zet. Maar wat hij ook probeert, de kachel gaat niet aan. Ik kijk naar de weersvoorspelling op het Journaal, het wordt vannacht rond het vriespunt. Maar morgen wordt het schitterend weer.
We dubben terwijl het steeds kouder wordt. 'We gaan naar huis', zeg ik resoluut. Zoon begint te snikken. Ook hij vindt het heerlijk in het huisje.
'Kun je morgenochtend aan mama je Moederdagcadeautje geven', fluister ik. Dat ligt namelijk nog thuis. Hij knikt door zijn tranen heen. 'Ik heb het inpakpapier zelf gemaakt', fluistert hij terug.

En laat ik dat nu het mooiste vinden.

prentje, mini's en de vorm

Hij heeft zich ontpopt als keiharde onderhandelaar. Op het schoolplein, tijdens de ruildag, bij vriendjes. 
Hij dacht dat hij compleet was, maar door een misverstand heeft hij er nog één te gaan: beschuit.
Die komt er ook nog wel, daar twijfel ik niet over.

En dan nog iets anders: u heeft het waarschijnlijk wel gemerkt; de vormgeving van mijn blog is veranderd.
Sinds Blogger enkele aanpassingen heeft doorgevoerd, paste mijn achtergrond niet meer.
Net of ie te heet gewassen was.

Nou wilde ik deze al eerder veranderen, maar dat kwam er steeds niet van. U weet hoe dat gaat.
De leader klopte ook niet meer, trouwens.
Toen ik jaren geleden begon met mijn blog, dacht ik dat mijn zelfmaaktoekomst lag bij textiele vormgeving. Oftewel: grappige dingetjes van stof, zoals het uiltje en de boom die jarenlang over mijn blog hebben gewaakt. Maar hoe leuk ik dat ook vind, ik kwam tot de ontdekking dat ik niet in de wieg ben gelegd om de hele avond uiltjes in elkaar te zetten. Te weinig geduld, te slordig; en ik mijn hoofd alweer bezig met het volgende idee. Ik ben meer van de concepten dan van de uitvoering.

Ik zei het al eerder; mijn blog is ook een zoektocht. Een queste naar mijn ware passie. Op dit moment word ik het blijst van zwart-wit illustraties en van het creëren van scènetjes zoals hierboven. Retropoppetjes van de rommelmarkt combineren met minimeubeltjes, en, in dit geval: een fijne spaaractie.
Is het illustratie? Is het vormgeving? Is het fotografie? Het zijn in ieder geval prentjes.
En binnenkort komt er dan ook hopelijk ook eindelijk die Etsywinkel met mijn eigen kaarten (waar ik nu al zolang tegenaan hik).

De leader is in ieder geval aangepast. Dit gebeurde natuurlijk weer om 11 uur 's avonds toen ik het eigenlijk niet van plan was; en is dus een soort work in progress. Het kan volgende week weer veranderd zijn. Of morgen. Het blijft namelijk een zoektocht.
(Man dacht al hoopvol dat ik eindelijk visitekaartjes aan het ontwerpen was, toen hij over mijn schouder meekeek. Ook zoiets dat ik steeds maar uitstel. Waarom durf ik die stap nog steeds niet te zetten?)

Enfin, ik hoop dat u getuige blijft van mijn zoektocht.
En die van Zoon, op jacht naar zijn laatste mini.

prentje en het bestand

Zal ik u een tip geven? Voorkom ingewikkelde activiteiten als u net in vijf uur van Parijs naar uw woonplaats bent gereden. Probeer vooral niet gehaast foto's op uw computer in te laden. 
Als u dat toch doet, en u krijgt een melding dat uw harde schijf vol is, stop dan onmiddellijk. Ga niet proberen uw harde schijf leeg te maken door zevenduizend foto's van uw harde schijf in de prullenmand te gooien. 
En leeg dan vooral niet in een staat van complete verstandsverbijstering uw prullenmand.

Versteend van schrik kijk ik naar mijn computer. Wat heb ik gedaan? Het ene moment zit ik nog te mopperen op mezelf waarom ik nu weer zeshonderd foto's van Parijs moet maken, het volgende momenten is het fotogeheugen van mijn computer compleet leeg. Hoe kon ik zo stom/ongeduldig/onnadenkend zijn?

In een flits komen allerlei belangrijke foto's voorbij. De surpriseparty voor mijn veertigste verjaardag. Mijn ontwerpen. Allemaal weg.

Man roept dat het eten klaar is. Alleen is de tafel tot bezet gebied verklaard door 99 Toy Story-soldaatjes. Van Man gekregen omdat ik er iets op ontwerpgebied (lekker vaag, ik weet het) mee wil.
'We hebben teveel van alles', snif ik tegen Man. 'Vroeger maakte je gewoon je rolletje vol van 24 opnames. Of 36 als je in een gekke bui was. Wie maakt er nu zeshonderd foto's van een weekendje weg? Weet je hoe vol mijn computer is. En kijk nou eens om je heen. Overal staan spullen, ligt er speelgoed, hangen tekeningen. Overal dingen. Het is...'

Plotseling herinner ik me opeens dat ik een externe back up heb. Ik onderbreek op slag mijn tirade en ren naar boven.
Met trillende handen klik ik op het icoontje van mijn bureaublad. Ik klik op het foto-icoontje. Hij opent het huidige fotobestand. 'Nee jongen, mijn zevenduizend oude foto's, toe nou', prevel ik tegen het apparaat. Hij snapt me niet.
Ik klik op documenten. En opeens lachen mijn vriendinnen me weer toe op mijn verrassingsfeestje. Verschijnen mijn ontwerpen weer in beeld. Weliswaar zit alles op raadselachtige wijze op elkaar, maar dat is niet erg. Het is er nog. Het is er nog.

prentje in Parijs, deel 4

'Wat wil jij zien in Parijs?', vraag ik Zoon als we uit het Filmmuseum komen.
'De Eiffeltoren', zegt hij, uiteraard.

We eten een broodje op het terras van een hippe, maar dure lunchtent (let op het Gringo Lemon t-shirt, cool is ie hè?) en duiken de metro weer in.

We stappen uit in Les Halles, omdat daar een winkelcentrum is waarvan ik me nog kan herinneren dat ze een gang hebben met allemaal creatieve bedrijfjes. Helaas is die gang gesloten, maar ik vind wel een soort Charley Harper pilaar:

En een leuke woonwinkel. Ik twijfel nog even over deze tafelkleden:

Maar hou me toch in. Hierbij kan ik me niet inhouden (en gewoon bij de McDonalds hè, kunt u het voorstellen? Dan moeten wij het doen met de McKroket):

Als we naar buiten gaan, vallen we midden in het Franse spitsuur.
We bewonderen de Franse metro-ingangen:

Ik besluit dat Parijs een goed decor vormt voor de Hipstamatic en maak uit de losse pols wat snapshots:

We maken een wandeling door de Jardin des Tuileries, de tuin van het Louvre:

En drinken een glas wijn bij een van de tentjes in het park.
Er komt een dreigende lucht aan, maar voorlopig is het nog droog.

Zoon heeft niet zoveel oog voor alle bezienswaardigheden om hem heen. Hij wil vooral tikkertje spelen.

Maar hij poseert toch maar weer braaf voor zijn mama:

Het begint nu toch echt te regenen. Ik ontdek dat ik de Eiffeltoren vooral leuk vind van een afstandje. Ik vind het mooi om te zien hoe hij onderdeel maakt van het straatbeeld. Maar voor Zoon lopen we er toch helemaal naar toe.

Nou ja, en daarna volgt er nog gedoe met verkeerde restaurantkeuzes, Zoon die weer een toestand maakt over het eten, ruzies over metro's, een oververmoeid kind dat in de verkeerde metro in slaap valt, mokkende ouders en andere vakantiestress. Ik zei het al eerder, het leven is geen pannenkoek, of in dit geval, een crêpe.

Maar ja, dat doet het toch minder leuk op de foto.

prentje in Parijs, deel 3

Om half 12 zijn we bij het Filmmuseum, voor de grote Tim Burtontentoonstelling, het eigenlijke doel van deze reis. Het vriendelijke meisje achter de balie vertelt dat het museum pas om 12 uur open gaat.

Dan nog maar even koffie drinken in het koffietentje van het museum, ook helemaal in Tim Burtonsfeer.
Om 12 uur kijk ik eens naar buiten en zie daar een enorme rij. 'Ik zag tien minuten geleden ineens allemaal mensen rennen', zegt Man nog.

Ik denk slim te zijn en loop binnendoor naar de kassa. Maar daar trappen de Fransen niet in. 'Wat komt u doen?' vraagt een iets minder vriendelijk meisje. 'Ik kom voor de tentoonstelling', zeg ik op mijn vriendelijkst. 'Heeft u die rij daar gezien?', vraagt het meisje nu flink nors. 'Ja, maar ik zit al een half uur te wachten', antwoord ik, nu ook iets minder vriendelijk. 'Die mensen staan daarbuiten al een uur te wachten', blaft ze terug. Ik wil nog zeggen dat ze tien minuten geleden zijn aangekomen, maar dat lijkt me niet verstandig. Ik moet de Fransen tenslotte nog een beetje te vriend houden.

Anderhalf uur later zijn we eindelijk aan de beurt. Inmiddels is het zo druk in de tentoonstellingsruimte, dat je amper wat kunt zien. Maar ik blijf optimistisch, en pak mijn camera. 'NO PICTURES!" schreeuwt een suppoost mijn kant op. Ook dat nog.

Ondertussen komen we in een donkere gang en zie ik een fantastische draaimolen. Maar als ik omkijk, kijk ik recht in het gezicht van dezelfde suppoost. Je ziet hem denken: 'die lange blonde moet ik in de gaten houden'. En dat doet hij dus ook.
Laf vraag ik aan Man of hij stiekem met de iPhone een foto van de draaimolen wil maken. Maar Man is niet gewend aan de iPhone en voelt ook de ogen van de suppoost prikken. 'Ik geloof niet dat het gelukt is', zegt hij als ik verwachtingsvol in de volgende zaal op hem wacht. Ik zie een foto van een paar schoenen.

Inmiddels begint de draaimolen een kleine obsessie voor me te worden. Ik moet en zal een foto hebben.
Maar ik heb ook het idee dat ik ter plekke uit het museum word verwijderd als ik dat doe. Pragmatisch als ik ben, bekijk ik eerst de rest van de tentoonstelling, en loop dan nonchalant terug naar de eerste zaal. Als ik er dan uit wordt gezet, heb ik in ieder geval de hele tentoonstelling gezien.

Er zit nu een andere suppoost. Ik doe net of ik iemand ga bellen, en maak vliegensvlug een foto. En ook nog een van de donkere gang. En nog een van de andere zaal.

Zo. Nu kunt u toch meegenieten van Tim.
En als er een telefoontje uit Frankrijk komt, ben ik even niet thuis.

prentje in Parijs, deel 2

Eindelijk was het dan zover voor Zoon: we gingen naar Disneyland Parijs. Volgens mij hebben we het er eerder over gehad, maar ik heb zelf altijd gemengde gevoelens over dit soort parken. Van tevoren denk ik: 'leuk', maar als ik dan voor de zoveelste keer drie kwartier in de rij sta voor een attractie die vijf minuten duurt, denk ik 'waar doe je het allemaal voor?'

Daarnaast zijn er zoveel prikkels: overal lopen mensen, overal hoor je muziek door elkaar heen, overal felle kleuren. Too much.

Maar goed, we hadden het nu eenmaal beloofd aan Zoon, en er waren ook wel dingen die mij aanspraken, als vormgevingsliefhebber.

Zo vond ik Pinokkio leuk, vanwege de combi zwart/neonkleuren:

Daarnaast kan ik het wel waarderen hoe goed die Disneyjongens dingen na kunnen maken. We kochten een broodje in deze Deli:

Bovendien vind ik het al een attractie op zich om naar het publiek te kijken:

Vooral als het een beetje wringt:

En ik kon mijn nieuwe Hipstamatic-pakket proberen, met zogenaamde 'over de datumfotorolletje':

Maar waar ik echt blij van werd, was het gedeelte 'Playland', gebaseerd op een van mijn favoriete Disneyfilms: Toy Story. 

Alles is hier uitvergroot, waardoor het lijkt of de volwassenen ook even kind zijn:

Hoe cool zijn die lampen hierboven?

Bovendien spraken de retro-achtige illustraties mij daar het meest aan:

Eigenlijk zou dit gedeelte alleen voor mij al voldoende zijn, maar ik begrijp ook wel dat je daar niet niet een hele industrie van op de been kan houden. 

Als ik Zoon aan het einde van de dag vraag welke attractie hij het leukst vond, zegt hij: 'het hondje van Toy Story'.

Zo moeder, zo Zoon.