prentje en de post

Toen ik gisteravond thuiskwam van een weekend in het kabouterhuis (waar was de zon? Niet bij ons) lag er een prachtige kaart van haar in de brievenbus.

Ik zei het al eerder; het raakt me echt hoe u meeleeft met mijn keuze om weer te gaan studeren.
Voor mij is het voor het eerst dat ik een studiekeuze maak met mijn hart, en daarom is de kaart zo toepasselijk.
Ik schets u een kleine geschiedenis van mijn loopbaan.

Van jongs-af-aan hoor ik 'jij schrijft zo leuk, daar MOET je iets mee'.  En ik, plichtsgetrouw als ik ben, dacht: 'ah, dit is blijkbaar mijn talent; dus ben ik verplicht om hier iets mee te doen' (hoort u de denkfout?).

Nou was ik ook heel goed in een verzameling muntjes (20 stuks) op mijn elleboog zetten en deze in één keer opvangen. Nachtenlang heb ik wakker gelegen omdat ik dacht: 'misschien is dit mijn talent, en ligt mijn toekomst in het circus, muntjesopvangend tussen het leeuwennummer en de clowns'.
Achteraf gezien misschien helemaal niet zo'n gekke plek.

Ik dwaal af, waar waren we? O ja, mijn calvinistische drang om mijn talent niet te verspillen. Dus ging ik braaf in de schoolkrantredactie, en meldde me aan bij de School voor Journalistiek (tot schrik van mijn moeder). Vervolgens werd ik prompt drie keer uitgeloot, wat ik misschien als teken van het universum had moeten zien, maar nee, ik schreef me voor de vierde keer in. Toen haalde het universum moedeloos haar schouders op ('dan moet ze het zelf maar weten') en werd ik opgeleid als journalist.

Na het eerste jaar kwam ik erachter dat ik niet uit het goede journalistenhout ben gesneden ('wilt u niets vertellen? Hoeft ook niet hoor'. En wég verhaal).
Na een kleine identiteitscrisis (er zouden er nog vele volgen) stapte ik over op de richting Voorlichting. Er was ook een richting Redactionele Vormgeving, maar dat leek me niets voor mij (ongelofelijk).
En dus studeerde ik af als voorlichter.

Na een jarenlange zoektocht in de communicatie (een periode die samen te vatten is als: van copywriter tot eindredacteur) begon het me langzaam te dagen: mijn hart ligt bij vormgeven. En na verschillende cursussen pak ik het nu dus serieus aan; enfin, dat weet u inmiddels.

Vind ik het eng? Ik vind het heel eng. Vormgeven is voor mij een emotionele achtbaan. Als ik een opdracht krijg, denk ik eerst: 'ik kan het niet'. Vervolgens ga ik aan de slag, en denk ik: 'hmm, ik kan dit echt wel'. Dan lever ik het in en denk ik: 'hoe kon ik denken dat ik dit kon?' En als de opdrachtgever enthousiast is, denk ik: 'zie je wel, ik wist dat ik het kon'.
Tot de volgende opdracht. Dan begint de rit in de achtbaan weer helemaal overnieuw.

Ik heb besloten om een kaartje te kopen voor deze attractie.
Gekozen met mijn hart.
Vandaag over een week gaat de kermis van start.

Ik ben er klaar voor.

prentje en de beslissing

Naast me op de bank zit Zoon te giechelen. Als ik vraag wat hij aan het doen is, zegt hij: 'ik zit mezelf te kietelen'. En inderdaad, met zijn handjes onder zijn oksels maakt hij zichzelf onbedaarlijk aan het lachen.

Ik heb het gedaan. Ik heb mezelf ingeschreven vandaag. Met trillende handen bracht ik het inschrijfformulier voor de studie Grafische Vormgeving naar de post. Het voelt als een nieuw begin.
Soms moet je jezelf kietelen.

En toen ik thuiskwam, vond ik dit pakketje in de brievenbus, natuurlijk van haar.

Over nieuw begin gesproken.

prentje en spijt

Het gebeurt me regelmatig: ik ga naar een willekeurige kofferbakmarkt, zie iets leuks; denk: 'maar ik heb al zoveel spullen', laat het liggen, en krijg vervolgens spijt.

Zo kocht ik laatst deze roze caravan. Ze had ook nog een broertje in een andere kleur, maar ik dacht dus: 'ik heb al zoveel caravannetjes', en liet daarom de broer liggen. Toen ik thuiskwam, bleek ik ook al een nichtje in het geel te hebben. Heb ik zomaar de kans van een familiereünie op een natuurkamping laten liggen. Voor twintig cent hè, de caravannetjes waren twintig cent.

En afgelopen weekend gebeurde me iets soortgelijks. Ik zag een kinderboek, dacht: 'maar ik heb al zoveel boeken', en kocht 'm daarom niet. Halverwege ging ik toch maar even terug, maar de verkoper was al vertrokken. Toen ik het boek later op internet opzocht, bleek het om een uniek exemplaar te gaan.  Nou vond ik ook een ander boek van dezelfde illustrator op de markt, maar daar kan ik dan opeens minder van genieten. Obsessief denk ik alleen maar aan dat Ene Boek, net als ik nu naar de roze caravan kijk, ik vooral denk aan Die Andere die ik niet heb meegenomen.

Ik heb altijd meer spijt van de dingen die ik niet doe, dan de dingen die ik wel doe.

Hmm, zou daar de oplossing voor het studiedilemma liggen?
Dank overigens voor alle lieve, fantastische adviezen. Ik waardeer het enorm dat jullie zo met me meedenken.

En heb nog steeds geen beslissing genomen. 

prentje en de studie

'Ik denk erover om ook weer naar school te gaan', zeg ik tegen Zoon. 
'O, wat leuk, kom je dan bij mij in de klas?', vraagt hij verheugd.

Ik zit met een dilemma. Nu zit ik met veel dilemma's in dit leven (ben ik wel een goede moeder? Geef ik mijn vriendinnen wel genoeg aandacht? Moet ik niet vaker bij mijn ouders langs?) maar deze heeft betrekking op mijn toekomst.
Ik zit al maanden te dubben of ik deze maand zal beginnen met de avondstudie Grafische Vormgeving. Deze duurt drie jaar en het houdt in dat ik twee avonden in de week naar school moet. Daarnaast moet ik nog tien uur thuis aan de bak. Heel druk dus, naast baan, gezin en sociaal leven.
O ja, en ook nog het huishouden. Maar dat delft altijd het onderspit, dus dat is het huis inmiddels wel gewend. Sterker nog, ik denk dat de vloer zou schrikken als ik opeens met de stofzuiger aan zou komen. De kleren in de was zouden een heilzaam onderkomen zoeken als ze niet langer dan vier dagen gezellig met z'n allen op zolder liggen. En zo kan ik nog wel even doorgaan, maar daar hadden we het helemaal niet over. Ieder z'n talenten.

En dan heb ik u ook nog, trouwe bloglezer. Want dat houdt ook in dat ik minder tijd voor mijn plekje hier heb. En minder mogelijkheid om me even lekker uit te leven met masking tape, zoals hierboven.

Ik twijfel en ik twijfel maar, en ondertussen word ik er horendol van. Ik heb inmiddels gesproken met iemand die de opleiding heeft gevolgd, iemand uit het vak, en vanavond ben ik ook nog naar de open avond geweest. En hoorde daar bevlogen docenten fotografie, tekenen en vormgeving praten over de veelzijdige opleiding. Maar het is ook zwaar, hoorde ik weer.
En wat wil ik nu echt? Ben ik wel in de wieg gelegd voor vormgever, of ben ik toch meer een generalist die vormgeving combineert met (absurde) teksten? Want ik schrijf ook graag over geschokte stofzuigers.
Enne, elke week opdrachten inleveren die we klassikaal bespreken, lijkt me ver-schrik-ke-lijk eng.

Kortom, ik kom er niet uit. Ik moet nu wel eens gaan beslissen, anders starten ze zonder mij.
En of dat erg is; daar kom ik maar niet achter.

prentje en de muizen, deel 2

Met de auto of met de trein naar Carré voor de presentatie van deel 2 van het Muizenhuis? Met de trein zou het kielekiele worden, dus besloot ik om de auto te pakken. Snel toetste ik het adres in de Tomtom in.

Mijn Tomtom heeft de laatste val van het dashboard niet zo goed doorstaan. Of hij neemt gewoon wraak omdat ik er niet voorzichtig genoeg mee omga, dat zou me eerlijk gezegd ook niets verbazen. Feit is dat het geluid niet meer harder kan dan fluisterzacht, en dat de route min of meer of zijn kop wordt weergegeven, waar ik als vrouw (en dus geen kaartlezer) horendol van word.

Maar goed, we dwalen af, ik typte gehaast het adres in en we konden vertrekken. Toen ik volgens Tom op mijn bestemming stond (wat dus al een hele prestatie is, gezien de gemoedstoestand van de wegwijzer) en er in geen velden of wegen een Carré of wat daar ook maar op lijkt te bekennen viel, drong langzamerhand het besef door dat ik misschien het verkeerde adres in had getypt. We hadden nog 15 minuten tot de presentatie zou beginnen. 'Amsteldijk!, ik heb Amsteldijk in plaats van Amstel in getoetst', jammerde ik tegen Zoon, die razendsnel het goede adres had opgezocht.
Terwijl ik mezelf zachtjes zat uit te schelden achter het stuur, aaide Zoon liefdevol over mijn hoofd. 'Dat is gewoon een vergissing mama', zei hij zoet, 'dat kan iedereen overkomen.'

Ik zal u de details van de rest van de rit besparen, maar wonder boven wonder arriveerden we met twee wielen door de bocht drie minuten voor twee toch bij het theater. Als een mantra bleef ik het kenteken van de auto herhalen, want inmiddels wist ik dat je in een Amsterdamse parkeerautomaat je kenteken moet invoeren. Van schrik pinde ik zoveel dat we zo ongeveer tot eind 2012 kunnen blijven staan, daar aan de Amstel.

Hijgend renden we Carré binnen. 'Rij 7, waar is rij 7?', piepte ik nog een beetje hyper. Tot onze grote verrassing bleken we op de eerste rij plaats te kunnen nemen. Net toen ik me af wilde vragen waar rij 1 tot en met 6 waren gebleven, doofden de lichten en kwam Gijs Scholten van Aschat op. Ah, dat was opnieuw een fijne verrassing. Gijs ging met zijn fluwelen stem de Muizenboeken voorlezen, op nog geen meter afstand van me. Besmuikt maakte ik een fotootje, maar ik kreeg gelijk een visioen dat hij voor een uitverkocht Carré zou vragen of ik niet zo in zijn ogen wilde flitsen, dus legde ik die maar gauw weg.

Toen Gijs was uitgelezen en er nog een muzikaal intermezzo had plaatsgevonden, kreeg Karina het boek officieel uitgereikt. Ze bleek 6 stoelen verderop te zitten, maar ik had haar in mijn gehaaste paniek helemaal over het hoofd gezien.

'Ik storm vast naar de boeken toe', fluisterde Zoon. Want we moesten natuurlijk wel een gesigneerd exemplaar bemachtigen. Toen we die hadden (van te voren door haar gesigneerd), drong het pas tot me door dat ze ook had gezegd dat ze boven zelf zat te signeren. Verdorie.

Boven stond inmiddels een enorme rij. 'Wil je dat Karina je naam nog in je boek zet?', vroeg ik aan Zoon. Verbaasd keek hij me aan. 'Ik kan er toch zelf mijn naam in zetten?' Ik mompelde wat richting Amstel dat dit toch niet helemaal hetzelfde was.

We gingen maar even wat drinken in het cafeetje om de hoek, ik kon toch parkeren tot Sint Juttemis. Het boek was uiteraard weer prachtig. Toch bleef het aan me knagen, van die naam. Nadat we ons drankje op hadden, zei ik tegen Zoon dat ik toch nog even wilde kijken of ze er nog was. Inmiddels was de rij flink geslonken, en schoven we braaf als laatste in de rij aan. 'Jullie zijn dappere dodo's', zei Karina lachend, doelend op de enorme rij die er eerder stond. Ik zei maar niet dat we tussendoor even gepauzeerd hadden. Nog steeds vriendelijk hè terwijl ze net zesduizend boeken had gesigneerd, met al die namen van de Amsterdamse kindjes ('Nee, ik heet Fee met A IJ!'). Van de weeromstuit liet ik er mijn eigen naam ook maar inzetten.

Geen muizenissen in het hoofd van Karina dus, deel 3 en 4 van het Muizenhuis staan ook al op de rol.
Mochten deze weer worden gepresenteerd, dan zijn we graag weer van de partij.

En dan komen we met de trein.

prentje en de muizen, deel 1

Ik ben een enorme fan van het Muizenhuis van Karina Schaapman.

Vorig jaar kwam zij hier in de bibliotheek in Utrecht vertellen hoe zij het Muizenhuis had gemaakt. Ik sloot haar meteen in mijn hart. Met engelengeduld legde ze voor de 400ste keer uit hoe ze het Muizenhuis kamer voor kamer had opgebouwd van sloopmateriaal. Elke vraag van de kinderen beantwoordde ze; ze had zelfs uitknipvellen mee zodat de kleintjes (en stiekem ook wat groten) hun eigen muizenhuis konden bouwen.
Blij gingen wij met een gesigneerd exemplaar van het Muizenhuis naar huis.

Sindsdien volg ik Karina een beetje en zijn we digitale vrienden. In interviews vertelt ze regelmatig dat ze op het idee van het Muizenhuis is gekomen door het enige kinderboek dat ze vroeger in huis had: het Muizenboek.

Afgelopen zomervakantie snuffelde ik wat door de boeken van een boekenkraampje op de markt van ons kustdorpje. Mijn hart maakte een sprongetje toen ik op het Muizenboek stuitte. Toen ik er doorheen bladerde, begreep ik waarom Karina dit boek zo koesterde. 'Vijftig cent', antwoordde de mevrouw toen ik vroeg hoeveel het lieve boekje kostte. 'Ja, de rug is een beetje beschadigd hè', zei ze er verontschuldigd bij. Nou heeft mijn schoonvader als hobby boekbinden, dus dat is geen enkel probleem. En dan nog: vijftig cent voor zo'n geweldig boek dat de basis heeft gevormd voor een ander fantastisch boek, kun je je geld op een betere manier uitgeven?

En dat fantastische boek krijgt vanmiddag een vervolg. Zoon en ik vertrekken zo naar Carré, waar deel 2 van het muizenhuis wordt gepresenteerd: 'Sam en Julia in het theater'.
En daarnaast is Karina ook nog druk bezig om op de zolder van Kasteel Groeneveld het Muizenhuis in het groot na te bouwen. De opening is op 19 september.

We kunnen september daarom wel uitroepen tot Muizenmaand.

prentje en de post

'Er is post voor je', zegt Man. Blij rij ik van mijn werk naar huis.
En op een hoekje van de tafel ligt een kaart van mijn vriendinnetje-die-me-zo-dierbaar-is, en een pakje van Barbera. Ik had laatst een berichtje op haar blog achter gelaten, en won daarmee spontaan haar Give-away, zonder dat dit eigenlijk de intentie was. Maar misschien daarom wel des te leuker.
Barbera, dank je wel voor je leuke kaarten!

Klein geluksmomentje op een doordeweekse maandag.