prentje en de vorm

Als je een opleiding Grafische Vormgeving volgt, komt onherroepelijk de vraag: 'Wat is jouw stijl?' Oftewel, hoe ziet jouw handtekening eruit?
Nu heb ik mezelf deze vraag al eerder gesteld, en ik kwam er eerlijk gezegd niet uit. Hield ik nu van een illustratieve, dromerige, haast naïeve sprookjesachtige stijl of juist van een een grafische, strakke manier van werken?

Deze week kreeg ik van verschillende kanten het antwoord, mede dankzij mijn blog. Octavie (die ik erg bewonder, juist omdat zij zo'n duidelijke handtekening heeft), twitterde naar aanleiding van mijn vorige berichtje: 'Jij hebt je vorm gevonden hè, het stroomt.'
Toen ik aangaf voor mijn gevoel nog steeds op zoek te zijn naar "mijn vorm" antwoordde ze: 'en dat is ook goed, zo blijf je je ontwikkelen.'
Terwijl ik hierover nadacht, sms'te een studiegenootje: 'Leuke stijl heb je. Mooie combi tussen grafisch en illustratief.'

En opeens werd het me duidelijk. Ik hoef helemaal niet te kiezen. Mijn stijl is grafisch illustratief. Of illustratief grafisch, wat u wilt. Ik hou van hele blije illustraties, vol kleur en details. Maar ook van sobere, bijna duistere tekeningen.

En om te illustreren dat deze stijlen prima samengaan, neem ik u mee het bos in. Samen met Hans en Grietje. Ik kreeg dit boek onder de kerstboom (nadat ik de kerstman in zijn oor had gefluisterd dat ik het heel graag wilde hebben) en ik vind het waanzinnig mooi. Het combineert alles waar ik van hou. Alle stijlen, alle technieken.
De prachtige illustraties zijn van Sybille Schenker, en het is uitgegeven door De Vier Windstreken:  

 

Om stil van te worden, zo'n talent.

Nog een lange weg te gaan. Maar de richting is duidelijk.
Ik hoef niet meer te verdwalen in het bos.

prentje in januari

Zo, de kerstversiering is weer naar zolder en ik was er eerlijk gezegd ook wel weer een beetje klaar mee, moet ik zeggen. Zodra het januari is, moet het weer Allemaal Anders.

Dan koop ik mijn eerste voorjaarsbolletjes, en ben ik alle hysterische versiering opeens zat. 'Het is nog maar januari', bromt Man, 'het duurt nog drie maanden voor het voorjaar wordt.'
Maar daar trek ik me niets van aan, natuurlijk. Ik verlang naar de lente.

Zoon heeft ook al lentekriebels. Gisteren fluisterde hij in mijn oor dat zijn beste vriendinnetje verkering had gevraagd. Tranen sprongen in mijn ogen. 'Wat heb je geantwoord?', vroeg ik nieuwsgierig. 'Ik heb gezegd dat ik het antwoord in haar laatje zou leggen', zei hij geheimzinnig. 'Ik heb een hartje uitgeknipt, met "ja" erop. Valt nog niet mee hoor, zo'n hartje uitknippen.'

Ach, mijn kleine creatieve Don Juan. Ik ben ook al zo'n fan van zijn vogeltekeningen:

Het doet me denken aan de vogels van Fiep Westendorp, mijn favoriete illustrator.

'Wat doe je eigenlijk als je verkering hebt?', vroeg ik Zoon terwijl we naar huis liepen. 'Dan ga je samen uit, bijvoorbeeld naar een restaurant en moet de man betalen', antwoordde hij ernstig.
Dat wordt nog even doorsparen.

Maar goed, waar waren we? O ja, januari en dat het allemaal weer anders moet. Strakker. Grafischer.
De komende zaterdagen ga ik daarom een extra verdieping volgen van mijn opleiding om Photoshop, Illustrator en Indesign beter onder de knie te krijgen.

Over grafisch gesproken: herinnert u mijn nieuwjaarswens nog? In de kerstvakantie bezocht ik in Amsterdam de fantastische winkel Options, en daar kocht ik deze wereldconfetti:

Het houten Parijs kocht ik bij Muji in Düsseldorf, u weet wel, de 'Japanse Hema', waar ik eerder over schreef.
En net als bij Options is niet alleen het product, maar ook de verpakking een feestje. Zo zat er bij de houten blokken een linnen zakje met de skyline van Parijs, dat ik u helaas niet kan zien omdat ik dat eerst moet strijken wil ik het een beetje fatsoenlijk op de foto zetten.

Onderop in het doosje lag dit blaadje:

Ah, daar word ik blij van.

Ik zeg: laat die lente maar komen.

prentje in Eindhoven

'Waar ben je?', vraagt Zus aan de telefoon. 'In Eindhoven', antwoord ik. Ze schiet in de lach. 'Heb je nu alle lichtevenementen die je kon verzinnen gehad?', vraagt ze. (Zus kent me goed).
'Yes', antwoord ik, voor ik mijn telefoon uitzet.

Ik had deze kerstvakantie nog één bestemming op mijn verlanglijstje: het Fijne Feestdagen Festival in Eindhoven. En dan vooral voor het lichtobject rond de ijsbaan van Luminarie De Cagna. Maar als we daar dan toch zijn, kunnen we het gelijk combineren met de winkel van Piet Hein Eek, nummer twee op mijn verlanglijst.

Op het station kom ik haar tegen. Hoe toevallig is dat? Vooral omdat een van onze eerste afspraken in Eindhoven was.

Goed, wij naar Piet Hein Eek. Zoon gebruikte zijn winkel vooral als verstopplaats, maar ik denk dat Piet Hein dat prima zou vinden (hij heeft zelf ook kinderen):

Verder uiteraard veel eye candy:

 Om even bij te komen van al dat moois, gaan we lunchen in het aangrenzend restaurant van Eek:

Terwijl Zoon en Man een spelletje Mens-erger-je-niet aan het doen zijn, lees ik een oude Esta, met hierin een artikel over Annie M.G. Smidt:

Ha, hoe herkenbaar. Ik ben gewoon even oud als Zoon. Dat verklaart waarom we samen zo goed verstoppertje kunnen spelen.
Ondertussen arriveert onze lunch:

Terug naar het centrum. Nadat we een beetje mismoedig in de grote winkelstraat hebben gelopen (wat een contrast) gaan we koffie drinken bij Usine:

Op naar de schaatsbaan, waar het allemaal mee begonnen is. Ik probeer Zoon over te halen om de schaats onder te binden, maar hij heeft geen zin. Dan alleen maar even genieten van het kunstwerk rond de baan:

Hoe mooi is dat?

Morgen de laatste dag van de kerstvakantie.
Gelukkig maar.

Ik ben bekaf.