prentje in Den Haag

Ik ben nogal in een zwart-wit periode. Dus toen ik in de Volkskrant over de tentoonstelling van Marcel van Eeden in het GEM (Haags museum voor actuele kunst) las, wilde ik er meteen heen.

Marcel van Eeden maakt 'tekeningseries die samen een complex (misdaad)verhaal vertellen. Feit en fictie lopen hierbij continue door elkaar.' 

Hij maakt deze vooral in het zwart-wit, en hij doet dat goed, want hij kreeg vijf sterren van de Volkskrant.

Maar goed, eerst zat er nog een verhuizing tussen, dus het duurde even voor ik naar Den Haag kon afreizen. Zo, en ik had na alle praktische zaken ook wel weer erg behoefte om me te laven aan kunst. Dat klinkt een beetje hoogdravend, maar ik weet niet zo goed hoe ik het anders moet omschrijven.
Als ik moet uitleggen wat kunst met me doet, kan ik de woorden nooit vinden.
Het is een soort verliefdheid, in één oogopslag weet je of je wordt geraakt, of niet.
Ik vind het werk van Marcel dus geweldig. Hij heeft een enorm grafisch oog waardoor tekening en typografie elkaar versterken.

Naast de tentoonstelling van Marcel heeft het GEM nog een prachtige expositie die qua sfeer naadloos aansluit op die van Van Eeden: de dromerige foto's van Machiel Botman:

Het GEM is eigenlijk het hippe zusje (of broertje, wat u wilt) van een van mijn lievelingsmusea: het Gemeentemuseum Den Haag. Ik ben talloze keren geweest, en elke keer word ik weer verrast.
Maar omdat het museum zo groot en overweldigend is, besloot ik me dit keer te focussen: ik zocht kunstwerken die aansloten bij de twee exposities die ik net had bezocht. Ik vond ze vooral in de tentoonstelling met kunstwerken waarin licht centraal stond:

 Maar ook wel in de tentoonstelling over fotoverhalen (bijvoorbeeld van Anton Heyboer):

 Maar deze vond ik ook super:

Of deze van Jürgen Partenheimer:

En van een animatiefilmpje waarin een vrouw een man uit een oude foto duwt, werd ik ook erg blij:

En aangezien ik niet dagelijks in Den Haag ben, greep ik gelijk maar de kans om uitgebreid te shoppen.

Ook zwart-wit tenslotte. XX

prentje begint te wennen

De dagen krijgen steeds meer een eigen ritme.
De Petteflet komt steeds meer op orde, ik werk hard, probeer zo goed mogelijk voor Zoon te zorgen.

Maar soms hè, dan overvalt het alleen wonen me opeens.
Na een heftige dag op mijn werk, mis ik het dat er niemand is om mijn verhaal te kunnen doen.
Als ik uren met Ziggo aan de telefoon hang omdat de zojuist gehuurde film niet kan worden afgespeeld ('mevrouw, ik kom NU naar u toe om het kastje persoonlijk een dreun te verkopen').
Als de vuilniszak scheurt.
Als ik een paar appjes verstuur en niemand meteen reageert.
Als de bezoekersteller van mijn blog continu blijft 'hangen'.
Als het leuke pakje in de brievenbus mijn nieuwe lenzen blijkt te bevatten (veel draagcomfort gewenst!).
Dan vind ik mezelf wel een beetje zielig.
En ik weet wel dat je je met z'n tweeën ook alleen kunt voelen.
Maar opeens lijkt dat minder erg.
Mis ik de sjeu. De sprankeling.

Gelukkig zijn er ook de fijne momenten.
Een onverwachte klik.
Het notitieblok van Ikea dat begint met een gedicht.
De lieve reacties.
De slappe lach met Zoon (hangend boven mijn zoveelste kookpoging: 'mam, dit gaat 'm niet worden'.)
Een nieuwe stortdouche.

En dan weet ik weer dat ik alles zijn eigen tijd moet gunnen.
Dat het goed komt.
Maar soms.

prentje en de bbq

'Mam, het is al vijf over vijf hoor, ze zijn al begonnen!' 

In een optimistische bui heb ik me opgegeven voor de buurtbarbecue, en nu kijk ik wat angstvallig naar buiten. 

Ze zijn de hele dag al bezig met opbouwen, tussen de buien door, en de tap staat inmiddels open.

Ik kijk naar beneden. Vanuit het torenkamertje heb ik een goed uitzicht. Vanaf hier lijkt het een ondoordringbaar fort. Ik zie families in oranje kledij, die elkaar schijnbaar goed kennen. 

Zoon heeft geen zin om langer te wachten op zijn treuzelende moeder, en rent naar buiten. 

Niet veel later zie ik hem voetballen met zijn nieuwe vrienden. Ongelofelijk, hoe flexibel kinderen zijn, en hoe makkelijk ze contact leggen. 

'Wil je met mij voetballen? Dan ben jij dus mijn nieuwe vriend.'

Ik zucht nog eens diep, trek mijn hakken aan en ga ten strijde, althans, zo voelt het inmiddels. Halverwege de trap wil ik bijna weer naar boven. Zijn hakken niet een beetje overdreven voor een buurtbarbecue? 

Doorzetten nu. Gewoon verder lopen, stap voor stap. Wat is het ergste dat je kunt overkomen? 

Dat het niet gezellig is. Dat je met niemand contact krijgt. 

Nou, dan ga je toch gewoon weer terug naar de torenkamer? 

Gelukkig zie ik een moeder van school. Ik beken haar dat ik het best eng vind, zo'n feestje waar ik niemand ken. Voor mijn gevoel klamp ik me aan haar vast, maar ze begrijpt het, gelukkig. 

Ik zeg tegen haar dat ze het eerlijk tegen me moet zeggen als ze een beetje gek van me wordt. 

Ze belooft het.

Hee, woont dat meisje ook niet in de Petteflet? Niet veel later zijn we in een geanimeerd gesprek verwikkeld. Er schuift een buurman aan. 'Volgens mij ben jij nieuw hier.' 

De buurman heeft een groot scherm geregeld voor de wedstrijd, bij een vriend 'voor al uw witgoed en apparatuur'. 

De bbq-ers worden een beetje nerveus, want het is negen uur en de vriend is er nog niet. 

De buurman loodst hem telefonisch de wijk in. 

Het fluitsignaal voor de aftrap. Ik kijk om me heen. Zie Zoon zitten tussen zijn nieuwe vrienden. 

In de rust komt hij een knuffel halen. Een oudere buurvrouw komt naar me toe. Ze woont op de tweede verdieping en ik kwam haar al eens tegen in de lift. 'Ik vroeg me net af van wie dat mooie kind was', zegt ze hartelijk. Mijn hart zwelt op van trots. 'Nu zie ik het. Hij lijkt op jou.' 

Verlenging. Penalties. De spanning stijgt. We juichen met zijn allen. 

Opnieuw kijk ik om me heen. Zo makkelijk kan dat dus gaan. 

Je kunt een nieuw leven opbouwen, als je maar durft los te laten. En je open durft te stellen. 

Voor mijn gevoel heeft niet alleen het Nederlands elftal gewonnen dit weekend. 

prentje en Ikea

We waren de laatste tijd niet meer zo dik, Ikea en ik. Misschien hadden we elkaar gewoon te veel gezien, noodgedwongen.
Te vaak stond ik bij de klantenservice, omdat er bijvoorbeeld een gaatje niet goed was voorgeboord, en eigenlijk was ik altijd al een beetje misselijk als ik het parkeerdek opreed omdat ik niet zo goed tegen de spiraal kan die je halsbrekend met je auto moet trotseren om het Zweedse woonwarenhuis in Utrecht te bereiken.

Of misschien waren we wat op elkaar uitgekeken. Ging mijn hart kloppen bij de PS-collectie en de limited editions waaronder met name de BRÅKIG-lijn (zie mijn bordjes/kussens/bakjes);  de 'gewone' producten konden me niet meer zo bekoren.

Of wellicht waren we simpelweg allebei moe van de verbouwing. Met mijn weg-dyslectie verdwaalde ik hopeloos in de winkel, vooral als ik vanuit de uitgang de winkel benaderde (wat ik nog wel eens deed, vanwege eerder genoemde klantenservice).

Maar vandaag was alles anders. Niet alleen opende de vernieuwde showroom, ook de nieuwe papierlijn lag in de schappen.
Geen omleidingen meer, en wat een waanzinnig goede nieuwe ontwerpen, op een overzichtelijke manier gepresenteerd.
Even een paar snapshots uit de winkel:

Het was alsof we elkaar weer opnieuw leerde kennen, de vlinders waren terug.

Het Utrechtse lelijke eendje was een prachtige zwaan geworden.  

prentje in de Petteflet

Langzaam aan schuifelt hij naar binnen, voetje voor voetje. 
Na drie moeizame stappen moet hij steun zoeken bij de muur. 
Mijn vijfentachtigjarige vader. 
Eigenlijk kan hij niet meer lopen, maar hij heeft al zijn energie verzameld om toch nog mijn huisje te bewonderen. 
Hij heeft het gezien. 
En dat betekent meer voor me dan ik kan zeggen.

'Hoe gaat het in je huisje, al gewend?'
Ik weet nooit zo goed hoe ik die vraag moet beantwoorden. Aan de ene kant lijkt het of ik er al jaren woon, aan de andere kant voelt het nog vreemd.

Ik heb eigenlijk nog niet zo veel tijd gehad om lang bij mijn gevoel stil te staan. Bijna elke avond heb ik mensen over de vloer. Familie en vrienden die maandenlang stonden te trappelen van ongeduld, en het nu graag willen zien, die Petteflet. En dat is heerlijk, maar ook erg druk.

Bovendien is prioriteiten stellen nooit mijn grootste talent geweest. Ben ik een avond alleen, ga ik tussen de dozen-die-nog-moeten-uitgepakt de Hella Jongerius-vaas opnieuw borduren, omdat deze opeens en wel onmiddellijk een zwarte draad moet krijgen. En dat kan dan ab-so-luut niet wachten hè, dat moet dan meteen.
'Kenmerk van een creatieve geest', zegt vriendin T nuchter als ik het haar enigszins beschroomd vertel. 'Past bij jou.'

Nieuwe geluiden, nieuwe kleuren, nieuwe vormen. Langzaam aan vindt alles zijn plek.
Ik ben toch redelijk spaarzaam met kleur en wil het niet te vol zetten. Het is al druk genoeg in mijn hoofd.
Na drie weken wachten komen de rode keukenkastjes terug in hun nieuwe strakke witte jasjes. De balkontegels zijn eindelijk gearriveerd. Ik hang de lampjes van mijn banner op.
(En dank overigens voor alle lieve reacties op mijn vorige bericht, zo fijn! Excuses dat ik zelf zo hulpeloos achter loop qua blogs...)

De dagen krijgen hun eigen ritme. Ik geniet van Zoon die de halve week om heen fladdert en nieuwe vrienden maakt. We ontbijten samen op het balkon. Ik maak mijn eerste latte. Ik ben trots op ons, hoe we ons aanpassen. Hoe (ex-)Man en ik het co-ouderschap invullen.

Wat echter niet nog niet went, is om je kind tegen te komen bij de supermarkt als het niet 'jouw' dag is.

Maar misschien went dat zelfs op den duur.  

prentje en de preview

'Het voelt een beetje als een appartement in Parijs', zegt (ex-)Man terwijl hij door het raam tuurt.
'Zo met die schuine muren, en uitzicht over al die daken.'
Ik kijk hem dankbaar aan en dek ondertussen de tafel. Het voelt nog een beetje onwennig.
Maar de associatie met Parijs vind ik prettig.

We hebben er een inmiddels zeven dagen samen klussen op zitten. Want hij is dan misschien niet meer mijn echtgenoot, gelukkig is (ex-)Man nog steeds mijn allerbeste vriend en de meest onbaatzuchtige persoon die ik ken. Zonder er lang over na te denken, nam hij een week vakantie op om me te helpen in mijn nieuwe huisje.
Een week vol verf, paniekaanvallen, honderd keer op en neer van het 'Grote Huis' naar het 'Kleine Huis', urenlang meubels in elkaar zetten en veel koffie drinken uit mijn nieuwe espresso-apparaat.

Een week die niet meegevallen is, en waarin ik mezelf behoorlijk ben tegen gekomen.
Wat ik onder andere geleerd heb: ik blijf het moeilijk vinden om hulp te vragen.
'Geef het aan hè, als ik je kan helpen', zeiden zoveel lieve mensen om me heen.
Ik weet niet waarom, maar ik doe het gewoon niet.

Wat blijkbaar wél werkt: 'Ik kom dinsdagavond verven. Daarvoor schuif je bij ons om half 7 aan om mee te eten.' (Vriendin en buurvrouw M).
Of 'zaterdagochtend om half 9 sta ik bij je op de stoep en rijden we naar Ikea om je hele huisraad in één keer te kopen.' (Vriendin en buurvrouw N).

Nou, en dat is nog even een verhaal apart hoor, heeft u even? Ik had leuke grijze vlonders gezien voor mijn balkonnetje, en we zagen nog een klein stapeltje liggen toen we achterstevoren Ikea binnen kwamen (we moesten eerst nog even iets regelen bij de klantenservice, vandaar). 'We nemen ze zo wel mee', zei ik tegen vriendin N, en nadat we de hele winkel hadden leeg gekocht, stonden we weer beneden. Blij laadde ik de tegels in, tot ik even werd afgeleid. Toen ik weer bij mijn wagen kwam, zag ik net een man de laatste stapel vlonders uit mijn wagen overtillen en een spurt naar de kassa trekken. Ik was zo verbouwereerd dat ik er niet eens achteraan gegaan ben. 'Dan maar in een ander filiaal halen' zei ik tegen N, om er bij de servicebalie achter te komen dat de tegels in heel Nederland waren uitverkocht. 
Er is nog een kansje dat ik ze via de webwinkel kan bestellen, maar het duurt sowieso langer.

We zijn inmiddels nog een week verder, en het begint steeds meer op een echt huis te lijken. Ongelofelijk wat een mens allemaal nodig heeft als je weer vanaf 0 begint, op alle fronten.

Maar langzaam aan krijgt het vorm. De inrichting moet een combi worden van stoer industrieel en toch een tikje vrouwelijk. Maar niet teveel hè. Want ik woon tenslotte voor de helft van de tijd samen met een mannetje van negen jaar.
Het is nog niet af, maar hier alvast een kleine preview van de Petteflet, binnenkort meer.

Ik ben er. Bijna.