prentje en de rust

Als ik het te druk heb, holt mijn geest achter mijn lichaam aan. Dan slaap ik slecht, omdat ik 's nachts nog alles moet verwerken. Als ik de hele week elke avond weg ben, wil ik maar één ding: rust. 

(Ik deed wel gave dingen trouwens, zoals voor het eerst een buitenles yoga/ mindfulness, tussen de fluitende vogeltjes en nieuwsgierige koeien, die allemaal op een kluitje stonden te kijken in het naastgelegen veldje naar die rare mensen die met hun ogen dicht zaten. 

Af en toe vloog er een vliegtuig over, en vroeg ik me af of de passagiers vanaf die hoogte een kleurrijke kring zagen in het gras. Maar hee, het was de bedoeling dat mijn gedachten niet afdwaalden…)

Enfin, leuk dus, maar wel wat veel. 

Dus zette ik vandaag een kruis in mijn agenda. 

Allereerst ging ik de Petteflet eens goed onder handen nemen. 

(Zoon, van de week: 'moet je kijken mama wat grappig, er zit een spinnenweb tussen de bank en de poef'). 

Mama vond het iets minder grappig.

'Weet je wat me opvalt, mama?', vroeg Zoon ook nog. 

Nou, dat wilde mama wel weten.

'Voor jou hoeft het niet groot te zijn, als het maar wel mooi is. De Petteflet is maar een klein huisje, maar daar zit wel een fijn bad in. Je wilt geen grote auto, maar wel een leuke.' 

'Daar heb je gelijk in', antwoordde ik peinzend. Als ik vroeger een sprookje las over een kasteel, droomde ik over het koetshuisje ernaast. 

Ik heb niets met groot-groter-grootst. 

Enfin, ook kleine huisjes hebben af en toe een goede beurt nodig. 

Dus schrobde ik de badkamer, maakte de koelkast schoon en draaide ik drie wassen. 

En, ook dat is een voordeel van een klein hutje: het duurt niet de hele dag om het schoon te maken. 

Dus was er nog tijd om de Hema-kruk-die-ik-toch-te-fel-vond grijsblauw te verven. 

En maakt ik van restjes verf drie zoete skeletjes. (Nog een benefit van rust in het koppie: weer wat ruimte voor creativiteit). 

Ik had zelfs nog tijd om even naar het winkelcentrum van onze wereldstad te rijden, waar ik eindelijk een stofzuiger kocht. Voordat u nu denkt dat we in een onvoorstelbare zwijnenstal leefde: ik had wel een Swiffer en een kruimeldief, hoor. Het probleem was; ik vind stofzuigers vaak zo lelijk. 

Tot ik vandaag een gaaf compact blauw modelletje zag:

Hij paste net in de kofferbak van de 500. 

En toen liep ik bij de Xenos ook nog eens tegen een geweldig wit tafeltje aan, voor nog geen drie tientjes. 

Het was de laatste, dus ik moest het showmodel onder mijn arm meenemen. 

'Super retro-tafeltje, waar heb je die vandaan?', vroeg de bloemist waar ik altijd mijn losse bloemen koop (en vandaag mijn favoriete 'papagaaibloem' cadeau kreeg). 

Kijk, als ik dan toch de slingers zelf op moet hangen, dan ook maar goed. 

Dus haalde ik naast verse bloemen ook nog lekkere hapjes en nieuwe kaarsen. 

Het paste allemaal maar net in het autootje (want die tafel moest er dus ook nog in). 

Thuisgekomen zette ik Frank - I've got you under my skin - Sinatra op, schonk een glas wijn in, en keek gelukzalig rond. Ik kreeg er een Fifties-Scandinavisch-gevoel van.  

Nog even, en ik heb het boek -met als ondertitel 'zijn we niet allemaal op zoek naar zingeving en geluk?'- helemaal niet meer nodig.

prentje; een jaar in de Petteflet

Het is warm, ik heb het raam open. Buiten hoor ik kinderen; ze spelen op straat. 

Ik hoor de uitgelaten stemmen van buren die ik niet ken; zo te horen gaan ze naar een feestje. 

Zouden ze gaan dansen? Het geluid van een claxon overstemt ze even.

Ik realiseer me opeens dat ik niet eens weet waar de vuilniscontainers staan. 

Alles voelt vreemd.

Een jaar later. Het is opnieuw warm. 

Ook nu heb ik het raam open. Ik hoor weer spelende kinderen. 

De oven bromt, ik hoor Zoon lachen om een Youtube-filmpje. 

De wasmachine draait zijn laatste toeren. 

Alles voelt vertrouwd.  

Geen enkel jaar heb ik zoveel geleerd als afgelopen jaar, of het moet mijn allereerste jaar van mijn leven zijn geweest. Eigenlijk was dit ook een soort eerste jaar van mijn - nieuwe - leven.

Gisteren deelden Zus en ik wel onze popcorn. We zagen de Surprise. Zus had een andere soort film verwacht, maar was - gelukkig - aangenaam verrast. Ik wist dat het een eigenzinnige, filosofische film zou zijn, ondanks de filmposter.
Een absolute aanrader. Man kan niets meer voelen (na kindertrauma) en besluit er tussenuit te stappen. Op dat moment slaat de liefde toe.   

Mooiste scène: hoofdrolspeelster vraagt man wat hij zou doen als dit zijn laatste dag was. 

Even later dansen ze samen aan zee.

De film raakte me. Zoals ik al eerder heb verteld, voelde ik een tijd ook niets - ook als een soort verdedigingsmechanisme. Nu voel ik weer alles, wat niet altijd een pretje is - zeker niet als ik brullend op de bank zit in mijn eentje - maar toch 100x meer welkom dan niets voelen.
Verstand moet een harde concurrentiestrijd aangaan met Gevoel.
Soms wint de één; soms de ander.

Ik leerde weer lachen om mezelf. Als ik bijvoorbeeld niet weet waar het knopje van het raam van mijn nieuwe auto zit, als ik bij een slagboom sta.

Of als ik mezelf terugvind op een rangeerterrein in Gouda in een uitgestorven trein omdat ik als enige niet heb gehoord dat iedereen de trein moet verlaten - zo verdiept in mijn eigen wereldje ('gebeurt elke week wel een keertje hoor', sprak de treinconductrice troostend).

Ik leerde me weer kwetsbaar opstellen. 'Verbinding kan niet zonder kwetsbaarheid', hoorde ik Ali B laatst zeggen tijdens een presentatie en ik geef hem 100% gelijk. 

Laten we dansen, liefste. 

Dansen aan zee. 

prentje en een jaar terug

Vandaag precies een jaar geleden bezocht ik de Petteflet voor de allereerste keer.
Het was het derde appartement dat ik bekeek, en de kleinste uit de reeks.
Zodra ik een voet over de drempel had gezet, wist ik het. Dit ging mijn huisje worden.

Geen probleem, die bordeauxrode keuken. Die liet ik gewoon wit spuiten.
Niet onoverbrugbaar dat er geen oven en vaatwasser in zat. Ik kon altijd wat keukenkastjes opofferen.
No worries dat er geen bad in zat, dat kon altijd nog.
Handig eigenlijk, geen opbergruimte; kon ik al mijn oude spullen weg doen.
Geen punt hoor, dat alle deuren kattenluikjes hadden. Ik wilde de deuren toch al vervangen.

Ik keek naar de schuine wanden, die me leken te omarmen.
Ik zag aan alle kanten ramen, waardoor het daglicht binnenstroomde.
Ik bedacht waar ik mijn nieuwe tafel zou zetten, en de bank.

Ik was verliefd.


Een jaar later. Met elke avond die ik er kook, elke nacht die ik er slaap, wordt de Petteflet meer mijn plek.
Het past bij mij. Net zoals het co-ouderschap bij me blijkt te passen, en de vrijheid die ik heb.
De gevreesde eenzaamheid blijft uit.
Ik plan de enige doordeweekse avond die ik alleen thuis ben, niet helemaal vol, zoals ik van te voren had gedacht.
Ik vind het heerlijk om dan wat te rommelen in mijn eentje, met alle kaarsen aan en een fijn muziekje op de achtergrond.
Ik blijk best leuk gezelschap te zijn voor mezelf.
Genietend van mijn eigen spullen om me heen.
Mijn smaak veranderde: van een huis vol gekke rommelmarktschatten en kleurige accessoires, verhuisde ik naar een een plek met een sober kleurenpakket, en grafische details.

Stoer, minimalistisch, industrieel, edgy. Het huisje krijgt steeds meer persoonlijkheid, mijn persoonlijkheid.
En ik durf steeds meer. Het is geen 'overgangsflatje-voor-de-tijd-dat-ik-alleen-woon'; het is mijn uitvalsbasis.

Zo zie ik het nu. Natuurlijk, ik kan niet in de toekomst kijken en weet ook niet welk raam open gaat.
Wel weet ik dat ik inmiddels flexibel genoeg ben om mee te buigen met wat er op mijn pad komt.
Maar voor dit moment is dit mijn thuis.
En om dit te vieren, heb ik mezelf getrakteerd op het Studio Job behang waar ik verliefd op werd op de Woonbeurs en ik niet meer uit mijn hoofd kreeg. 
Alleen de verpakking is al mooi, (net als van de Muuto haak die ik met kerst cadeau kreeg).   

Want inmiddels weet ik dat het goed zit als het liefde op het eerste gezicht is.
Dat bleek wel vandaag precies een jaar geleden.

prentje en Zoon gewend in de Petteflet

U zou het misschien bijna vergeten, maar mijn doordeweekse dagen breng ik nog altijd door in de Petteflet. Sinds deze week is ons naambordje ook eindelijk opgehangen, en voelt het nog 'echter'.

Elke dag als ik aan kom rijden in mijn straatje, kijk ik even naar boven.
Zo grappig dat het echt lijkt op het torenkamertje van Pluk. En als ik dan binnen ben, kijk ik graag naar buiten. Ik hou van mijn dakenuitzicht; het geeft me een stedelijk gevoel. Het is mooi als de zon net opkomt, maar ook met mist, als de daken zich langzaam één voor één blootgeven.

De dagen dat Zoon hier is, voelt 't het meest huiselijk. Als hij verheerlijkt boven zijn nieuwe Legodoos zegt dat hij 'gewoon jaloers is op zichzelf', voel ik me gelukkig.
Nog even over het Lego trouwens: ondertussen heeft hij ook hier alweer een aardig voorraadje aangelegd. Ik vind het belangrijk dat Zoon zich ook thuis voelt, maar heb ook niet zo'n zin om de hele week tegen alle schreeuwerige kleuren aan te kijken. Laat ik daar nou even een stylish oplossing voor hebben gevonden: de Lego Bricks. Naast geel, rood en blauw ook verkrijgbaar in zwart wit en grijs.
We hebben ze inmiddels in een 'tweetje' en een 'viertje' en wachten nog op ons 'achtje'.

Ik hou van hoe het licht naar binnen schijnt, van de schuine wanden, en van onze inrichting. Ik had  een rustig, grafisch, stoer, 'urban' appartement voor ogen, met enkele zachte elementen zonder dat het te truttig wordt. Ik denk dat ik er aardig in ben geslaagd.
 
En elke kleine stap voelt als een mijlpaal. Voor het eerst voor mezelf bloemen gekocht (gisteren). Voor het eerst aardappelen gekookt (vandaag). Het voelt soms nog een beetje als 'huishoudentje spelen', maar dat zal ook wel wennen.
Ik vind het fijn dat het zo klein en knus is; ik ben zo klaar. Dan steek ik mijn kaarsjes aan en nestel me op de bank.

Eigenlijk heb je maar zo weinig écht nodig.

prentje begint te wennen

De dagen krijgen steeds meer een eigen ritme.
De Petteflet komt steeds meer op orde, ik werk hard, probeer zo goed mogelijk voor Zoon te zorgen.

Maar soms hè, dan overvalt het alleen wonen me opeens.
Na een heftige dag op mijn werk, mis ik het dat er niemand is om mijn verhaal te kunnen doen.
Als ik uren met Ziggo aan de telefoon hang omdat de zojuist gehuurde film niet kan worden afgespeeld ('mevrouw, ik kom NU naar u toe om het kastje persoonlijk een dreun te verkopen').
Als de vuilniszak scheurt.
Als ik een paar appjes verstuur en niemand meteen reageert.
Als de bezoekersteller van mijn blog continu blijft 'hangen'.
Als het leuke pakje in de brievenbus mijn nieuwe lenzen blijkt te bevatten (veel draagcomfort gewenst!).
Dan vind ik mezelf wel een beetje zielig.
En ik weet wel dat je je met z'n tweeën ook alleen kunt voelen.
Maar opeens lijkt dat minder erg.
Mis ik de sjeu. De sprankeling.

Gelukkig zijn er ook de fijne momenten.
Een onverwachte klik.
Het notitieblok van Ikea dat begint met een gedicht.
De lieve reacties.
De slappe lach met Zoon (hangend boven mijn zoveelste kookpoging: 'mam, dit gaat 'm niet worden'.)
Een nieuwe stortdouche.

En dan weet ik weer dat ik alles zijn eigen tijd moet gunnen.
Dat het goed komt.
Maar soms.

prentje en de bbq

'Mam, het is al vijf over vijf hoor, ze zijn al begonnen!' 

In een optimistische bui heb ik me opgegeven voor de buurtbarbecue, en nu kijk ik wat angstvallig naar buiten. 

Ze zijn de hele dag al bezig met opbouwen, tussen de buien door, en de tap staat inmiddels open.

Ik kijk naar beneden. Vanuit het torenkamertje heb ik een goed uitzicht. Vanaf hier lijkt het een ondoordringbaar fort. Ik zie families in oranje kledij, die elkaar schijnbaar goed kennen. 

Zoon heeft geen zin om langer te wachten op zijn treuzelende moeder, en rent naar buiten. 

Niet veel later zie ik hem voetballen met zijn nieuwe vrienden. Ongelofelijk, hoe flexibel kinderen zijn, en hoe makkelijk ze contact leggen. 

'Wil je met mij voetballen? Dan ben jij dus mijn nieuwe vriend.'

Ik zucht nog eens diep, trek mijn hakken aan en ga ten strijde, althans, zo voelt het inmiddels. Halverwege de trap wil ik bijna weer naar boven. Zijn hakken niet een beetje overdreven voor een buurtbarbecue? 

Doorzetten nu. Gewoon verder lopen, stap voor stap. Wat is het ergste dat je kunt overkomen? 

Dat het niet gezellig is. Dat je met niemand contact krijgt. 

Nou, dan ga je toch gewoon weer terug naar de torenkamer? 

Gelukkig zie ik een moeder van school. Ik beken haar dat ik het best eng vind, zo'n feestje waar ik niemand ken. Voor mijn gevoel klamp ik me aan haar vast, maar ze begrijpt het, gelukkig. 

Ik zeg tegen haar dat ze het eerlijk tegen me moet zeggen als ze een beetje gek van me wordt. 

Ze belooft het.

Hee, woont dat meisje ook niet in de Petteflet? Niet veel later zijn we in een geanimeerd gesprek verwikkeld. Er schuift een buurman aan. 'Volgens mij ben jij nieuw hier.' 

De buurman heeft een groot scherm geregeld voor de wedstrijd, bij een vriend 'voor al uw witgoed en apparatuur'. 

De bbq-ers worden een beetje nerveus, want het is negen uur en de vriend is er nog niet. 

De buurman loodst hem telefonisch de wijk in. 

Het fluitsignaal voor de aftrap. Ik kijk om me heen. Zie Zoon zitten tussen zijn nieuwe vrienden. 

In de rust komt hij een knuffel halen. Een oudere buurvrouw komt naar me toe. Ze woont op de tweede verdieping en ik kwam haar al eens tegen in de lift. 'Ik vroeg me net af van wie dat mooie kind was', zegt ze hartelijk. Mijn hart zwelt op van trots. 'Nu zie ik het. Hij lijkt op jou.' 

Verlenging. Penalties. De spanning stijgt. We juichen met zijn allen. 

Opnieuw kijk ik om me heen. Zo makkelijk kan dat dus gaan. 

Je kunt een nieuw leven opbouwen, als je maar durft los te laten. En je open durft te stellen. 

Voor mijn gevoel heeft niet alleen het Nederlands elftal gewonnen dit weekend. 

prentje in de Petteflet

Langzaam aan schuifelt hij naar binnen, voetje voor voetje. 
Na drie moeizame stappen moet hij steun zoeken bij de muur. 
Mijn vijfentachtigjarige vader. 
Eigenlijk kan hij niet meer lopen, maar hij heeft al zijn energie verzameld om toch nog mijn huisje te bewonderen. 
Hij heeft het gezien. 
En dat betekent meer voor me dan ik kan zeggen.

'Hoe gaat het in je huisje, al gewend?'
Ik weet nooit zo goed hoe ik die vraag moet beantwoorden. Aan de ene kant lijkt het of ik er al jaren woon, aan de andere kant voelt het nog vreemd.

Ik heb eigenlijk nog niet zo veel tijd gehad om lang bij mijn gevoel stil te staan. Bijna elke avond heb ik mensen over de vloer. Familie en vrienden die maandenlang stonden te trappelen van ongeduld, en het nu graag willen zien, die Petteflet. En dat is heerlijk, maar ook erg druk.

Bovendien is prioriteiten stellen nooit mijn grootste talent geweest. Ben ik een avond alleen, ga ik tussen de dozen-die-nog-moeten-uitgepakt de Hella Jongerius-vaas opnieuw borduren, omdat deze opeens en wel onmiddellijk een zwarte draad moet krijgen. En dat kan dan ab-so-luut niet wachten hè, dat moet dan meteen.
'Kenmerk van een creatieve geest', zegt vriendin T nuchter als ik het haar enigszins beschroomd vertel. 'Past bij jou.'

Nieuwe geluiden, nieuwe kleuren, nieuwe vormen. Langzaam aan vindt alles zijn plek.
Ik ben toch redelijk spaarzaam met kleur en wil het niet te vol zetten. Het is al druk genoeg in mijn hoofd.
Na drie weken wachten komen de rode keukenkastjes terug in hun nieuwe strakke witte jasjes. De balkontegels zijn eindelijk gearriveerd. Ik hang de lampjes van mijn banner op.
(En dank overigens voor alle lieve reacties op mijn vorige bericht, zo fijn! Excuses dat ik zelf zo hulpeloos achter loop qua blogs...)

De dagen krijgen hun eigen ritme. Ik geniet van Zoon die de halve week om heen fladdert en nieuwe vrienden maakt. We ontbijten samen op het balkon. Ik maak mijn eerste latte. Ik ben trots op ons, hoe we ons aanpassen. Hoe (ex-)Man en ik het co-ouderschap invullen.

Wat echter niet nog niet went, is om je kind tegen te komen bij de supermarkt als het niet 'jouw' dag is.

Maar misschien went dat zelfs op den duur.  

prentje en de preview

'Het voelt een beetje als een appartement in Parijs', zegt (ex-)Man terwijl hij door het raam tuurt.
'Zo met die schuine muren, en uitzicht over al die daken.'
Ik kijk hem dankbaar aan en dek ondertussen de tafel. Het voelt nog een beetje onwennig.
Maar de associatie met Parijs vind ik prettig.

We hebben er een inmiddels zeven dagen samen klussen op zitten. Want hij is dan misschien niet meer mijn echtgenoot, gelukkig is (ex-)Man nog steeds mijn allerbeste vriend en de meest onbaatzuchtige persoon die ik ken. Zonder er lang over na te denken, nam hij een week vakantie op om me te helpen in mijn nieuwe huisje.
Een week vol verf, paniekaanvallen, honderd keer op en neer van het 'Grote Huis' naar het 'Kleine Huis', urenlang meubels in elkaar zetten en veel koffie drinken uit mijn nieuwe espresso-apparaat.

Een week die niet meegevallen is, en waarin ik mezelf behoorlijk ben tegen gekomen.
Wat ik onder andere geleerd heb: ik blijf het moeilijk vinden om hulp te vragen.
'Geef het aan hè, als ik je kan helpen', zeiden zoveel lieve mensen om me heen.
Ik weet niet waarom, maar ik doe het gewoon niet.

Wat blijkbaar wél werkt: 'Ik kom dinsdagavond verven. Daarvoor schuif je bij ons om half 7 aan om mee te eten.' (Vriendin en buurvrouw M).
Of 'zaterdagochtend om half 9 sta ik bij je op de stoep en rijden we naar Ikea om je hele huisraad in één keer te kopen.' (Vriendin en buurvrouw N).

Nou, en dat is nog even een verhaal apart hoor, heeft u even? Ik had leuke grijze vlonders gezien voor mijn balkonnetje, en we zagen nog een klein stapeltje liggen toen we achterstevoren Ikea binnen kwamen (we moesten eerst nog even iets regelen bij de klantenservice, vandaar). 'We nemen ze zo wel mee', zei ik tegen vriendin N, en nadat we de hele winkel hadden leeg gekocht, stonden we weer beneden. Blij laadde ik de tegels in, tot ik even werd afgeleid. Toen ik weer bij mijn wagen kwam, zag ik net een man de laatste stapel vlonders uit mijn wagen overtillen en een spurt naar de kassa trekken. Ik was zo verbouwereerd dat ik er niet eens achteraan gegaan ben. 'Dan maar in een ander filiaal halen' zei ik tegen N, om er bij de servicebalie achter te komen dat de tegels in heel Nederland waren uitverkocht. 
Er is nog een kansje dat ik ze via de webwinkel kan bestellen, maar het duurt sowieso langer.

We zijn inmiddels nog een week verder, en het begint steeds meer op een echt huis te lijken. Ongelofelijk wat een mens allemaal nodig heeft als je weer vanaf 0 begint, op alle fronten.

Maar langzaam aan krijgt het vorm. De inrichting moet een combi worden van stoer industrieel en toch een tikje vrouwelijk. Maar niet teveel hè. Want ik woon tenslotte voor de helft van de tijd samen met een mannetje van negen jaar.
Het is nog niet af, maar hier alvast een kleine preview van de Petteflet, binnenkort meer.

Ik ben er. Bijna.