prentje op de Woonbeurs

Voor ik begin: dank, dank lieve bloglezers, dat u met zovelen mijn blog bezoekt, maar vooral dat u me zo steunt met uw hartverwarmende reacties. Met het risico heel 'corny' over te komen: door u voel ik me minder alleen. 
Als ik in mijn eentje een festival bezoek, loopt u als het ware met me mee, weet ik dat ik het later kan delen met u. 
Dat betekent heel veel voor me, en dat wilde ik u even zeggen.

'Misschien kunnen we aansluitend nog naar Foam ofzo?' Vriendin T kijkt een beetje weifelend.
'De Woonbeurs is hartstikke leuk, geloof me nou maar', zeg ik resoluut. 'Het is niet zoiets als de Huishoudbeurs, waar je met tassen vol en een uitgebluste blik weer naar buiten komt. Het biedt heel veel inspiratie, ook of misschien wel juist voor vormgevingliefhebbers zoals wij.'

We gingen dus naar de Woonbeurs, maar dat had u al door. Ik ben een interieurjunkie, maar daar vertel ik ook vast niets nieuws. Dus ik had er zin in.

En het was ook geweldig. Bij de eerste stand die we bezochten, van Studio de Winkel, was het al gelijk raak. 'Ben je van de pers?', vroeg de aardige mevrouw van deze beurskraam toen ze mijn camera zag. 'Nee hoor, ik ben een blogger', antwoordde ik. 'O, dan geef ik je onze persmap mee', zei ze meteen. 'Daar zit ook een vouwsetje van de groene diamanten in waar je net een foto van maakte.'

En meteen daarna had ik ook weer beet. Ik kocht een t-shirt en een sweater voor Zoon bij Hektik.
En ook deze aardige mevrouw gaf me alle ruimte om foto's te maken (en ging zelfs dingen voor me verschuiven):

En naast de inspirerende stands, hadden we ook heel veel lol samen, zoals hier in de feesttent vanwege het 50-jarig bestaan van VT Wonen:

En vriendin T begrijpt me als ik verliefd word op dit geweldige behang van Studio Job:

Nou, vooruit dan, nog eentje (dat heb je nu eenmaal met verliefdheid):

Genoeg gepraat, een omgeving als de Woonbeurs leent zich natuurlijk vooral voor fotografie, zoals de stand van Karwei, mijn favoriete bouwmarkt, gestyled door StyleCookie, en een terecht genomineerde Beste Stand van 2014:

Maar ook nog zoveel ander leuks, zoals deze wand van Flexa:

En nog zooooveel meer inspiratie:

En drie maal raden wie er met tassen vol en een uitgebluste blik door een overdosis design naar buiten ging.
Juist.

prentje durft

'Toch iets te optimistisch', denk ik terwijl ik huiver op de fiets in mijn zomerjurkje.
Het is zaterdagochtend, kwart over 9, en ik fiets richting Utrecht.
Het is het eerste weekend sinds weken dat ik niet in mijn huisje aan zee ben, en ik heb zin om bloemen te kopen op de bloemenmarkt, en om even te shoppen.

Als ik iets langer doorfiets en de zon feller gaat schijnen, wordt het steeds fijner op de fiets. 'Ik kan misschien wel ergens een krantje kopen en in het zonnetje op het terras gaan zitten', bedenk ik me terwijl ik verder trap.
Ik ben er bijna.
Als ik het centrum in fiets, zie ik dat de zon wel laag staat. Ze heeft moeite om tussen de grachtenpanden door te schijnen. Dan toch maar eerst shoppen. Ik parkeer mijn fiets voor de Zara, om meteen tot te ontdekking te komen dat deze nog gesloten is. Ik ben ook wel erg vroeg.
Ik haal de Volkskrant bij de kiosk en zoek een terras in de zon.

Dat valt nog niet mee. Ik word een beetje moedeloos terwijl ik met mijn ziel krant onder mijn arm rondjes loop. Bij de Winkel van Sinkel zie ik dat in het hoekje van het terras de zon tussen de gebouwen piept. Ik bestel een koffie verkeerd en sla de krant open.

Ik heb meer dan twintig jaar een abonnement op de Volkskrant gehad, en mis deze erg sinds ik alleen woon. Kijk, een interessant artikel over singels. 'Ben ik toch nog een trendsetter', mompel ik in mezelf. Er zit toch niemand aan mijn tafeltje. En hier, een interview met Lena Dunham, bedenker van de HBO-serie Girls. Is ook al een neurotische bangerik. There are many of us.

Ik sta op om af te rekenen, en laat de krant op het tafeltje achter. Misschien heeft iemand anders er net zoveel plezier van als ik. Ik ga de Zara binnen, die inmiddels open is, en vindt de broek die al een tijdje zocht. Als ik buiten kom, valt mijn oog op een mooi vormgegeven affiche en ik bedenk me opeens dat ik naar de tentoonstelling van Piet Paris wilde in het Centraal Museum.
Eigenlijk prima weer om over de Oude Gracht naar mijn oude buurtje (omgeving Twijnstraat) te lopen.

Aangezien het jaren geleden is dat ik daar heb gewoond en 'weg-dyslectisch' ben, loop ik te ver door. Ik loop een stukje terug via de Agnietenstraat, tot ik in mijn ooghoek een gave zwartwit illustratie zie. 'Nordic Delight Festival' lees ik.
Nu ben ik nogal een Scandinavië-fan. Ik hou erg van het klare design uit het Noorden (van Hay, Housedoctor tot Ikea), verslind Deense series (Borgen, Dicte, the Legacy) en heb veel kleding van Scandinavische merken (van Vero Moda tot COS, de minimalistische H&M). Zoon heeft een Zweedse naam, en de keren dat ik in Stockholm was, werd me verschillende maal de weg gevraagd op straat. Blijkbaar oog ik nogal Zweeds. Iemand op een feestje - die een studie had gemaakt van gelaatstrekken -, zei dat ik 'Scandinavische jukbeenderen' had (maar misschien probeerde hij me gewoon te versieren).

Anyway, ik werp een blik op het festivalterrein. Het is inderdaad een Scandinavisch festival.
Durf ik daar alleen naartoe te gaan? Ik besluit dat dat nog a bridge too far is.
Het kost me eindelijk geen moeite meer om alleen op een terras te gaan zitten, maar in mijn eentje naar een festival vind ik wel weer andere koek.

Dus ga ik naar het Centraal Museum , kom tot de ontdekking dat ik de tekeningen van Piet Paris eigenlijk leuker vind dan de tentoonstelling waarin zijn schetsen zijn uitgewerkt tot driedimensionaal beeld, en loop weer langs het festivalterrein. Ik zie dat Stine Jensen twee presentaties geeft (ik ben fan). Hmm. Maar de tickets zijn vrij duur. En wat nou als ik er niets aan vind in mijn eentje?
Ik haal diep adem en koop een kaartje.

Eerst nog maar een 'latte' bij het leuke tentje van de zwart-wit illustratie. De 'barista' vraagt mijn naam om op de beker te zetten, kort het af tot 'Mo' en maakt een bloemetje in het schuim.
De eerste stap is gezet.

Vervolgens vliegt de tijd voorbij. Met een biertje in mijn hand en op blote voeten zit ik op het gras naar een Deense band te luisteren. Ik hou van festivals. Het kost me moeite om op te staan om naar de presentatie van Stine te gaan, die in 'Sonnenborgh' wordt gehouden. Ze gaat Arne Dahl interviewen, een Zweedse thrillerschrijver (ik hou ook van Scandinavische thrillers).
Ik haal nog een latte (de barista weet mijn naam nog en maakt dit keer een hartje in het schuim) en verlaat het festivalterrein.

Als ik de weg naar Sonnenborgh zoek (u weet het; weg-dyslectisch) zie ik opeens een blonde vrouw ook zoekend om zich heen kijken. 'Ik denk dat we deze kant op moeten', zeg ik tegen haar.
Samen zoeken we de ingang, die lastig te vinden is. 'Nou, ik hoop maar dat er iemand komt', zegt ze. 'Ik ben er in ieder geval', lach ik naar haar. 'Je hoeft je interview niet voor een lege zaal te houden'.

En gelukkig vult het zaaltje zich, hoewel het niet echt storm loopt. Teveel concurrentie van de bands die optreden, waarschijnlijk. Ook de talkshow die Stine later over 'Nordic Noir geeft', is niet tot de nok toe gevuld. Ik blijf nog even hangen om de eerste aflevering van 'Thicker than water' te kijken, een nieuwe Scandinavische serie. Als het (valse) brandalarm gaat en we naar buiten moeten, besluit ik nog wat te eten en daarna naar huis te gaan. Ik moet tenslotte nog een eindje fietsen.

Terwijl ik terugloop over de Oude Gracht, bedenk ik me hoe fijn het is dat ik me nu durf te laten leiden door wat op mijn pad komt (wat heel wat is voor een voorheen-perfectionist). Ik stapte op de fiets om bloemen te kopen, en eindigde op een gaaf festival. Dan heb ik weliswaar geen bloemen, maar wel een superleuke dag.

De bloemenverkopers zijn inmiddels alweer klaar met inpakken, ze zetten de laatste kratten in de auto's. Opeens reikt iemand me een arm vol zonnebloemen aan.

'Mag je zo meenemen', zegt de bloemenhandelaar.  

prentje en de prioriteiten

'Begon jouw cursus Freerunning niet vandaag?', vraag ik Zoon op een onhandig moment.
Namelijk net terwijl ik naar de ene kant van de Italiaanse broodjeswinkel/ijsshop loop om te gaan pinnen, en Zoon nog aan de andere kant van de lunchroom staat. 'Jaaah', buldert hij door de hele zaak heen. 'Dat wilde ik je vanmorgen nog zeggen toen je zo gestresst naar je werk ging!'
Van minstens drie tafeltjes hoor ik gegniffel, echt.

Soms vind ik het lastig om als 'alleenstaande mama met best een drukke baan' aan alle verwachtingen te kunnen voldoen. Helemaal als mijn werkzaamheden er om vragen om de balans even los te laten, zoals de afgelopen periode. Ik ben blij met alle kansen die ik krijg op mijn werk, zoals het interviewen van de voorzitter van de Raad van Bestuur voor een filmpje die vandaag op alle locaties tegelijk is uitgezonden. Maar Studiedagen van leerkrachten komen dan niet écht lekker uit (stond dat op schoolnet? Echt? Waar dan?). En als ik dan de avond ervoor om half negen 's avonds wakker schrik op de bank en me realiseer dat ik nog moet koken voor mijn kleine man en mezelf, voel ik me toch wel te kort schieten.
Gelukkig heb ik een flexibel kind, en als we dan een half uur later dan toch aan tafel zitten en ondertussen een 'hoe-goed-ken-je-je-familie-en-vrienden-spel doen samen, mompel ik voor me uit dat ik er toch het beste van probeer te maken, ook al zijn we niet familie Doorsnee.
Wat zeg je mam?
Dat ik er toch het beste van probeer te maken.

En een kind relativeert ook enorm. Want als ik dan 's ochtends vroeg lig te piekeren, Zoon nog even in bed kruipt om te kroelen en ik hem vertel over alle landelijke bijeenkomsten waar de film wordt uitgezonden deze dag, zegt hij: 'ik heb gym vandaag'.
Ook heel belangrijk.

Het toverwoord is opnieuw: loslaten. Net in de file staan, bedenken dat er vrienden komen eten, realiseren dat er nog geen boodschappen in huis zijn, de Petteflet eruitziet als het appartement van de Stampertjes en mevrouw Helderder in geen velden of wegen te bekennen is (waar is die vrouw als je haar nodig hebt?) vraagt improvisatie- en relativeringsvermogen. Dus vraag ik aan Zoon of hij alvast open wil doen voor de vriend als hij eerder van zijn werk is, vraag aan mijn vriendin of ze langs de slager wil rijden om lasagne mee te nemen, en zitten we even later gezellig met onze kinderen erbij het hoe-goed-ken-je-je-familie-en-vrienden-spel te spelen in de puinhoop.
Maar dan wél weer met de kaarsjes aan.

Prioriteiten stellen, daar draait het allemaal om.

prentje en het afscheid van het huisje

Eigenlijk zou ik dit weekend alleen maar naar het huisje gaan om af te sluiten voor het seizoen. Maar toen werd het opeens zulk heerlijk weer, dat ik het gevoel had dat ik er nog even van moest profiteren, voordat ik pas weer in april de sleutel in het slot kan steken. Het beddengoed had ik al afgehaald, maar nam ik gewoon weer mee.
Kansen moet je pakken als ze zich voor doen.

Het huisje heeft me dit seizoen zoveel gegeven. Dit is de plek waar ik weer ben ontdooid. Waar ik heb geleerd om het in mijn eentje fijn te hebben, en dat mijn geluk niet van een ander afhankelijk is.
Waar ik urenlang interessante boeken heb gelezen, mooie films heb gezien, en waar ik tot rust ben gekomen.
Waar ik heb geleerd zo weinig écht nodig te hebben.

Ik loop het bekende paadje door de duinen naar de zee. Het is druk op het strand, blijkbaar ben ik niet de enige die nog even wil genieten van de zon voor we de herfst en winter weer induiken.
Ik probeer het zomergevoel zo lang mogelijk vast te houden, merk ik. Zie ik dan toch een beetje op tegen het najaar alleen?
Ik kijk intens om me heen, alsof ik alles extra wil opslaan. Overal zie ik kleine cadeautjes. Vier kleine kindjes, spelend in het water. Een schitterende veer, die iemand rechtop in het zand heeft gezet om er aandacht op te vestigen. Een vader met een zoon in een rolstoel, die hij de laatste meters in een sprintje tot de kustlijn duwt. De zoon kijkt ademloos naar de zee. Wat zou er in hem omgaan?
Een hond, die ronddartelt alsof het lente is. Een Jeff Koons-achtig varken op een paal met een piratenvlag erachter. Een surfboard, in dezelfde stralende gele kleur als de watersportschool erachter.
Een prachtig stel, dat elkaar stralend aankijkt.
En plotseling realiseer ik het me. Dat ik (weer) blij kan zijn voor andere mensen. En dat ik mezelf daarmee ook een cadeau geef. Ik krijg hun energie er gratis bij.

Ik nestel me in mijn hoekje op mijn favoriete terras. Van thee ga ik over tot borrel, tot ik dan ook maar besluit om hier te eten. En mezelf tot slot op een ijscoupe trakteer.
Het begint nu wel snel frisser te worden, merk ik. Ik loop naar mijn huisje, zet een pot thee, en kruip onder mijn dekbed. Vervolgens slaap ik veertien uur achter elkaar.

De volgende dag komt ex-Man om me helpen om alles af te sluiten. We werken hard om het huisje weer winterklaar te maken. Vervolgens trakteer ik hem op een lunch bij 'mijn' strandtent, voor ik de deur voor de laatste keer sluit.

Dag lief huisje, bedankt voor alles wat je me hebt gebracht dit jaar.  

prentje en de yoga

Toegeven, het was een lange dag op kantoor. Ik vervang deze week mijn manager en heb een groot project, dus ik was pas om half 8 thuis. En oke, ik had niet zo goed geslapen.
Maar toch werd ik er door overvallen.

Een beetje moe fiets ik naar mijn yogales. Sinds een paar weken volg ik yoga, en o, wat is dat fijn.
De gordijnen zijn dicht in de ruimte, er branden alleen wat kaarsjes. De lessen worden gegeven door een man en een vrouw; hij doet eerst de traditionele yoga-oefeningen en deelt daarna plaids uit, zij geeft dan nog een mindfulness- en meditatiesessie terwijl we allemaal heerlijk knus onder onze plaidjes liggen. Tot slot drinken we met z'n allen nog een kopje ayurvedische yoga kruidenthee.
Het nieuwe rustpunt van mijn week.

Maar goed, ik was weliswaar wat hangerig, maar doe toch braaf mee met de yoga-bewegingen.
En opeens gebeurt het. Ik word overspoeld door een golf verdriet, anders kan ik het niet omschrijven. Bibberig blijf ik mee doen met de oefeningen, tot ik zo dizzy word dat ik even op een bankje moet gaan zitten.

Mijn lieve juf komt naar me toe met een glaasje water en vraag fluisterend of het gaat.
Enigszins verbaasd vertel ik haar wat me net is overkomen. Ze lijkt er niet van op te kijken.
'Door de oefeningen kom je jouw blokkades tegen', zegt ze monter.
'Ik heb wel een heftig jaar achter de rug', snif ik naar haar. 'Voor mijn gevoel heb ik in een soort survivalmodus gezeten om de stappen te kunnen zetten die ik moest zetten'.
'En de blokkades die je hebt opgebouwd ruim je nu op', glimlacht ze. 'Je bent goed bezig'.

Ik besluit weer mee te doen, maar de tranen blijven maar geruisloos stromen. Dan mag ik wel goed bezig zijn, voor mijn gevoel zit de mascara inmiddels op mijn kin. Heb ik maandenlang niet gehuild; nu kan ik niet meer stoppen. Gelukkig is het bijna afgelopen en donker in het zaaltje.

'En dan doen we nu de lichten even aan voor een voorstelrondje', zegt mijn yogameester opgewekt. 'We zijn nu een paar weken aan de gang, maar met wie zitten we hier eigenlijk?'

Great.

En ook daar ben ik weer doorheen gekomen, ik zit er tenslotte voor mezelf. En dan ga ik maar een keer in de week werken aan mijn blokkades, het zal vast wel ergens goed voor zijn. 

Het is in ieder geval een begin.

prentje en mama

Ik bel haar als ik ter hoogte van Alkmaar ben. 'Het wordt iets later', zeg ik.
Ik wilde alvast wat dingen opruimen in het kleine huis aan zee. Het seizoen loopt bijna ter einde.
'Zou je dan nog wel komen? Het wordt nu al snel donker. Dan moet je in het donker naar huis rijden', zegt ze bezorgd (ik heb het niet van een vreemde hè).

'Dat vind ik niet erg', antwoord ik. 'Als het voor jullie niet te laat wordt, kom ik nog even langs.'

Mijn moeder. God weet wat een ingewikkelde relatie we hebben. In veel opzichten lijk ik op haar, in andere opzichten weer niet. Moeder-dochter (en vader-zoonrelaties) zijn vaak wat gecompliceerder.
Het hooggevoelige heb ik van haar, in ieder geval. En mijn liefde voor de zee.

Mijn valkuil is dat ik vaak geneigd ben om 'lastige kwesties' uit de weg te gaan. In plaats van deze te benoemen en te proberen beide kanten te belichten, sluit ik me af. Dat wil ik niet meer. Dus neem ik de afslag naar Amstelveen, en rij naar de seniorenflat waar ze samen, dankzij de goede zorgen van mijn moeder, nog zelfstandig wonen.

Ze staat me met open armen op te wachten. Even ben ik geneigd om naar haar toe te rennen, zoals Zoon altijd doet, en waar ze zo van geniet. Ik ben altijd een vaderskindje geweest, en dat moet haar ook wel pijn hebben gedaan, bedenk ik me. De relatie met hem kost me veel minder energie.

Maar nu probeer ik ook met andere ogen naar haar te kijken. Wat een mooie energieke vrouw is ze eigenlijk. En slim op een manier die niet altijd erkend wordt, ook niet door mij (en daarnaast slaat ze af en toe de plank finaal mis, maar dat hoort er ook bij). Ze is bereid te blijven leren.

Ze vertelt over haar buurvrouw van 88, die ook nog steeds heel leergierig is (zelf is ze ook al bijna 82, maar er is altijd baas boven baas). 'Misschien moet ik ook maar zo'n handcomputer, een I-nogwat', zegt ze. 'Dan kan ik je blog altijd lezen. Maar zelf hoef ik toch niet op, kom hoe heet dat nu.'
'Facebook?', vraag ik. 'Ja, dat bedoel ik.'

Ik schiet in de lach. Even zie ik het voor me, vrienden worden met mijn moeder op Facebook.
Het kost me al moeite in real life, maar we maken zeker vorderingen.
'Nee hoor, dat hoeft niet', zeg ik geruststellend.

Even later rij ik weg. In het donker.
Plotseling realiseer ik me dat dit bezoek me geen energie heeft gekost, maar energie heeft opgeleverd.

En hopelijk lees je deze blog binnenkort op je eigen i-Pad, (eigen)wijze, krachtige, moeilijke, lieve mama.

prentje en Zoon gewend in de Petteflet

U zou het misschien bijna vergeten, maar mijn doordeweekse dagen breng ik nog altijd door in de Petteflet. Sinds deze week is ons naambordje ook eindelijk opgehangen, en voelt het nog 'echter'.

Elke dag als ik aan kom rijden in mijn straatje, kijk ik even naar boven.
Zo grappig dat het echt lijkt op het torenkamertje van Pluk. En als ik dan binnen ben, kijk ik graag naar buiten. Ik hou van mijn dakenuitzicht; het geeft me een stedelijk gevoel. Het is mooi als de zon net opkomt, maar ook met mist, als de daken zich langzaam één voor één blootgeven.

De dagen dat Zoon hier is, voelt 't het meest huiselijk. Als hij verheerlijkt boven zijn nieuwe Legodoos zegt dat hij 'gewoon jaloers is op zichzelf', voel ik me gelukkig.
Nog even over het Lego trouwens: ondertussen heeft hij ook hier alweer een aardig voorraadje aangelegd. Ik vind het belangrijk dat Zoon zich ook thuis voelt, maar heb ook niet zo'n zin om de hele week tegen alle schreeuwerige kleuren aan te kijken. Laat ik daar nou even een stylish oplossing voor hebben gevonden: de Lego Bricks. Naast geel, rood en blauw ook verkrijgbaar in zwart wit en grijs.
We hebben ze inmiddels in een 'tweetje' en een 'viertje' en wachten nog op ons 'achtje'.

Ik hou van hoe het licht naar binnen schijnt, van de schuine wanden, en van onze inrichting. Ik had  een rustig, grafisch, stoer, 'urban' appartement voor ogen, met enkele zachte elementen zonder dat het te truttig wordt. Ik denk dat ik er aardig in ben geslaagd.
 
En elke kleine stap voelt als een mijlpaal. Voor het eerst voor mezelf bloemen gekocht (gisteren). Voor het eerst aardappelen gekookt (vandaag). Het voelt soms nog een beetje als 'huishoudentje spelen', maar dat zal ook wel wennen.
Ik vind het fijn dat het zo klein en knus is; ik ben zo klaar. Dan steek ik mijn kaarsjes aan en nestel me op de bank.

Eigenlijk heb je maar zo weinig écht nodig.