prentje en mama

Ik bel haar als ik ter hoogte van Alkmaar ben. 'Het wordt iets later', zeg ik.
Ik wilde alvast wat dingen opruimen in het kleine huis aan zee. Het seizoen loopt bijna ter einde.
'Zou je dan nog wel komen? Het wordt nu al snel donker. Dan moet je in het donker naar huis rijden', zegt ze bezorgd (ik heb het niet van een vreemde hè).

'Dat vind ik niet erg', antwoord ik. 'Als het voor jullie niet te laat wordt, kom ik nog even langs.'

Mijn moeder. God weet wat een ingewikkelde relatie we hebben. In veel opzichten lijk ik op haar, in andere opzichten weer niet. Moeder-dochter (en vader-zoonrelaties) zijn vaak wat gecompliceerder.
Het hooggevoelige heb ik van haar, in ieder geval. En mijn liefde voor de zee.

Mijn valkuil is dat ik vaak geneigd ben om 'lastige kwesties' uit de weg te gaan. In plaats van deze te benoemen en te proberen beide kanten te belichten, sluit ik me af. Dat wil ik niet meer. Dus neem ik de afslag naar Amstelveen, en rij naar de seniorenflat waar ze samen, dankzij de goede zorgen van mijn moeder, nog zelfstandig wonen.

Ze staat me met open armen op te wachten. Even ben ik geneigd om naar haar toe te rennen, zoals Zoon altijd doet, en waar ze zo van geniet. Ik ben altijd een vaderskindje geweest, en dat moet haar ook wel pijn hebben gedaan, bedenk ik me. De relatie met hem kost me veel minder energie.

Maar nu probeer ik ook met andere ogen naar haar te kijken. Wat een mooie energieke vrouw is ze eigenlijk. En slim op een manier die niet altijd erkend wordt, ook niet door mij (en daarnaast slaat ze af en toe de plank finaal mis, maar dat hoort er ook bij). Ze is bereid te blijven leren.

Ze vertelt over haar buurvrouw van 88, die ook nog steeds heel leergierig is (zelf is ze ook al bijna 82, maar er is altijd baas boven baas). 'Misschien moet ik ook maar zo'n handcomputer, een I-nogwat', zegt ze. 'Dan kan ik je blog altijd lezen. Maar zelf hoef ik toch niet op, kom hoe heet dat nu.'
'Facebook?', vraag ik. 'Ja, dat bedoel ik.'

Ik schiet in de lach. Even zie ik het voor me, vrienden worden met mijn moeder op Facebook.
Het kost me al moeite in real life, maar we maken zeker vorderingen.
'Nee hoor, dat hoeft niet', zeg ik geruststellend.

Even later rij ik weg. In het donker.
Plotseling realiseer ik me dat dit bezoek me geen energie heeft gekost, maar energie heeft opgeleverd.

En hopelijk lees je deze blog binnenkort op je eigen i-Pad, (eigen)wijze, krachtige, moeilijke, lieve mama.

prentje en Zoon gewend in de Petteflet

U zou het misschien bijna vergeten, maar mijn doordeweekse dagen breng ik nog altijd door in de Petteflet. Sinds deze week is ons naambordje ook eindelijk opgehangen, en voelt het nog 'echter'.

Elke dag als ik aan kom rijden in mijn straatje, kijk ik even naar boven.
Zo grappig dat het echt lijkt op het torenkamertje van Pluk. En als ik dan binnen ben, kijk ik graag naar buiten. Ik hou van mijn dakenuitzicht; het geeft me een stedelijk gevoel. Het is mooi als de zon net opkomt, maar ook met mist, als de daken zich langzaam één voor één blootgeven.

De dagen dat Zoon hier is, voelt 't het meest huiselijk. Als hij verheerlijkt boven zijn nieuwe Legodoos zegt dat hij 'gewoon jaloers is op zichzelf', voel ik me gelukkig.
Nog even over het Lego trouwens: ondertussen heeft hij ook hier alweer een aardig voorraadje aangelegd. Ik vind het belangrijk dat Zoon zich ook thuis voelt, maar heb ook niet zo'n zin om de hele week tegen alle schreeuwerige kleuren aan te kijken. Laat ik daar nou even een stylish oplossing voor hebben gevonden: de Lego Bricks. Naast geel, rood en blauw ook verkrijgbaar in zwart wit en grijs.
We hebben ze inmiddels in een 'tweetje' en een 'viertje' en wachten nog op ons 'achtje'.

Ik hou van hoe het licht naar binnen schijnt, van de schuine wanden, en van onze inrichting. Ik had  een rustig, grafisch, stoer, 'urban' appartement voor ogen, met enkele zachte elementen zonder dat het te truttig wordt. Ik denk dat ik er aardig in ben geslaagd.
 
En elke kleine stap voelt als een mijlpaal. Voor het eerst voor mezelf bloemen gekocht (gisteren). Voor het eerst aardappelen gekookt (vandaag). Het voelt soms nog een beetje als 'huishoudentje spelen', maar dat zal ook wel wennen.
Ik vind het fijn dat het zo klein en knus is; ik ben zo klaar. Dan steek ik mijn kaarsjes aan en nestel me op de bank.

Eigenlijk heb je maar zo weinig écht nodig.

prentje en het bange boek

Ik ben een angsthaas. 

Nu denkt u vast: 'dat zal wel meevallen.' Ik kan u verzekeren, dat valt niet mee. Het is helaas een genen-ding. 

Jaren heb ik besteed aan het wegdrukken van de angst. Tot ik eindelijk door had dat het zo niet werkt.

Het leven is geen menukaart. Je kunt niet simpelweg zeggen: 'doet u maar de intelligentie en de creativiteit, maar dan graag zonder de angst.' En dan nog, zou het anders wel echt smaken? Of wordt het enkel mooi gepresenteerd? Hoe dan ook, je krijgt de hele kaart geserveerd. 

Je zou er voor kunnen kiezen om de kaart aan de kant te leggen en alleen de wijn te bestellen. De consequentie van deze verdoving is, dat je dan ook geen enkel gerecht krijgt. Dus niet de melancholie, maar ook niet de blijdschap. 

Omarmen van alle emoties is me nog een stap te ver, maar accepteren gaat me steeds beter af. 

En het frappante van donkere kanten is, dat ze, de naam zegt het al, niet zo goed tegen licht kunnen. Dus zolang negatieve emoties zoals schaamte of angst onder de grond blijven, kunnen ze hun wortels laten groeien. 

Worden ze blootgesteld aan het daglicht, verschrompelen ze. En kan de energie naar andere dingen uit gaan.

Omdat ik meer wilde weten over het ontstaan van angst (en vooral hoe je hier het beste mee kunt dealen) bestelde ik het boek 'Mijn tijdperk van de angst' van Scott Stossel. Ik had een tijdje geleden een interview met hem gelezen in een angstspecial van het Volkskrant Magazine, die ik, zoals u zult begrijpen, met meer dan gewone belangstelling had bekeken. 

En wat blijkt, we zijn met velen. Een heel leger van bange konijntjes. 

Het interview met Scott sprak me meteen aan. Met een verpletterende openheid en zelfspot vertelde hij over al zijn angsten (en dat waren er nog al wat). Dus bestelde ik het boek en nam het dit weekend mee naar het kleine huis aan zee.

'Mijn tijdperk van de angst' is een combinatie van wetenschappelijk onderzoek en de persoonlijke ervaringen van Stossel, die in het dagelijks leven redacteur is, van onder andere The New Yorker. 

Scott is een held. Hij liet zich niet weerhouden door zijn angstgevoelens, maar stichtte een gezin en werd een succesvol schrijver. Ondanks zijn negatieve gevoelens blijft hij de moed erin houden. 

Het laatste hoofdstuk wijdt hij zelfs aan de voordelen van angst. 

Zachtjes sluit ik het boek. Deze zomer heeft me zoveel gebracht. Ik stap om mijn fiets naar Bergen aan Zee en kijk naar al het moois om mee heen. 

Te bang om iets te missen.           

prentje en de imperfectie

Het is kwart over zes op vrijdagavond als ik mijn werkaccount afsluit. De afgelopen weken heb ik waargenomen voor drie collega's waardoor ik veel extra uren heb gewerkt. Maar nu is het genoeg.

Ik smeer een boterham, en gooi de rest van het brood in mijn tas. Was mijn bordje af en stap in de auto. Ik maak er tegenwoordig een sport van om zo weinig mogelijk mee te nemen naar het kleine huis aan zee. Het geeft me een luxe en tegelijk huiselijk gevoel dat daar alles ligt wat ik nodig heb.

Om half negen rij ik de parkeerplaats op. Ik pak mijn tas van de achterbank, en loop de laatste meters naar het huisje in de duinen. Terwijl ik mijn schoenen uit schop, zet ik de dvd-speler aan en kook ik water voor een grote pot thee. Ik nestel me op de bank met de Before triologie en sluit de gordijnen.

De volgende ochtend kijk ik expres niet op mijn horloge. Ik heb de tijd aan mezelf en schuif het gordijn een beetje opzij. Bewolkt. Ik pak de thriller die ik aan het lezen ben, en maak een broodje klaar.
Als ik de afwas wil doen, kom ik erachter dat er geen warm water meer uit de kraan komt; blijkbaar is de geiser uit. Dit zijn de momenten dat ik niet blij word van mijn single-status. Na wat geklungel aan het apparaat, tover mijn charmantste glimlach op mijn gezicht, en vraag de buurman of hij naar de geiser kan kijken. Het lukt hem ook niet om de waakvlam weer aan te krijgen. Ik zet het ding op non-actief en loop terug naar mijn boek. Dan maar geen warm water dit weekend.
 
Na de spannende ontknoping stap ik op de fiets en rij binnendoor naar Bergen. Het is Jazz & Sail in het kleine kunstenaarsdorp, en overal zijn podia te vinden. Een beetje onwennig schuifel ik tussen de mensen. Hoe kan het dat ik me vorige week nog zo zelfverzekerd voelde en nou weer zo klein, nu ik hier in mijn eentje loop? Waarom lijkt het alsof iedereen plezier heeft met elkaar en ik niet?

Ik duik de Sissy-Boy in en kooptroost mezelf met een nieuw shirtje. Tijd om terug te gaan. Onderweg stap ik nog even af om wat lekkere dingen in huis te halen: Turks brood, tapenade, een kleine kipsalade. Vriendin A komt vanavond logeren en ze heeft net geappt dat ze onderweg is. Omdat het gas nu ook is afgesloten, moet ik improviseren met het avondeten. Ik schenk een glas rosé in, en wacht tot A is gearriveerd.

Een paar uur later loop ik weer in Bergen, maar nu voelt het heel anders. Samen met A en een andere vriendin uit Bergen luisteren we naar de livebands en drinken biertjes.

Ondanks dat we laat in bed lagen, word ik vroeg wakker. Ik sluip naar het kleine keukentje en besmeer een paar croissantjes met jam. Vriendin A is inmiddels ook wakker, hoor ik vanaf de slaapbank, en met de croissants in mijn hand loop ik naar het zitgedeelte van het huisje. Omdat het nog wat fris is, gooien we het dekbed over onze benen en genieten van ons ontbijtje. Wat voelt dit knus en vertrouwd. A en ik hebben de afgelopen weken ingrijpende gebeurtenissen samen gedeeld, wat onze band onbreekbaar heeft gemaakt. Het voelt dan ook niet als bezoek dat ze er is, maar als een waardevolle aanvulling met wie ik dit weekend mijn kleine huisjesgeluk kan delen.

De zon breekt door en we maken een lange strandwandeling. Ons weekendplan verandert continu, van winkelen in Alkmaar tot meer jazz in Bergen aan Zee, al naar gelang het weer en onze stemming. En omdat A niet voelt als bezoek, kunnen we allebei doen waar we zin in hebben. Dus kan de ene een tukje op de bank doen, terwijl de ander buiten aan het lezen is. Of gaat er eentje het dorp in, terwijl de andere nog even verder leest. En doorleest tot ze het boek uit heeft.

Want over het boek op bovenstaande foto wil ik het nog even hebben. Ik zag het iemand een keer lezen op het strand, en de titel sprak me onmiddellijk aan. Het gaat over alle thema's die ik interessant vind in het leven: verbinding, kwetsbaarheid, creativiteit, angst, moed, authenticiteit, mededogen en spiritualiteit. Mocht u deze interesses delen; hier vind u de link naar de Ted Talk van de auteur over de kracht van kwetsbaarheid.

En terwijl ik een perfecte foto van het imperfecte boek probeer te maken (het blijft een heel gedoe hoor, dat loslaten van het perfectionisme), denk ik aan één citaat uit het boek (afkomstig uit Anthem van Leonard Cohen):

There is a crack in everything. That's how the light gets in.   

prentje en de Single-Run

Wat aarzelend schuif ik naar de balie om mijn rugnummer op te halen. Waarom, waarom, heb ik mezelf hiervoor opgegeven? Waarom moet ik dit soort dingen toch altijd van mezelf? Ik had nu ook lekker op de bank kunnen zitten met een kopje thee.

Een jaar geleden. Ik word wakker van Edwin Evers, die de organisator van de Single-Run interviewt. Een hardloopavond voor sportieve singles, die vijf of tien kilometer willen rennen, om daarna te gaan swingen. 'Leuk initiatief', denk ik nog wat slaperig.

Een week geleden. Ik ren mijn vaste rondje door het park. 'Doe mee hier volgende week met de Single-Run' lees ik op het bord, dat normaal de rondetijden aangeeft. Zonder er al te veel gedachten aan te wijden, geef ik me op.

En daar sta ik nu dus, in het sportcentrum. Ik kreeg ook niemand mee, dus ik moet het ook echt in mijn eentje gaan doen. 

Omdat ik me niet zo goed een houding weet te geven, hou ik mijn oortjes in en luister alvast naar mijn hardloopmuziek. 'Goed bezig, prentje', zeg ik streng tegen mezelf. Fijn communicatief ook. 

Opeens stapt er een vrouw met een grote bos wilde krullen op me af. 'Jij bent je lekker aan het afzonderen?', lacht ze, dwars door mijn beschermmuur heen. Ik haal mijn oortjes uit mijn oren en ben er weer. 

Achter de fanfare aan lopen we naar het park voor de warming-up, als een bonte, ongemakkelijke stoet.  

Terwijl we oefeningen doen, ben ik mijn renmaatje alweer kwijt. Die vrouw straalt zoveel energie uit dat ze met iedereen contact kan maken. Ik zie de mannenharten smelten om me heen. 

Ik voel de onzekerheid van het begin van de avond weer een beetje terugkomen en begin maar met rennen. 'Wat heb ik te verliezen?', zeg ik tegen mezelf. 'Ik loop een rondje hard en dan ga ik gewoon weer naar huis.' Onder het rennen luister ik naar de gesprekken van de deelnemers om me heen. Ook wel lekker om even niet te hoeven praten. 

Bij de tussenstop duikt de blonde krullenbos weer op. We hebben elkaar opnieuw gevonden.  

Een vrouw met een opschrijfboekje staat opeens voor onze neus. Of ze ons mag interviewen voor de Telegraaf? Ik aarzel even. 'Natuurlijk', roept mijn nieuwe vriendin. 'Vraag maar raak, hoor.' 

Wat moet dat heerlijk zijn als je zo spontaan bent. 

De journalist roept de fotograaf er bij, en voor ik het weet, staan we op de foto. O my, misschien sta ik wel in de krant maandag. Dat zien we dan wel weer, besluit ik dapper. 

Inmiddels zijn we de hele groep kwijt, en dwalen we giechelend samen rond in het park. Dat ik vlakbij het park woon, zegt niet zoveel, want zoals u inmiddels wel weet, raak ik overal de weg kwijt. We wisselen ervaringen uit alsof we elkaar al jaren kennen. 

Uiteindelijk vinden we de sportschool weer. Opeens realiseer ik me dat ik helemaal geen andere kleren bij me heb. Snel race ik naar huis om onder de douche te springen. Ik trek het eerste jurkje aan dat ik tegenkom in mijn kast en fiets weer snel terug. Nu wil ik dansen ook.

En dat doen we. We dansen, en dansen de hele avond door. Wat heb ik dit gemist. Ik voel me stralen als een straalkacheltje. Ik heb leuke gesprekken met heel uiteenlopende mensen en we blijven met een klein groepje over tot de lichten onbarmhartig aangaan. Uiteindelijk nemen we buiten bij de fietsen afscheid, maar niet voor we hebben afgesproken om nog een keer uit te gaan. 

Fijn om er een stap-vriendinnetje bij te hebben met het charisma van de zon. Wat extra stralen zijn altijd mooi meegenomen. 

Blij fiets ik naar huis. Ik had inderdaad ook op de bank kunnen blijven zitten.

Maar dan had ik wel een geweldige avond gemist. 

prentje en de letters

'Dit moeten we vaker doen', zeg ik tegen vriendin P.
Ik heb nog net niet mijn mond vol Zweedse gehaktballetjes.

Vriendin P en ik hebben elkaar vorig jaar ontmoet in een klimbos aan de andere kant van het land tijdens een niet al te beste periode van ons leven - voor allebei. P bleek twee kilometer bij me vandaan te wonen, en een kilometer van mij te werken.
Na de klimpartij dronken we gezamenlijk een borrel en sloten we vriendschap.

Toen ik vorige week een heftige en verdrietige week had, stond ze op de stoep met eten voor twee dagen. 'Ik heb geleerd van je verhuizing', zei ze lachend. 'Jij vraagt niet om hulp, hulp moet je bij jou opdringen.'
Ach ja, mensen komen niet niet voor niets op je pad, denk ik dan maar weer.

Maar goed, een week later hebben we afgesproken bij Ikea. Onze kindjes zijn met de papa's in het buitenland op vakantie, en we zijn allebei geen keukenprinsessen. Bovendien wil ze graag stylingadvies van me, en ik wil een wissellijst.

Dat van die wissellijst is een lang en treurig verhaal dat ik toch met u ga delen. Ik was al een tijdje op zoek naar een fijne typografieprint voor mijn slaapkamer: ik hou van letters, ook voor in huis. Niet al te corny, maar gewoon, een leuke tekst, in een goed lettertype, zoals je ze regelmatig op Pinterest en in de woonbladen voorbij ziet komen.
Stad en land afgelopen, maar nergens te vinden, behalve dan bij Etsy. Daar zag ik een leuke, maar wel behoorlijk aan de prijs. Er was nog een lokkertje van drie voor de prijs van twee, maar dan moest je drie dezelfde formaten bestellen. Maar hé, nog een actie: geen bezorgkosten vanuit Engeland.
Na een zondagavond wikken en wegen ging ik voor bovenstaande grote print.

Op maandagochtend bladerde ik het foldertje van mijn favoriete bouwmarkt Karwei door en zul je altijd zien: daar hadden ze ook opeens typografieposters. Voor een fractie van de prijs die ik er inmiddels voor had betaald aan een aardige meneer in Engeland.
Toch maar twee kleintjes mee genomen, in afwachting van de grote jongen. Maar hoe ik ook wachtte: elke keer reed het bezorgautootje mijn huisje voorbij.

Inmiddels begon ik enigszins ongerust te mailen met meneer Etsy, maar daar bleef het angstvallig stil. Ondertussen kon je overal in Nederland typografieposters kopen, tot de Xenos aan toe.
Het is alleen nog even wachten op de Blokker.

Eindelijk kwam er toch antwoord van de andere kant van de plas. Nee, meneer Print begreep er ook niets van, meestal duurde het niet zo lang.

Dus zo sta ik in de Ikea, te wikken en wegen of ik nu al een wissellijst mee zou nemen. Want stel je voor dat de poster nou nooit doorkwam? Dan zit ik weer met een grote lege lijst.
En ik durf niet meer naar de klantenservice van Ikea, omdat ik daar sinds mijn verhuizing iedereen bij naam ken. Als ik aan kom lopen, kruipen ze nog net niet onder hun desks.

Dus focus ik me maar op het stylingadvies aan vriendin P. Ik ben van vele markten thuis, weet u inmiddels. Voor het eerst verlaat ik de Ikea zelf met lege handen. Om bij thuiskomst een kaartje van de bezorger in mijn brievenbus te vinden, dat hij vanavond langs is geweest, maar hij me helaas niet thuis aan heeft getroffen.

Nou, en de volgende dag is ie er dan eindelijk hoor, de dure typoprint. Hij was lang aangehouden bij de douane, en of ik nog even 21 euro invoerrechten wil betalen aan de bezorgmeneer.
Blijf daar maar eens awesome onder.

Verbeten stap ik weer in de auto op weg naar Ikea. Want dan kan ik dus niet meer wachten hè, zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Vriendelijk zwaai ik naar mijn vrienden bij de servicedesk en loop bij de kassa's de winkel binnen. Want wij hebben inmiddels het grootste filiaal van heel Nederland, en ik heb mensen uitgeput aangetroffen in het magazijn, smekend of ze er nu eindelijk doorheen waren. En de lijsten zitten vlak voor het magazijn, dus dat scheelt me gauw weer een kilometer of vijf.

Vol gas rij ik naar huis met mijn lijst. Om thuis tot de ontdekking te komen dat ie niet past.

Zul je zien dat ik ook nog een boete heb gekregen voor te hard rijden.

prentje en de tiener

'Ik begin al een beetje een oude man te worden', zegt Zoon terwijl hij zich op de bank nestelt.
Het is twee dagen na zijn tiende verjaardag. Glimlachend kijk ik hem aan. Mijn tiener. Ik ben moeder van een tiener. Tien jaar moeder.

Op zijn verjaardag was hij bij zijn papa. 's Ochtends belde ik 'm op. Hij was blij met zijn nieuwe fiets, ons gezamenlijke cadeau. Ik moest even wat wegslikken. De eerste verjaardag dat ik er niet bij was toen hij wakker werd.
Ik legde de telefoon neer, en stapte in de auto op weg naar mijn werk. Voor ik bij de snelweg was, nam ik de afslag naar links. Even een live verjaardagsknuffel brengen.

Het hoort er bij, als je co-ouder bent. En dan ben ik nog in de gelegenheid om snel langs te gaan. Of om gezamenlijk 's avonds zijn verjaardag te vieren, inclusief ex-Man en Zoon's Verloofde sinds-jaar-en-dag, nadat ze een heerlijke verjaardag op de Spelerij hebben beleefd.
Hij heeft gelukkig ook een papa die er aan denkt om verjaardagskaarsjes mee naar de Spelerij te nemen, inclusief lucifers, en een foto stuurt terwijl ik op mijn werk zit. Zo ben ik er toch een beetje bij die dag.
En natuurlijk kan ik een paar dagen later thuis met hem zijn verjaardag nog eens dunnetjes over doen. Maar toch.

Gelukkig kunnen we terugkijken op een heerlijke vakantie met z'n tweetjes. Twee weken in het kleine huis aan zee, twee weken in de zon.
De dagen hadden hun eigen ritme. We werden laat wakker, ik haalde wat boodschappen voor de dag. Na de lunch liepen we door de duinen naar zee. We namen een drankje op ons favoriete terras, speelden in de golven met z'n surfboard, haalden een ijsje en liepen weer terug. Aten een simpele maaltijd, keken een Deense serie samen op dvd en gingen slapen. Niets bijzonders en toch zo bijzonder.

'We hebben het goed voor elkaar hè, samen', zei Zoon op een dag toen we door de duinen liepen. Getroffen keek ik hem aan. 'Ja, we hebben het goed voor elkaar samen', antwoordde ik, terwijl we verder liepen. Voor het eerst sinds lange tijd voelde ik weer wat vonkjes geluk.

'Eigenlijk is dit de relaxte vakantie die ik in jaren heb gehad', zei ik tegen hem terwijl we ons even later op het strand installeerden.
'Zo is het maar net, meid', antwoordde hij.

Soms lijkt het of hij honderd is geworden, in plaats van tien.