prentje is thuis

Zoon heeft een dagje vrij. En ik ook, dus dat komt goed uit. We doen niet zoveel, eigenlijk. We hebben gelukkig het Vriendenboekje gevonden, dat we al een tijdje zochten. Onder de bank, logische plek natuurlijk. Ik lees de vragen voor, Zoon geeft antwoord. Bij de vraag 'Wat wens je me voor de toekomst?', komt het antwoord snel. 'Dat je een gelukkig leven hebt en jezelf blijft', citeert hij. Vijf jaar en dan al zoveel levenswijsheid.

Na deze drukke activiteit rolt hij zich in zijn plaidje op de bank. 'Aaah, wat is het leven heerlijk als je in een dekentje ligt', verzucht hij. Echt, ik verzin dit niet. Ik zou het niet eens kunnen. 'Vind je het niet lekker ruiken mama?', vraagt hij vervolgens. 'Waar ruikt het dan naar schat?' Ik ruik namelijk niks. 'Naar de thuislucht', zegt hij gelukzalig.

prentje niet zo handig bezig

Ik doe dus die naaicursus hè. Twee weken geleden op de stoffenmarkt (o man, daar loop ik echt rond als een kind in een snoepwinkel) een heel kek stofje gekocht. Ik vond het zo frappant dat ik de stof vond die ik precies in mijn hoofd had, zandkleurig met bloemen en pauwen. Tot ik gister in mijn lijfblad Flow een plaatje van een rokje zag, als lokkertje voor een webwinkel. Die webwinkel had ik namelijk een tijdje geleden bezocht. Verlekkerd had ik naar het rokje gekeken, maar ik vond het toch te duur. Negentig euri voor een stukkie stof, hou es op zeg. Maar blijkbaar was dat toch blijven hangen in mijn onderbewuste.

Inmiddels snap ik waarom zelfgemaakte kleding zo duur is. Want wat een werk zit er in, zeg. Elke week sjouw ik me een breuk aan mijn naaimachine, die ik ongebruikt weer terug naar huis til aan het eind van de cursus. Want eerst moet er een patroon worden getekend, vervolgens moet er worden gekrijt, gelust, geregen en wat al niet meer.
En mijn juf maar benadrukken dat het heel nauwkeurig moet gebeuren.
En dat je geduldig moet zijn.
En laten dat nou net niet mijn sterke eigenschappen zijn.
Inmiddels naderen de kosten qua materiaal en cursusgeld het bewuste rokje van internet. En dan reken ik mijn eigen uren voor het gemak maar even niet mee. Maar hé, ik kan wel straks zeggen dat ik het zelf gemaakt heb.
Ergens in september ofzo.

Terug naar mijn andere cursus (het lijkt wel alsof ik niets anders doe): de fotocursus. Trouwe lezers weten dat ik zo stom ben geweest om mijn camera te laten vallen. Man adviseerde om 'm op te sturen naar de fabriek en even te wachten wat daar uit kwam. Maar nee, ik had daar het geduld niet voor (daar gaan we weer) en schafte een nieuwe camera aan (althans, de body). Nou kreeg ik vandaag de offerte voor de reparatie en die bleek enorm mee te vallen. Nog onder de 100 euri. Inmiddels zit ik wel met een nieuwe camera met een oude lens die stuk is, en een oude camera die gerepareerd kan worden voor een schappelijke prijs, alleen zonder lens.
Snapt u het nog?
Niet zo handig bezig hè, ik zei het u al.

prentje en de fotocursus

Omdat ik een nieuwe camera had gekocht, mocht ik tegen gereduceerd tarief een fotocursus volgen. Nou, dat liet ik me natuurlijk geen twee keer zeggen. Ik had wat twijfels omdat mijn camera een tikkie raar deed, maar dacht dat opgelost te hebben met een nieuw kaartje.
Vol goede moed ging ik op weg naar Amsterdam. Op het station kwam ik erachter dat ik mijn kortingscoupon was vergeten. Even een dilemma: naar huis terug en te laat komen, of het risico lopen dat ze er niet naar zouden vragen. Ik koos voor de tweede optie.

En gelukkig werd er niet naar gevraagd. Ik stond alleen niet op de presentielijst, maar ook dat was geen probleem. Een aantal hindernissen waren dus al weer genomen.
Na wat technische uitleg over de camera, gingen we naar buiten voor de eerste oefening. We moesten een fietser fotograferen die voorbij kwam racen waarbij het de bedoeling was dat de fietser 'bevroren' werd en de achtergrond bewogen op de foto zou komen. Nou zijn die Amsterdammers wel wat gewend, dus die fietsen gewoon door terwijl ze worden gefotografeerd door dertig cursisten. Eentje stak toch even beide handen omhoog, alsof hij net de Tour de France had gewonnen. Ondertussen werden wij weer gefotografeerd door enkele toeristen. En zo was het cirkeltje weer rond.
Alleen wel vreemd dat mijn camera steeds blokkeerde. Maar goed, we gingen weer verder met de theorie, dus ik had niet zoveel tijd om me daar druk over te maken.

Tweede oefening. Wij weer naar buiten, de brug op. Dit keer kregen we de opdracht te spelen met het diafragma, waarbij het voorwerp op de voorgrond scherp in beeld kwam, en de grachtenpanden een onscherp decor vormde. Dertig man met camera's turend naar de gracht. 'Zwemt er een walvis in?' Altijd lollig, die Amsterdammers. 'Wel twee', sprak mijn docent gevat. En die komt nog wel uit Utrecht.

Terug naar het fotograferen. Wat ik ook deed, het lukte me niet. Ik voelde me een beetje de schlemiel van de groep. Toch maar de 'meester' erbij gehaald. 'Ik zie het al, je lens is kapot', concludeerde hij. Schoorvoetend gaf ik toe alleen een nieuwe 'body' te hebben gekocht, omdat ik dacht de lens de val van laatst had overleefd. Ja hoor es, het is al duur genoeg allemaal. Maar goed, de lens bleek zelf ook een optater gehad te hebben. De autofocus was kapot, wat betekende dat ik alleen handmatig kon scherpstellen. Weliswaar is dat het 'echte' fotograferen, maar het is ook een hoop gedoe.
Ik vrees dat ik op zoek moet gaan naar een rijke sponsor. Of stoppen met fotograferen.
Maar dat laatste is natuurlijk geen optie.
Iemand lensje over?

prentje en werk

'Mama, wat wil jij eigenlijk worden als je groot bent?', vraagt Zoon. Zelf weet hij het wel, hij wordt Superman. 'Ik ben toch al iets', zeg ik, terwijl ik twee bijpassende sokken zoek. 'Wat dan?', is zijn terechte volgende vraag. 'Ik maak bladen', zeg ik. Hij kijkt me verbaasd aan. Ik ben toch geen boom.

Bladen maken vind ik geweldig. Als eindredacteur zat ik samen met een collega vandaag aan tafel met een aantal creatieven, die meedenken over de restyling van ons blad. Fantastisch, hoe je na een middagje brainstormen bijna een volledig bladconcept op tafel hebt. Op zulke momenten is werken echt leuk.

Gister zat mijn collega 's avonds thuis te werken. 'Mam, wat ben je aan het doen?', vroeg haar negenjarige dochter. 'Ik ben aan het werk', zei mijn collega, even opkijkend van haar tafel vol paperassen. Waarop haar dochter zei: 'Als dat werk is, hoef ik later geen baan.'

Als kind droom je niet van een baan op kantoor. Dan wil je Superman worden, of stewardess. Maar als de vacature van Super(wo)man al bezet is, weet ik een leuk alternatief.
Bladenmaker.

prentje en de trouwdag

Het is vandaag mijn trouwdag. En de eerste die ik gescheiden van Man doorbreng.

Man is namelijk aan het klussen in ons vakantiehuisje. Samen met zijn handige papa legt hij een witte laminaatvloer. Hij is het hele weekend al weg. Zoon en ik zijn dus op elkaar aangewezen. En nemen het er lekker van. We gaan naar de film, zitten op een terrasje, eten patat en pizza en gaan laat naar bed.

Vandaag zijn we bij zus langs geweest. Daar gaat het, naar omstandigheden, heel goed mee. De operatie is geslaagd, voor zover ze dat nu kunnen beoordelen. Nog zeven weken behandelingen heeft ze te gaan. Maar daar slaat ze zich ook doorheen, zeker weten. Mijn sterke superzus. Samen halen we nog even herinneringen op aan zeven jaar geleden, toen Man en ik trouwden.

Voor Man hoefde het allemaal niet zo, dat hele trouwgebeuren. Dus bedachten we een manier die bij ons zou passen. Dat betekende vooral handmade, persoonlijk en informeel. We maakten zelf onze trouwkaart door 'Wij gaan trouwen' op het strand te schrijven. Mijn jurk had ik samen met een bevriende kostuumontwerpster ontworpen. De man van de vriend van Man (dit is even een doordenkertje) is dominee en trouwde ons. Dit werd gefilmd door mijn broer. Fotografe-vriendin schoot een prachtige serie van ons aan het strand. We trouwden namelijk op een steenworp afstand van zee, in een klein wit kerkje. Na het ja-woord gingen met het kleine gezelschap (alleen directe familie en wat vrienden) eten in een gek restaurantje, met pluchen hertenkoppen aan de wand. Dit was de manier die bij ons paste. En nog steeds past, gelukkig.

Het is vandaag mijn trouwdag. En ik denk aan Man, die klust aan ons vakantiehuisje in dezelfde plaats als waar we trouwden.
De cirkel is rond.

prentje en zus

Over een half uur wordt mijn zus geopereerd. Een nare ziekte die veel vrouwen treft. Ze is zo dapper. Veel dapperder dan ik. Ze weet niet dat ik met mijn zonnebril naar school moet omdat mijn ogen zo opgezwollen zijn van alle tranen. Dat ik na haar telefoontje op mijn werk naar huis moest omdat ik compleet ingestort was. Dat wilde ik ook niet. Ik wilde voor haar sterk zijn. Haar steunpilaar zijn. Zoals ze dat ook altijd voor mij is.

Mijn zus en ik schelen dertien jaar. Voor mijn gevoel heb ik altijd twee moeders gehad. Mijn echte moeder was bijna veertig toen ik geboren werd, en al grijs. Dat leverde leuke situaties op als de twee dames met mij op pad gingen. Er is een anekdote dat we met z'n drieën bij de HEMA waren en ik het op een brullen zette. Waarop mijn zus in de kinderwagen riep: 'stil maar, oma komt zo terug'. En dan stilletjes genieten van alle verbaasde blikken.

Toen ik drie was, maakte ze samen met mij een cassettebandje, want dat was 'leuk voor later'. Een hele tijd ging het goed, tot ik er geen zin meer in had. We kregen live ruzie, omdat ik van haar een liedje moest zingen en ik het wel genoeg vond. Inderdaad leuk voor later; het bandje is een kostbaar kleinood.

Ze hielp me met mijn huiswerk, ze ving me op als ik liefdesverdriet had. Ze was mijn getuige op mijn huwelijk (zie foto). Ze was er als eerste toen Zoon was geboren. Ze betekent zo veel voor me.

Word snel beter zus, ik kan je niet missen.

prentje en het paaswonder

Zoon ligt tussen ons in. Niet omdat het Pasen is, maar eigenlijk bijna altijd. Hij begint in ons bed, wordt in zijn eigen bed getakeld als wij gaan slapen en komt halverwege de nacht weer bij ons. Deze cyclus herhaalt zich praktisch elke nacht, en ik lig er niet wakker van.
Maar goed, Zoon ligt dus tussen ons in.
'Zal ik je voorlezen, mam?', vraagt hij, wakker als altijd. 'Is goed schat', antwoord ik, slaperig als altijd. Hij pakt een van de boekjes die hij van mijn collega heeft gekregen, Avi 1. En begint vlot alle woordjes op te noemen. Dit gaat hem snel vervelen, en daarom gaat hij op zoek naar het boekje met niveau Avi 2. Hele zinnen leest hij, achter elkaar. Ik val van verbazing bijna uit bed.
Mijn paaswonder.

Bij het ontbijt maak ik foto's van hem met mijn nieuwe toestel. Ik baal, want het ding werkt niet naar behoren. Ik kan niet scherpstellen en probeer verschillende standen. Zal dat komen omdat ik mijn oude lens heb bewaard? Zou die toch ook beschadigd zijn? Zoon kijkt met mij naar de foto's op de computer. 'Deze moet je op internet zetten mam', zegt hij, bij een van de meest mislukte foto's. Bij deze.

Zoon en ik zitten in bad. We noemen op waar we van houden. Dat varieert van de lente, kinderboeken, illustraties, foto's, Pokemon (drie maal raden wie daar van houdt), papa, speelgoed, bloemen, paaseieren zoeken en een warm bad nemen - tot leuke kleren, reizen eten, drinken, hartjes en films kijken. 'Ik weet een hele goeie', zegt Zoon vastberaden. Benieuwd wat er nu komt. Lego? Verjaardag?
'Van jezelf', zegt hij.
Mijn traan vermengt zich snel met het badwater.